Obserwując alpejskie lodowce mamy przed oczami śnieżne jęzory opadające stromo ku dolinom z górskich szczytów. Czymś niewyobrażalnym jest dla nas istnienie lodowców tak wielkich, że zmieniały wygląd ziemi i rozlane były na sporej powierzchni ówczesnej Polski. Działanie tych lodowców, a raczej pozostałości po nich możemy obserwować na pojezierzach polodowcowych czy wzgórzach morenowych. Daleko im jednak do spektakularności. Kiedy jednak opisze się łuk powstały w czasie zlodowacenia skandynawskiego to działanie lodowców nabiera innego wymiaru. 40 km długości, grubość od 3 do 5 km, odległość pomiędzy ramionami to około 25 km. Jest to prawdopodobnie jedyna morena czołowa doskonale widoczna z kosmosu. Takie cudo ukryło się na zachodzie Polski. Dokładnie w okolicach Mużakowa. Już czytając opis tego miejsca można popaść w zachwyt. Rośnie on jeszcze bardziej kiedy na miejscu zobaczy się powstałe tam pojezierze antropologiczne z jeziorami w przeróżnych barwach.

Jak powstała ta morena? Najprościej działanie lodowca można wyobrazić sobie przesuwając palcem po piasku. Pozostanie po nim lekkie wgłębienie, a przed naszym palcem zbierze się kształtne półkole z zebranego materiału. To właśnie zrobił w tym miejscu lodowiec. To półkole ma w tym miejscu 40 km! Przesuwając się po ziemi lód odsłonił między innymi pokłady węgla brunatnego i iłów ceramicznych. Kiedy ludzie odkryli, że wydobycie w tym miejscu nie wymaga drążenia głębokich szybów cała parą ruszyła eksploatacja. To na zawsze zmieniło wygląd tych terenów. W miejscach dawnych szybów i kopalni powstały mniejsze lub większe jeziora. Wypełnione wodą mają przeróżne barwy, które zawdzięczają minerałom znajdującym się w ziemi. Tym sposobem podziwiać można krwistoczerwone czy błękitne oczka wodne. Jedne przypominają kałuże, a inne przestronne zalewy. Gdzieniegdzie z wody wystają pnie drzew. W wielu miejscach ziemia zapadła się i utworzyła zupełnie nowe pejzaże. Są miejsca w których z wody wystaje dawny szalunek do złudzenia przypominający las.

Pierwszy raz do tej polodowcowej krainy trafiłem niemal 10 lat temu. Odwiedziłem Łęknicę ze względu na Park Mużakowski. Jest to swoją drogą kolejna, niezwykła atrakcja w tej okolicy. Prawie 750 hektarów powierzchni i około 30 km parkowych ścieżek. Wpisano go na listę UNESCO w celu ochrony jedynego transgranicznego parku w stylu angielskim w Europie. Już opuszczając autostradę A18 zauważyłem, że wjeżdżam do leśnego raju. Niemal 80% powierzchni Parku Krajobrazowego Łuk Mużakowa stanowią lasy. Sam zatrzymałem się w przeuroczej agroturystyce „Pod sosnami” w Gręzawie oddalonej od Łęknicy o niespełna 20 km. Pomimo tylu niezwykłych atrakcji ciężko po polskiej stronie granicy znaleźć jakiś przytulny nocleg. Taka agroturystka jak u pani Anety jest na wagę złota. Z Gręzawy miałem wszystko na wyciągnięcie ręki, a przecież do tej pory wspomniałem tylko o atrakcjach po naszej stronie granicy. Również u niemieckich sąsiadów nie brakuje ciekawych miejsc. Koniecznie trzeba odwiedzić ogród rododendronów i azalii w Kromlau. Wróćmy jednak na polską ziemię, a dokładnie przed bramę wejściową na ścieżkę dydaktyczną „Dawna kopalnia Babina”. Wybrałem wejście przy parkingu nr 2 między Nowymi Czaplami, a Przewoźnikami. Głównie ze względu na położenie tuż przy wieży widokowej z której podziwiać można całą okolicę. Wznosi się ona na 24 metry i jest doskonałym punktem widokowym. Okolica jest raczej płaska i pomimo falistości terenu ciężko zobaczyć jak to wszystko prezentuje się z góry, a naprawdę jest co podziwiać. Powstałe w czasie wyrobisk hałdy częściowo zalane są wodą. Tworzą one bajkowe pejzaże i gdyby nie świadomość, że w ich powstaniu pomógł człowiek można by uznać je za cud natury.

