Gdy słyszy się nazwę „Europejskie Centrum Bajki”, można odnieść mylne wrażenie, że jest to miejsce wyłącznie dla dzieci. Po części mogę się z tym zgodzić, ale warto pamiętać, że świat dziecięcych bajek to teraźniejszość, nowość i ciągła zmienność, a w Pacanowie przypomina się i przedstawia bajki, które towarzyszą kolejnym pokoleniom. Ten gatunek literacki istnieje przecież od czasów starożytnej Grecji i nie należy patrzeć na bajkę tylko przez pryzmat kilku ostatnich lat.

Po wjeździe do Pacanowa trudno uznać, że jest tu coś ciekawego. Jest to typowe małe miasteczko żyjące w swoim tempie i gdyby nie to, że właśnie do tego miejsca wędrował Koziołek Matołek, to pewnie dzisiaj byłoby ono zupełnie nieznane. Właśnie dzięki bajce, dzięki wyobraźni i zabawie w tworzenie nowych światów to miejsce stało się ważnym punktem na mapie kraju. W bajce to mityczny Pacanów, gdzie podkuwa się kozy, a w rzeczywistości – małe miasteczko, które dumnie przyjęło Koziołka Matołka i stało się stolicą bajki o nim.

Europejskie Centrum Bajki przygotowało nowoczesną wystawę, a właściwie podróż, która angażuje i wciąga w dialog zwiedzających. Nieważne, czy zjawi się grupa ludzi, czy jedna osoba – zwiedzanie odbywa się zawsze w towarzystwie bajkowych postaci. Ja miałem przyjemność wejść do zaczarowanego świata z księżniczką (bardziej przypominała mi elfa). Trudno mówić tu o oprowadzaniu. Zauroczony przestrzenią, którą tu stworzono, zadawałem masę pytań i wracałem myślami do lat dziecięcych. Przypomniałem sobie mnóstwo bajek i zapomnianych opowieści.

Stworzono tę wystawę, umiejętnie wykorzystując nowoczesne multimedia i tradycyjne zabawki. Można zatem przejechać się zaczarowanym pociągiem (w środku wydaje się, że naprawdę jedzie) albo odkryć w ścianie tajemnicze skrytki, w których poukrywano różne postacie i sceny z bajek. Nie mogłem odmówić sobie również przyjemności obejrzenia jednego odcinka „Misia Uszatka”! Miałem do wyboru kultowe serie bajek i wybrałem moją ulubioną, którą pamiętam z dobranocek sprzed lat. Genialne 8 minut spędzone na poduszce – seans tylko dla mnie i to z odcinkiem na życzenie!

Zagospodarowanie przestrzeni w niedużym budynku sprawia, że w świadomości przechodzi się ogromne przestrzenie, a w rzeczywistości to tylko cztery sale, które stały się baśniową krainą. Zwiedzanie nie nudzi, nie męczy, ale cieszy, także dorosłych i starszą młodzież. Dla małych dzieci większość tych bajek jest nieznana i mogą uznać je za nudne („Miś Uszatek” kontra gry z tabletu), ale warto spróbować i potraktować wycieczkę jako przygodę. Zdecydowanie lepiej odnajdzie się tu grupa przedszkolaków niż rodzina z dwójką małych dzieci, bo choć dorośli odmłodzą się o 20–30 lat, to dzieci mogą być znużone. Uprzedzam o tym lojalnie, żebyście przyjechali do Pacanowa z odpowiednim nastawieniem i może jeszcze w podróży poopowiadali dzieciom o świecie bajek sprzed ery cyfrowej.

Na koniec mojej wizyty udałem się na spektakl w teatrze lalek. Funkcjonuje od 2014 roku i jest niebywałą formą spotkania z bajką. Znów siedziałem sam na wielkiej poduszce i wpatrzony w zaczarowaną szafę oglądałem przygody „Małej Syrenki” Hansa Christiana Andersena. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że nigdy nie będzie górnej granicy wieku dla zwiedzających Europejskie Centrum Bajki w Pacanowie.

Widok tego centrum cieszy. To miejsce żyje i dzięki niemu ożywa również okolica. W sezonie odwiedza je prawie 650 osób dziennie. Mieści się tu też biblioteka, wygodna czytelnia, lokalne kino Szkatułka i ciekawe ogrody – smaku, zapachu i dotyku.

Wizytę w tym miejscu zaplanowałem na 2 godziny, a trudno było mi wyjść po 4 i musiałem wręcz zmusić się do opuszczenia go z całą siatką książek i bajek, które pozwolą mi dłużej pamiętać o świecie po drugiej stronie lustra.

Makuszyńskiego 1, 28-133 Pacanów
tel.  41 376 50 79
www.stolica-bajek.pl

Kiedy w 1907 roku wielka ilość ziemi oderwała się od zachodniego zbocza Chryszczatej i runęła w dół, ludzie z pobliskiej wioski zaczęli uciekać, myśląc, że to koniec świata. Podaje się, że od drżenia ziemi w cerkwiach rozbrzmiały dzwony. Po tym wydarzeniu pozostało sporo śladów, na przykład w lesie. Zauważy je każdy wędrujący z Duszatyna do malowniczych jeziorek w rezerwacie Zwięzło.

Najprostszą drogą można dotrzeć do celu w 1,5 do 2 godzin spokojnego spaceru. Wędrówkę dobrze jest rozpocząć w Duszatynie, do którego bez problemu dojeżdża się z Komańczy. Na dobrze widocznym parkingu przy minibarze, gdzie serwują bardzo dobre pierogi, trzeba zostawić samochód i kontynuować podróż pieszo. Podążając za czerwonym szlakiem, z początku wędruje się szeroką leśną drogą aż do brodu, gdzie po kamieniach przekracza się potok. Za tym miejscem szlak odbija lekko w lewo i pnie się coraz bardziej do góry. Tak naprawdę niemal przez całą drogę jest to mniej lub bardziej strome podejście. Szlak otaczają przepiękne lasy. Po około1,5 godziny moim oczom ukazało się pierwsze jeziorko, a po niespełna 10 minutach znalazłem się już przy kolejnym, położonym wyżej i, moim zdaniem, bardziej malowniczym. Po chwili odpoczynku ruszyłem w dół. Droga powrotna jest łatwiejsza i przyjemniejsza, ale odległość do pokonania pozostaje taka sama, więc po jakiejś godzinie byłem znowu na parkingu. Zakładając bardzo spokojne tempo, odpoczynek nad jeziorkiem i kilka zdjęć po drodze, trzeba przeznaczyć na taką wycieczkę 4 godziny. Szlak praktycznie cały czas jest dobrze widoczny, a ścieżka w kilku miejscach oznakowana wyraźnymi, drewnianymi tablicami wskazującymi kierunek. Opcjonalnie można również wejść na szczyt Chryszczatej i wrócić tą samą drogą.

Polecam to miejsce szczególnie na rodzinny spacer. Wspólne podziwianie cudów natury i panujący dookoła spokój – bezcenne. Ilość świeżego powietrza sprawia, że po powrocie do pokoju człowiek zasypia w okamgnieniu…

49°18′48,6″N 22°10′03,8″E

Ten najbardziej zalesiony Park Narodowy w Polsce, już od pierwszego spaceru pokazujący swoje prawdziwe oblicze, pozwala podziwiać niezwykłe cuda natury. Z założenia ma chronić przyrodę przed ludźmi, więc niektóre jego części są zamknięte dla turystów, ale nawet ta ogólnodostępna część prezentuje się bardzo ciekawie.

Ścieżka na Bukową Górę czy spacer nad stawami Echo i odwiedziny w hodowli konika polskiego to must-see dla odwiedzających Roztoczański Park Narodowy. Warto również wybrać się na pieszą lub rowerową wycieczkę do urokliwej Florianki. Znajduje się tam Izba Leśna, gdzie również można zobaczyć koniki polskie.