Po obejrzeniu wszystko z lotu ptaka ruszyłem ścieżką przed siebie. Prowadzi ona niemal cały czas szeroką leśną drogą. Najważniejsze atrakcje i osobliwości przyrody są wyraźnie zaznaczone i opisane na tablicach informacyjnych. Przejście jej w całości zajęło mi około 2 godziny, a droga powrotna bez zatrzymywania pochłonęła około godziny. Co konkretnie można zobaczyć na tej ścieżce? Już po pierwszych kilkuset metrach moim oczom ukazał się pokaźnych rozmiarów staw o sympatycznej nazwie „Afryka”. Po obejrzeniu całości stwierdziłem, że najlepiej poświęcić jej więcej czasu. Pozostałe stanowiska i jeziorka nie zrobiły na mnie, aż takiego wrażenia jak egzotyczna Afryka. Pewnie dlatego, że dojścia do wielu z nich są mocno zarośnięte i nie posiadają one nic charakterystycznego. Przypominają raczej bagno czy mokradła. Patrząc jednak na staw Afryka jak na widać dłoni niezwykłość tego miejsca. Po pierwsze brzeg po którym można spacerować jest niezwykle bogaty w przeróżne formy geologiczne. Po drugie podziwiać można przepiękną taflę wody zakończoną lasem po drugiej stronie. Tuż pod nim piętrzy się ciekawie prezentująca się ziemia ułożona w przedziwny kształt. Jest to zapewne efekt działania wody i wiatru, który spośród twardszych skał usunął luźny materiał. Wygląda to przepięknie i trudno bez zdjęcia czy zobaczenia tego na żywo opisać czym to właściwie jest, bo ja jeszcze w życiu nie widziałem czegoś takiego.

Ziemia Lubuska i ten uroczy skrawek zachodniej Polski zdecydowanie zasługują na poznanie przez większą liczbę turystów. Zaskakujący jest fakt, że te atrakcje tłumnie odwiedzane są przez Niemców, a kiedy opowiadam o tych niezwykłościach w Polsce to wiele osób nie potrafi umiejscowić tych miejsc na mapie. Warto to zmienić, bo odkrywanie takich miejsc to gwarancja dobrze spędzonego czasu. Tam nie można się nudzić, nie ma tłoku turystów, a każde kolejne miejsce zaskakuje czymś nowym.

Miejsca takie jak Zalew Sulejowski kojarzą mi się zazwyczaj z dzikimi tłumami w wakacje i weekendy. Woda i słońce zawsze przyciągają ludzi. Czy na liczącej prawie 58 km długości linii brzegowej nie można jednak znaleźć skrawka zacisznego raju?

Napiszę wprost – omijajcie to miejsce w weekendy. Zwłaszcza te ciepłe i słoneczne. Przyjeżdżajcie jednak bez strachu w tygodniu i po sezonie – jesień i wczesna wiosna to idealny czas. W upalny sierpniowy czwartek nie było tłumów, ale na brak wędkarzy i szykujących się na weekend urlopowiczów nie mogłem narzekać. Nie są to ludzie kłopotliwi, raczej dobrze zorganizowani, wyglądali na samowystarczalnych – mieli namioty, grille, leżaki i małe lodówki. Na tafli jeziora leniwie snuło się kilka żaglówek i łódek. W oddali słyszałem szczekanie psa i ciche rozmowy wędkarzy czekających na cud.

Przysiadłem się do jednej emeryckiej grupki. Zjadłem małą porcję leszcza prosto z ogniska i pogadałem o życiu i śmierci. Genialny czas! Brak jakiejkolwiek organizacji i taka naturalność przekonały mnie do reszty, że można tu odpocząć. Spacer wzdłuż brzegu to też doskonały wybór! Ta mała oaza spokoju znajduje się w okolicach Zarzęcina. Gdy jedzie się do niej od strony miejscowości Błogie Rządowe, trzeba dobrnąć aż do końca drogi. Tam kończy się asfalt i zaczyna się szuter, potem główna droga skręca w prawo, a jeśli chce się dotrzeć do jeziora, trzeba zjechać kawałek w dół. Polecam zrobić własne zapasy, zabrać koce i leżaki, bo z tego raju na pewno nie będzie chciało się wam wyjeżdżać do sklepu.

Miłośnicy sportów wodnych i nocowania w przyczepach w lesie idealnie odnajdą się w Karolinowie, gdzie mieści się szkoła windsurfingu i kitesurfingu – Number One Surf. Funkcjonują tu wypożyczalnia sprzętu i pole campingowe. Przespać się można w przyczepach campingowych lub we własnym namiocie. Jedyna gastronomia to fast foody, więc nie zapomnijcie o własnym prowiancie! Sosnowy las dookoła, cisza, spokój – to świetne miejsce na spędzenie kilku dni nad wodą i spróbowanie swoich sił na desce. Sezon zaczyna się w okolicy święta Bożego Ciała, a kończy w połowie września. Tu również obowiązuje zasada unikania weekendów! W czwartkowy wieczór siedziałem prawie sam na skarpie, wpatrzony w wodę.

Osoby spragnione wiedzy historycznej powinny udać się do pobliskiego bunkra kolejowego w Konewce, a miłośnicy przyrody nie mogą pominąć zwiedzenia rezerwatu Niebieskie Źródła.

Na początku Zalew Sulejowski nie wydawał mi się ciekawym miejscem, ale po całym dniu spędzonym w jego okolicy przekonał mnie do siebie, a co najważniejsze – dał mi odpocząć. Spodoba się rowerzystom i leśnym piechurom, którzy z pewnością odnajdą jeszcze niejedno spokojne miejsce z dala od cywilizacji!

Pieniawa Chopina, Jan Kazimierz, Zdrój Zimny i Agata. Te oryginalne nazwy wód leczniczych od wieków przyciągają do Dusznik-Zdroju ludzi spragnionych wykorzystania ich właściwości w leczeniu chorób. W usytuowanej w malowniczej okolicy Pijalni Wód Mineralnych wybudowanej w pierwszej połowie XIX wieku można przy odgłosach natury wypróbować ich cudowne działanie (są dobre na wszystko, a wstęp kosztuje tylko 1,80 zł).

Spacer do Parku Zdrojowego w Dusznikach-Zdroju rozpoczynam od przejścia kasztanową aleją Chopina. Prowadzony przez szpaler drzew docieram do przepięknego bukowo-kasztanowo-lipowego parku. To tutaj w 1826 roku Fryderyk Chopin zagrał swój pierwszy zagraniczny, publiczny koncert. Dzisiaj znajduje się w tym miejscu urokliwy dworek jego imienia, pomnik, a latem odbywają się koncerty jego muzyki. Ludzie zmierzający do parku często spoglądają na kiosk meteorologiczny, który od wielu lat pomaga kuracjuszom przewidzieć pogodę. Kawałek dalej – przy dworku – turyści w ciepłe miesiące chętnie fotografują się przy kalendarzu kwiatowym, który tworzą codziennie przesadzane kwiaty. Nad aktualną datą króluje napis „Duszniki Zdrój”. Takie zdjęcie to bardzo oryginalna pamiątka!

Koniecznie trzeba zajrzeć również do ogrodu fenologicznego, który został zbudowany tak, aby kwitnące rośliny odzwierciedlały cztery pory roku. Kawałek dalej można przejść między kępami kwiatów, oryginalnie przystrzyżonymi krzewami, aby dojść do przepięknej fontanny – ta w wybrane wieczory rozbłyska światłami – powstaje wtedy wyjątkowy spektakl wody i światła.