W samym parku i w jego najbliższych okolicach królują drzewa. Długie, ciągnące się niemal bez końca leśne drogi idealnie wpisują się w ideę SLOW ROAD. Polecam przejazd ze Zwierzyńca do Górecka Kościelnego. Po drodze można podziwiać przepiękne bory, a na miejscu pospacerować starą aleją dębową z oryginalnymi kapliczkami. Przy rzece Szum stoi malownicza kaplica. W pobliskiej Karczmie nad Szumem można zjeść dobry obiad.

Roztoczański Park Narodowy to raj dla miłośników pieszych wędrówek i podróżowania rowerem. Nie ma złej pory roku na poznawanie uroków tego miejsca, choć nie ukrywam, że dla mnie najpiękniejsza w tych lasach jest zawsze jesień.

www.roztoczanskipn.pl
www.facebook.com

Po lodowcu, który ukształtował Suwalszczyznę, pozostało już niewiele śladów: kilkanaście głazowisk, pofalowane wzgórza i charakterystyczne jeziora – długie i głębokie. Ta historyczna kraina bywa niesłusznie zaliczana do Mazur albo Podlasia. Krajobrazy, które można spotkać na północ od Suwałk, wprawiają w zachwyt. Z Cisowej Góry czy Smolników roztaczają się zachwycające widoki na lasy, jeziora i pola. Przed światem kryją się wsie staroobrzędowców i przysiółki stykające się z granicą litewską.

Suwalszczyzna jest po prostu rajem dla miłośników SLOW ROADU. Przeważają tu szerokie szutrowe drogi, które zdają się prowadzić na koniec świata. Region nie jest zbyt tłumnie odwiedzany. Owszem, są miejsca zatłoczone, jak Augustów, klasztor na Wigrach czy Cisowa Góra. Granicą są jednak Suwałki. Im dalej na północ, tym spokojniej i nawet w szczycie sezonu nie ma tu tłoku. Zdarzają się wyjątki, ale mówimy przecież o jeżdżeniu bocznymi drogami i odkrywaniu końca świata! Jeżeli porzucicie miejsca w pobliżu dróg asfaltowych – jak jezioro Hańcza czy słynne głazowiska – i udacie się w okolice Wiżajn, szybko przekonacie się, o czym mówię. A jeśli w dodatku wybierzecie się tam przed lub po środku lata, z pewnością traficie na upragniony spokój i ciszę.

Uroda Suwalszczyzny jest wprost niezwykła. Ta wietrzna i zimna kraina cierpliwym poszukiwaczom odwdzięcza się przepięknymi krajobrazami i klimatem jak z bajki!
www.suwalszczyzna.com.pl

Kiedy szukałem sposobu, by w trakcie jednej wycieczki zobaczyć jak najwięcej bogactw przyrodniczych Poleskiego Parku Narodowego, natrafiłem na opis ścieżki przyrodniczej Spławy. Oczywiście nie ma sposobu, żeby obejrzeć wszystko. Rzut oka na mapę i ścieżkę zaczynającą się w Stałym Załuczu przekonały mnie jednak, co będzie najlepszym wyborem. Wyglądało to naprawdę nieźle. Swoją przygodę rozpocząłem od skrętu w prawo, w drogę wiodącą do lasu.

Samochód można zostawić przy ośrodku dydaktyczno-muzealnym, a mając odrobinę szczęścia również tuż po zjechaniu z drogi asfaltowej. Mnie udało się zaparkować bez problemu. Nie ma tam oznaczonego parkingu, ale ustawiony wzdłuż drogi samochód nikomu nie przeszkadza. Dzięki temu można uniknąć wędrowania asfaltem przez całą wioskę. Szeroka polna droga prowadzi wzdłuż letniskowych zabudowań aż do kładki. Nie sposób przegapić tego miejsca. Od tej pory większość trasy ciągnie się po takich właśnie drewnianych kładkach, a ziemi dotyka się dopiero pod koniec, przy samym jeziorze Łukie – celu mojej wycieczki.

Początkowo kładka wiedzie przez mokradła, po czym skręca prostopadle w las. Można z niej podziwiać niezwykłą przyrodę parku: bagna, torfowiska i bujną roślinność, a także liczne śpiewające ptaki. Symbolem tego miejsca jest żuraw. Ten dziewiczy, naturalnie dziki teren, w pewnym sensie chroniony jest przez nieprzeniknioność mokradeł i gęstych zarośli. To istny raj dla wszelkiego rodzaju stworzeń!

Mimo że kładka nie pozwala oddalić się z wytyczonej ścieżki, ani przez moment nie jest nudno. Widoki zmieniają się nadspodziewanie szybko, a najcenniejsze krajobrazowo punkty opisane są na tablicach informacyjnych. Na samym końcu kolejnej kładki mija się wiatę ogniskową, a potem wyłania się przed nami piękne jezioro Łukie.

Dla mnie było to niezwykle spokojne popołudnie. W przyjemnej ciszy słuchałem rechotu żab i śpiewu ptaków. Jak okiem sięgnąć – tylko nienaruszona od wieków natura. Cała trasa (z postojami, odpoczynkiem nad jeziorem i fotografowaniem po drodze) zajęła mi około 3 godzin. Gdybym po prostu chciał przebyć tę drogę, poświęciłbym na spokojny marsz około godziny i 40 minut.

Oczywiście w Poleskim Parku Narodowym można znaleźć jeszcze wiele innych równie ciekawych miejsc. Ścieżka przyrodnicza Spławy to jednak idealny początek na poznanie tej bagnistej krainy. Spacer w tak cudownych okolicznościach przyrody spowoduje, że znajdziecie czas na kolejne odkrycia. W Starym Załuczu warto zaczerpnąć informacji, zwiedzić muzeum i opracować własny plan na odkrywanie piękna przyrody.

Słowiński Park Narodowy to jedno z najbardziej fascynujących miejsc nad Bałtykiem. Za każdym razem królestwo piasku, wiatru i wody wygląda nieco inaczej – włada nim natura. Latem, kiedy rzesze wczasowiczów podziwiają ruchome wydmy, harmider może odstraszać. Szczególną popularnością cieszy się Wydma Łącka. Zupełnie inaczej jest na Wydmie Czołpińskiej oddalonej o około godzinę jazdy samochodem od Łeby. Tu także spotkasz turystów, jednak dzięki olbrzymim terenom nie grozi ci spacerowanie w tłoku. Dzika plaża w grudniu jest olśniewająco piękna. Dodatkowo mogłem nacieszyć się upragnioną samotnością: spotkałem zaledwie dwóch turystów!

Najłatwiej dotrzeć do celu, kierując się czerwonym szlakiem przez las. Po około 20–30 minutach dochodzi się do wydmy. Dalej drogę wytyczają paliki i liny, więc nie sposób się zgubić. Przejście spokojnym tempem przez ten obszar parku zajmuje około 30–40 minut. Nie da się narzucić zbyt szybkiego marszu przez miękkie piaszczyste podłoże. Wzdłuż wydm rozciągają się niesamowite krajobrazy. Przywodzą na myśl niezmierzoną pustynię, choć gdzieniegdzie natura rozsiała odrobinę zieleni. Z każdego wzniesienia rozciąga się zupełnie inna panorama! Okazało się, że od morskich fal dzieliło mnie zaledwie kilkaset metrów. Gdybym skierował się na wschód, droga doprowadziłaby mnie do Łeby, ale wybrałem spacer w przeciwnym kierunku i zwiedziłem latarnię morską.