Spacer po parku kończę zawsze wizytą w restauracji Pod Złotym Kasztanem, gdzie od wielu lat zamawiam pyszną zupę dnia i tosty z salami. Wiele się zmieniło dookoła, ale smaki pozostały te same i jeszcze nigdy się tu nie rozczarowałem.

Warto wybrać się również do pobliskiego Muzeum Papiernictwa. Poza ciekawą wystawą i oryginalnymi maszynami zobaczysz tu także, jak dawniej czerpano papier, a podczas specjalnych warsztatów – spróbujesz swoich sił w tym ciekawym rzemiośle.

Duszniki-Zdrój to dla mnie dwa światy – miasto położone przy drodze krajowej nr 8 i ten cichy zakątek przy Dworku Chopina z Parkiem Zdrojowym. Zdecydowanie polecam długie poranne i wieczorne spacery w cieniu wiekowych drzew, gdzie stale rozbrzmiewa magiczna Chopinowska muzyka…

Wiele lat temu pod lupą oglądałem pocztówki wysłane z wakacji nad Bałtykiem. Szukałem kutrów i próbowałem rozszyfrować skróty, które na nich umieszczono. W oko wpadł mi często powtarzający się trzyliterowy znak „UNI”. Bez trudu znalazłem w sieci jego rozwinięcie i już po kilku dniach jechałem w stronę Unieścia.

Kutry czy łódki można zobaczyć w różnych częściach polskiego wybrzeża. Brakuje jednak miejsc z przystanią na plaży. W Rewalu widziałem kiedyś 3 kutry. Innym razem w Dębkach na plaży – dwie małe łódki. Na skraju miasta w Międzyzdrojach też można spotkać rybaków. To jednak dla mnie za mało. W dużych portach natomiast nie ma tego szczególnego klimatu przystani. Nie widać rodzin czy osób czekających na wracających z połowu. Nie sposób zobaczyć, jak maleńki kuter rzucany przez fale próbuje przybić do brzegu.

Zaintrygowany skrótem „UNI” odnalazłem Unieście. Wielki cień Mielna przykrywa to całkiem przytulne miejsce. Przystań rybacka położona jest tak, jak sobie wymarzyłem – przy samej plaży. W wakacje musi być tu tłoczno – sklep przy sklepie i smażalnia na smażalni. Jednak po sezonie, w tygodniu jest zupełnie inaczej – cicho, spokojnie, a dookoła unosi się zapach ryb – wędzonych, świeżych… Przechadzający się tu panowie w sztormiakach to nie aktorzy, a ludzie morza. Często po ich twarzach i rękach można poznać niejeden trud, jakiego doznali na wodzie, targani przez fale. Ze skarpy rozciąga się wspaniały widok: poustawiane na plaży kutry, stare drewniane molo (w październiku było zamknięte) i ciągnące się po horyzont plaże. Jest cicho, spokojnie, a dookoła fruwają mewy.

Mimo fatalnej burzowej pogody postanowiłem spełnić swoje marzenie. Zjadłem dorsza i wypytałem dookoła, o której przypłynie jakiś kuter. Potem czekałem w deszczu na ten moment, aż w oddali na horyzoncie zobaczyłem mały punkcik. Dobrą godzinę bujał się, zanim, przebrnąwszy przez wielkie fale, dostał się do brzegu. W tym momencie właśnie pękło niebo, deszcz na chwilę ustał, a ja mogłem zrobić wymarzone zdjęcia.

W Unieściu jak na dłoni zobaczyć można życie w przystani rybackiej. Obejrzysz z bliska kutry i spotkasz ludzi pracujących na morzu. Nie są oni zbyt rozmowni. Trzeba ich bardzo ciągnąć za język, żeby dowiedzieć się, jak to jest płynąć w takim małym kutrze po tak wielkim morzu. Przy wyjeździe można kupić tu bardzo dobre świeże ryby. W pewnym sensie – kupuje się je prosto z morza!

Z Kamilem spotykam się przy przeprawie promowej w Karczewie. Od dawna marzył mi się spływ Wisłą. Ta rzeka ma w sobie jakąś tajemnicę. Z jednej strony to niekwestionowana Królowa, z drugiej – czasem jakby zapominana. Jak płynie się po Wiśle przez sam środek europejskiej stolicy? Bajkowo!

Kiedy w 2011 roku Kamil i jego szkolny kumpel chcieli popłynąć Wisłą, okazało się, że mało kto ma ochotę wodować kajak na tej rzece. Na początku byli rozczarowani, jednak szybko zdali sobie sprawę, że właśnie znaleźli świetny sposób na życie. Wypełnili niszę: stworzyli niezwykle ciekawą ofertę, która przyciąga turystów z różnych zakątków świata, bo daje im unikalną możliwość obejrzenia Warszawy z poziomu rzeki. Trasy nie są wymagające, choć nie należą do najkrótszych. W zależności od tempa na podróż z Karczewa do mostu Poniatowskiego trzeba przeznaczyć około sześciu, a z centrum do Modlina około ośmiu godzin. Oczywiście istnieją inne opcje, jak np. trasa Wawer – most Poniatowskiego, którą da się pokonać w dwie godziny. Najfajniejsze jest to, że dojazd na miejsce, z którego rozpoczyna się wyprawę, zajmuje tylko kilkanaście minut. A już po paru machnięciach wiosłem człowiek nagle przenosi się do innej rzeczywistości. Piaszczyste wysepki na Wiśle aż proszą się, żeby na nie zabłądzić.

Kamil razem z całą ekipą z Kajakiem w Stolicy dbają o klimat wspaniałej przygody, ale i o bezpieczeństwo. Kajaki są duże, stabilne. Już na podstawie telefonicznej rozmowy panowie potrafią szybko się zorientować, jaką trasę zaproponować pytającemu. Korzystają na tym wszyscy – zadowoleni turyści i spokojni właściciele sprzętu. Spływ Wisłą polecam każdemu. Najlepiej skontaktować się z chłopakami i wspólnie ustalić, co i jak. Zapewniam, że nie brakuje im ciekawych pomysłów!

Jak płynie się po Bugu? Spokojnie i z prądem! Swoją przygodę z kajakiem na Bugu zacząłem w Kamieńczyku z Markiem Kamińskim – doskonałym przewodnikiem i wytrawnym znawcą rzeki. Trasę ustaliliśmy przez telefon, uwzględniając moje umiejętności i możliwości czasowe.

Wystartowałem przy przeprawie promowej w Kamieńczyku i udałem się… w górę rzeki, płynąc pod prąd, aż do ujścia rzeki Liwiec. Nurt był miejscami wartki, ale stabilny i komfortowy kajak dał się bezbłędnie prowadzić. W wielu miejscach można zacumować przy brzegu i podziwiać przewieszone nad taflą wody stare wierzby czy topole. Na rzece całkowity spokój. Gdzieś w oddali dostrzegłem samotnego wędkarza i tylko ptaki towarzyszyły mi w mojej wodnej przygodzie.

Wszystkim amatorom spływów kajakowych, którzy wybierają się w te strony, polecam kontakt z Markiem. Nie tylko wypożycza kajaki, ale zna Bug jak własną kieszeń. Przygotuje plan spływu na życzenie (od kilkugodzinnego do kilkudniowego). W pakiecie z kajakiem dostaniecie niezmierzone połacie pięknych krajobrazów i królującą dookoła, wszechogarniającą ciszę. Bug odważnie wydarł mazowieckiej ziemi swoje koryto, dlatego tylko od czasu do czasu widać przy samej rzece jakieś zabudowania. Płynąc z nurtem, można podziwiać rozlewiska ciągnące się aż po horyzont – polecam!

Pod koniec maja 2022 r. w Polsce funkcjonowało 2190 stacji ładowania samochodów elektrycznych. Łączna liczba aut w pełni elektrycznych na początku 2022 r. wynosiła ponad 21 500. Na ulicach miast pojawiło się sporo pojazdów, które wyróżnia zielona tablica rejestracyjna. Coraz częściej też zdarza się spotkać elektryka mknącego autostradą między miastami. Osobiście sprawdziłem, jak podróżuje się elektryczną Mazdą MX-30. Celowo opuściłem strefę miejskiego komfortu, gdzie ładowarki są dostępne bez problemu, i udałem się na typową slowroadową trasę. Po zakończeniu tej przygody zebrałem zelektryzowane wnioski. Przedstawiając moje przemyślenia, chcę pomóc wszystkim, którzy zastanawiają się nad tym, czy samochodem elektrycznym można wyjechać na weekend czy na wakacje.