Słowiński Park Narodowy to kultowe miejsce nad polskim Bałtykiem. W okolicach Wydmy Czołpińskiej koniecznie trzeba zajrzeć do malowniczej miejscowości Kluki, gdzie mieści się skansen, a kawałek dalej – piękne jezioro Łebsko!

54°42′22″N 17°17′55″E
www.slowinskipn.pl
www.facebook.com

Mógłbym napisać o Rogowie w sposób bardzo powszechny, zasypując was tysiącem zbędnych informacji. Przykładowo – interesuje was liczba taksonów kolekcji roślin drzewiastych, która wynosi 2837? Tak myślałem!

Mogę jednak opisać wam pewne poniedziałkowe przedpołudnie. Koniec sierpnia i brak pomysłu na jeden z ostatnich dni tego miesiąca. Tuż za Łodzią na horyzoncie pojawił się oddalony o niespełna 40 km od miasta Rogów. Nazwa „arboretum” nie brzmi zachęcająco, ale kojarzy mi się ze spokojem pośród drzew i roślin. No to w drogę!

Po 30 minutach opuściłem drogę krajową nr 72, kierując się prosto do leśnego raju. Jechałem za strzałkami i bez większych trudności trafiłem na miejsce. Na zegarku wskazówki prawie wybijały godzinę dziewiątą, kiedy przekraczałem próg ogrodu, by wyruszyć na długi spacer.

Podróżować po arboretum można na kilka sposób. Tematycznie, wzdłuż szlaku (np. North American Trail), wędrować od punktu do punktu z przewodnikiem w ręce – wszystkie te warianty wybiera się przy kasie, skąd bierze się potrzebne materiały. Ja jednak przyjechałem tu odpocząć i nie chciałem mieć planu – jedynie pójść przed siebie, usiąść na ławce albo wyciągnąć się na hamaku…

Na mojej trasie minąłem ogromną liczbę ławek, ławeczek, a co jakiś czas moim oczom ukazywał się wiszący hamak. Z tego, co wiem, można przyjechać tutaj na całodzienny piknik, z własnym kocem i prowiantem. Wiele osób w ciepłe dni korzysta z tej możliwości, bo to przecież leśny raj z nieograniczoną ilością świeżego powietrza!

Spacerując po dróżkach, ścieżkach i alejkach, słuchałem szumu drzew. Śpiew ptaków wypełniał ich korony. Rozbawione wiewiórki co jakiś czas przebiegały mi drogę. Niekiedy natrafiałem na elementy wystaw, które tworzą „pomniki” z drewna rozsiane po lesie. W pewnym momencie dotarłem do pięknego zakątka z bardzo wygodnymi i eleganckimi ławeczkami. Odpłynąłem w tej ciszy z książką w ręce i dopiero spadająca z liścia kropla wyrwała mnie z drzemki – po godzinie czasu! Co ciekawe, byłem tam przez ponad 3 godziny zupełnie sam (pomijając przemykających pracowników)!

Oczywiście arboretum również przeżywa momentami najazd turystów i najlepiej unikać wiosennych weekendów, kiedy wszystko kwitnie i przyciąga tu tłumy ludzi fotografujących się z kwiatami.

Las jednak idealnie odcina od świata i pozwala odpocząć. To miejsce również edukuje. Sam kilka razy zaczytałem się w tekście zamieszczonym na napotkanej tablicy czy w przewodniku o jakimś rzadkim gatunku drzewa. Wyjeżdżałem wypoczęty i spokojny. Udało mi się tu poczytać i nawet chwilę popracować nad zaległymi tekstami! Polecam to miejsce na krótki, długi, a nawet całodzienny pobyt. To leśne sanatorium dla duszy może służyć za biuro, czytelnię i idealne do refleksji miejsce!

PS Dopiero gdy po 4 godzinach wyszedłem z lasu, spotkałem pierwszą parę zmierzającą w kierunku bramy.