Typowe obawy
Nie ukrywam, że miałem w głowie całkiem sporo wątpliwości, czy uda mi się zrealizować taki plan. Moje przyzwyczajenia i doświadczenie podpowiadały, że to może być trudne. Jestem miłośnikiem dalekich tras, spontanicznych decyzji i nigdy wcześniej nie sprawdzam, czy na mojej trasie znajdują się stacje benzynowe. Podjąłem jednak polemikę sam ze sobą i uznałem, że skoro korzystam z nowej technologii, to i moje podejście musi być nowe, czyli inne. Co nie znaczy, że gorsze. Pierwszy raz od niepamiętnych czasów za pomocą mapy Google sprawdziłem, jak długa jest trasa, którą chcę pokonać, i gdzie będę miał możliwość doładowania energii do Mazdy MX-30. Zajęło mi to kilka minut i wiedziałem, że jeśli chcę zrealizować mój plan, będę musiał odwiedzić staję ładowania w konkretnych miejscach, zakładając pewien margines błędu w obliczonym zasięgu.

Dlaczego elektryk?
Warto wyjaśnić kilka kwestii. Nie czuję się specjalistą ani nie posiadam szczegółowej wiedzy technicznej, ale wiem jedno – elektromobilność to przyszłość. Można oczywiście wdawać się dyskusje nad przeróżnymi aspektami zagadnienia, ale zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy tego rozwiązania muszą przyznać jedno. Świat oczekuje zmiany. Stoimy na progu pewnej epoki. Tak jak w 1885 r. wizja Carla Benza, konstruktora pierwszego samochodu z silnikiem benzynowym Daimlera, mogła się wydawać fanaberią czy szaleństwem, tak dzisiaj, patrząc na elektryki, trzeba spojrzeć w przyszłość. Może nie w tę za rok czy dwa. Chodzi o dalekosiężne spojrzenie na problem emisji gazów i postępujące zmiany klimatyczne. Nie bez znaczenia jest też fakt, że ostatnie lata to przełom w sposobach pozyskiwania zielonej energii. W przyszłości zapewne to ona będzie napędzać pojazdy elektryczne, dając naszej planecie większy oddech. Dosłownie.
Istotną kwestią w rozważaniach o samochodach „na prąd” jest świadomość. Ona musi być punktem wyjścia. Idea przyświecająca konstruktorom modelu Mazdy MX-30 jest dla mnie spójna – idziemy w kierunku paliwa ekologicznego, a przy produkcji wyposażenia auta korzystamy z komponentów z odzysku. Odciążamy w ten sposób planetę na dwa sposoby – ograniczamy emisję gazów oraz wykorzystujemy śmieci, nie wytwarzając przy tym ogromnej ilości kolejnych.

Rozmawiając z różnymi osobami o samochodach elektrycznych, napotykam barierę świadomości. Nie każdy chce i nie każdy musi w ten sposób patrzeć na świat. Nie przekonam miłośników kilkusetkonnych silników do jazdy elektrykiem w imię wyższej idei. Pocieszający jest jednak fakt, że odkąd sam miałem okazję pojeździć z zieloną tablicą rejestracyjną, zauważam na polskich drogach całkiem sporo takich samochodów. To znak, że rewolucja się zaczęła. Bez wystrzałów i hałasu. Ważne jest jednak to, że jako ludzkość zrobiliśmy pierwszy krok.