Leśna 1, Rogów
tel. 46 874 81 36
www.arboretum.sggw.pl

Węgiel w okolicach Nowej Rudy wydobywano od wieków. 15 września 1994 roku z kopalni wyjechał ostatni transport. Maszyny ucichły, prawie 6 tysięcy pracujących w niej górników straciło pracę. Tak długa historia i łącznie prawie 90 km chodników domagały się przekazania wiedzy o zakładzie następnym pokoleniom. Dzisiaj dzięki trasie turystycznej, która funkcjonuje w jej niewielkiej części, możecie dosłownie jej dotknąć.

Zwiedzanie trwa około godziny. Rozpoczyna się od części muzealnej, a następnym punktem jest szyb Piast, gdzie można zobaczyć, jak wyglądała praca w kopalni. Usłyszysz tu dźwięk wierteł, a dorosłym polecam spróbować wbić młot pneumatyczny w ziemię. Trasa jest bardzo ciekawa, choć niezbyt długa. W różnych jej częściach poznaje się prawie wszystkie aspekty pracy pod ziemią. Na koniec świetną atrakcją jest przejazd oryginalną kolejką, jaką przed laty podróżowali górnicy.

Polecam to miejsce szczególnie rodzinom z dziećmi, bo spacer po kopalni jest niezwykle edukujący, a to, że wszystkiego można dotknąć, sprawia, że jest to zwiedzanie na zupełnie innym poziomie!

Obozowa  4, 57-401 Nowa Ruda
www.kopalnia-muzeum.pl

Historia tego miejsca rozpoczęła się 50 milionów lat temu. Pierwsza kropla uderzyła o skałę, pierwszy ruch ziemi stworzył szczelinę, w której przez miliony lat kształtował się świat pełen magii i uroku. Proces ten zakończył się około 1,8 miliona lat temu. Czas mijał, formacje stały się schronieniem dla zwierząt, które przed wiekami żyły na ziemi. Niedźwiedź jaskiniowy, którego najwięcej kości znaleziono w namuliskach, wyginął około 28 tysięcy lat temu. To niezwykła historia – jaskinia była niedostępna aż do pewnego październikowego dnia 1966 roku, kiedy podczas prac przy wydobyciu marmuru górnikom ukazał się otwór. Weszli wtedy do wnętrza, które przetrwało w ukryciu i zamknięciu prawie 13 tysięcy lat!

Po dokonaniu tego odkrycia wydobycie marmuru zostało przerwane. Rozpoczął się długi okres badań i prac we wnętrzu, dla wszystkich zwiedzających zostało ono otwarte dopiero w czerwcu 1983 roku. Od tego momentu jaskinia cieszyła się ogromną popularnością. Ściągała swoim pięknem tysiące turystów zaciekawionych cudami natury, których nie można było zobaczyć nigdzie indziej.

Już po przyjeździe do Stronia Śląskiego wyczuwa się niesamowity klimat tego miejsca. Rozległe pasma górskie z najwyższym szczytem Śnieżnikiem wypełniają krajobraz. Po drodze do jaskini warto zatrzymać się przy parku linowym, w smażalni ryb Nad Stawami, gdzie można skosztować smacznego pstrąga. Przejście z parkingu do jaskini zajmuje około 30 minut – to tylko 1200 metrów spaceru przepięknym lasem.

Wejście do jaskini zostało zabudowane pawilonem, a sam otwór osłonięty, żeby ochronić wyjątkowy mikroklimat tego miejsca. Po jej wnętrzu spaceruje się z przewodnikiem wygodnymi betonowymi chodnikami, a dobrze pomyślane oświetlenie pozwala podziwiać majestatyczne stalagmity, stalaktyty, wiszące makarony, misy martwicowe i cuda, które trudno opisać – po prostu trzeba je zobaczyć. Stała temperatura – około 6ºC i wilgotność powietrza wynosząca prawie 100% dodają uroku, bo takiego mikroklimatu na próżno szukać poza dawnym królestwem historycznego niedźwiedzia. To jego szkielet możemy podziwiać przed wejściem do jaskini – był on o wiele większy i cięższy od największych żyjących obecnie przedstawicieli tej rodziny ssaków. Waga tych gigantów dochodziła do prawie 900 kg!

Zwiedzanie w wolnym tempie zajmuje około 40 minut – przemierza się łącznie 360 metrów udostępnionej trasy, ale widać prawie 500 metrów podziemi. To niewielki fragment całości jaskini, bo jej łączna długość to 5000 metrów (od 2012 roku, po odkryciu nowych korytarzy). Nieudostępnione pozostają partie: dolna i górna, a otwarta dla turystów jest część środkowa. Pozostałe są obiektami badań naukowych i pewnie upłynie sporo czasu, zanim zostaną otwarte dla odwiedzających. Ciekawostką jest, że Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie jest pierwszą w Polsce, która została przystosowana dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich. Od 2013 roku istnieje możliwość ekstremalnego zwiedzania jej dolnych partii w towarzystwie speleologów.

Miejsce to zrobiło na mnie niesamowite wrażenie – po pierwsze dlatego, że jest to przestrzeń zupełnie niepodobna do żadnej innej, po drugie – jest to fotograficzny raj, gdyż jaskinia sama tworzy obrazy od milionów lat. Sama świadomość upływu czasu i uporczywego drążenia skał, sprawia, że chylę czoła przed dziełem natury. To wszystko nie powstało ot tak – trwało tysiące lat i trwa nadal.

Urzekły mnie również odgłosy, które jaskinia z siebie wydaje. Ciągłe spadanie kropel wody w różnych jej częściach, z różną częstotliwością, tworzy specyficzny hałas, zresztą bardzo przyjemny dla ucha. Nigdy czegoś tak pięknego nie słyszałem. Niezwykłe przeżycie. To miejsce jest odcięte od dźwięków otaczającego świata – samochodów, gwaru ludzi, codzienności – dlatego wyśmienicie czułem się w tych skalnych korytarzach.

Czy jaskinia ma zapach? Tak – zdecydowanie. Trudno go opisać. Niczego mi nie przypomina. Jeśli istniałby zapach czasu, który upłynął, to pewnie tak właśnie bym go nazwał.

Kletno 18, 57-550 Kletno
www.jaskinianiedzwiedzia.pl

Głazy Krasnoludków to rezerwat przyrody ze skalnymi formacjami, które natura porozrzucała po lesie w północnej części Gór Stołowych. Znajduje się on w Zaworach, mało znanym – za to pięknym i cichym – rejonie. Do największych atrakcji należą wspomniane głazy, ale urzekają tu również piękna przestrzeń i malownicze lasy.

Z Gorzeszowa do rezerwatu prowadzi wygodna szutrowa droga. Oddalone od tej miejscowości Głazy Krasnoludków łatwo zauważyć dzięki wiacie i miejscu na ognisko na polanie przy parkingu. To miejsce można zwiedzać na kilka sposobów. Naturalnym odruchem jest chęć wejścia na górę, ale moim zdaniem najlepiej na początek przejść u podnóża skał, a w drodze powrotnej przespacerować się górą. Spotkasz tu bardzo ładne, klasyczne przykłady skalnych grzybów, wież i ambon. Wszystko to ogląda się w scenerii niezwykłego, starego lasu, który w górnej części został niestety mocno przerzedzony. Dużym plusem jest możliwość podejścia bardzo blisko tych wyjątkowych skał, nawet skalnych grzybów. Dzieci będą miały tu frajdę – wszystkiego można dotknąć i zobaczyć z bliska!

Ścieżki są bardzo dobrze widoczne, więc trudno zabłądzić. Długość przechadzki warto zaplanować wedle własnego uznania, bo teren nie jest rozległy. W weekendy na polanie rządzą koce piknikowe oraz miłośnicy kiełbasek z ogniska. Koniecznie pomyślcie o takim leśnym pikniku. To miejsce nadaje się do tego idealnie!