Minusy elektryka
Moje początkowe obawy rozwiały się w czasie podróży. Szukając minusów, znalazłem ich kilka, ale nie są one związane z samym pojazdem, co raczej z okolicznościami zewnętrznymi. W normalnych warunkach po powrocie do domu na właściciela czeka ładowarka. Ja jej nie posiadam, więc musiałem zaplanować podróż tak, żeby doładować samochód po drodze. Problemy napotkałem też przy stacji ładowania. Jedna z dwóch była nieczynna, a przy drugiej tylko jedno miejsce było wolne. Na drugim zaparkował jakiś król szos, nie robiąc sobie nic ze specjalnego oznaczenia. I tak, świadomie lub nie, zablokował możliwość ładowania. Kolejnym minusem było to, że szybka ładowarka, na którą liczyłem, nie działała. To zmusiło mnie do zmiany planów. Zakładam jednak, że z czasem, gdy pojawi się więcej stacji ładowania i ich użytkowników, znikną podobne problemy, bo właściciele tych miejsc będą szybciej reagowali na awarię sprzętu czy pojazdy blokujące dostęp. Nabierając doświadczenia, wiem, że planując kolejną podróż, starałbym się unikać ładowania w połowie drogi, a raczej zostawiłbym je na koniec.
Myślę, że moje największe obawy przed pierwszą „elektryczną podróżą” dotyczyły ograniczeń. Szybko przekonałem się, że są one wyłącznie w mojej głowie. Zmieniłem optykę i spojrzałem na tę sprawę inaczej. Okazało się, że nic mnie nie ograniczało, a wręcz przeciwnie. Dobry plan sporządzony przed wyjazdem sprawił, że spędziłem bardzo miły dzień w podróży, w której więcej czasu przebywałem na spacerze po lesie i zwiedzaniu niż za kierownicą. Odkryłem nowe miejsca i znalazłem czas na bezcenne chwile zachwytu.

Plusy elektryka
Podróż Mazdą MX-30 stała się dla mnie wspaniałą formą edukacji. Odpowiednio przygotowana trasa pozwoliła mi zgrać się z pogodą, a elastyczny plan nie zmuszał do niczego. Pokonywane odległości nie były duże i to sprawiło, że wcale nie odczułem zmęczenia jazdą. Ba, nawet trochę żałowałem, że podróż dobiegła końca, bo muszę przyznać, że dla mnie największym plusem tego modelu Mazdy jest komfort jazdy. Brak drgań silnika i jego niemalże bezgłośna praca sprawiają, że na nowym asfalcie czułem, jakbym unosił się nad ziemią. Jazda jest niezwykle płynna. O tak! Pływanie. To słowo bardzo dobrze oddaje to, co czułem – jakbym spokojnie płynął otoczony ze wszystkich stron ciszą. Potwierdzeniem tej bezgłośnej pracy Mazdy MX-30 były miny mijanych rowerzystów, całkowicie zaskoczonych tym, że nadjechał samochód. Wnętrze tego modelu, wykończone z niebywałą dbałością o detale, sprawia, że aż nie chce się wysiadać, zwłaszcza gdy z głośników Bose rozbrzmiewa ulubiona muzyka.

Mazda MX-30
Samochody elektryczne burzą schematy. Zmieniają świat, do którego się przyzwyczailiśmy. Przysłuchując się dyskusjom o tych pojazdach, odnoszę wrażenie, że kierowcy chcą za wszelką cenę dopasować je do swoich upodobań i przyzwyczajeń. Nie tędy droga. Trzeba zapomnieć o myśleniu, że można dostosować elektryka do swoich starych przyzwyczajeń. Tak jak Mazdy MX-30 nie napędza benzyna, olej czy gaz, tak myśli o tym samochodzie nie może napędzać spojrzenie przez pryzmat tego, co znamy. Elektryk zmusza użytkownika do odpowiedzi na kilka fundamentalnych pytań. Uzyskując odpowiedzi, rośnie świadomość, o której już wspomniałem. Po krótkiej analizie można szybko zorientować się, czy to odpowiednia opcja dla mnie i co wybór elektryka zmieni w moim życiu.
Przed stu laty stacje benzynowe były rzadkością. Ludzie w dorożkach ze zgorszeniem patrzyli na jadących pierwszymi samochodami. Dzisiaj wiemy, jak potoczyła się historia tego rozwoju, a stacje benzynowe spotykamy co kilka kilometrów. Wybierając dzisiaj Mazdę MX-30, trzeba mieć świadomość, że zmiany infrastruktury i myślenia dopiero się rozpoczęły. Potrzeba trochę czasu, aż ta rewolucja nabierze rozpędu. A nabierze z pewnością. Myślę, że warto obserwować zmiany, sunąc bezgłośnie po buspasach w zatłoczonych centrach miast. Mazda, jak zawsze, wychodzi naprzeciw tym, którzy chcą być w peletonie. To miłe uczucie, kiedy dotykając przycisku „Power” w samochodzie, ma się świadomość, że jest się częścią cywilizacyjnej zmiany.

Narew to piękna, ale mało znana rzeka. Ten malowniczy dopływ Wisły ma swoje źródła na Białorusi. Jedynie na długości kilometra jest rzeką graniczną. Później, meandrując, wije się przez Podlasie aż do Wisły. Od Suraża do Rzędzian jej bieg chroni Narwiański Park Narodowy. W różnych odcinkach rzeka zmienia swój charakter, ale pozostaje niezwykle urokliwa.

Waniewo to wyjątkowe miejsce, gdzie można przespacerować się po kładce rozciągniętej nad bagnami. To tutaj można pokonać rzekę promem i przespacerować się pośród tataraków. Warto zajrzeć również do Kurowa, gdzie znajduje się siedziba dyrekcji parku i muzeum przyrodnicze. Jadąc dalej wzdłuż koryta, można zobaczyć zerwany most w Kruszewie. To ostatnie miejsce polecam głównie zimą i wczesną wiosną, bo kiedy robi się zielono, z gęstwiny roślinności niewiele można dojrzeć.

Do moich ulubionych miejsc zaliczam też most w Tykocinie, most w Strękowej Górze i punkt widokowy na Górze Strękowej. Przez Narew warto przeprawić się też w Wiźnie i wybrać się do Bronowa, choćby po to, żeby zobaczyć piękny, drewniany most. Narew ma różne oblicza. Wszystkie są naturalnie piękne!

www.npn.pl
www.facebook.com

Kiedy w 1907 roku wielka ilość ziemi oderwała się od zachodniego zbocza Chryszczatej i runęła w dół, ludzie z pobliskiej wioski zaczęli uciekać, myśląc, że to koniec świata. Podaje się, że od drżenia ziemi w cerkwiach rozbrzmiały dzwony. Po tym wydarzeniu pozostało sporo śladów, na przykład w lesie. Zauważy je każdy wędrujący z Duszatyna do malowniczych jeziorek w rezerwacie Zwięzło.

Najprostszą drogą można dotrzeć do celu w 1,5 do 2 godzin spokojnego spaceru. Wędrówkę dobrze jest rozpocząć w Duszatynie, do którego bez problemu dojeżdża się z Komańczy. Na dobrze widocznym parkingu przy minibarze, gdzie serwują bardzo dobre pierogi, trzeba zostawić samochód i kontynuować podróż pieszo. Podążając za czerwonym szlakiem, z początku wędruje się szeroką leśną drogą aż do brodu, gdzie po kamieniach przekracza się potok. Za tym miejscem szlak odbija lekko w lewo i pnie się coraz bardziej do góry. Tak naprawdę niemal przez całą drogę jest to mniej lub bardziej strome podejście. Szlak otaczają przepiękne lasy. Po około1,5 godziny moim oczom ukazało się pierwsze jeziorko, a po niespełna 10 minutach znalazłem się już przy kolejnym, położonym wyżej i, moim zdaniem, bardziej malowniczym. Po chwili odpoczynku ruszyłem w dół. Droga powrotna jest łatwiejsza i przyjemniejsza, ale odległość do pokonania pozostaje taka sama, więc po jakiejś godzinie byłem znowu na parkingu. Zakładając bardzo spokojne tempo, odpoczynek nad jeziorkiem i kilka zdjęć po drodze, trzeba przeznaczyć na taką wycieczkę 4 godziny. Szlak praktycznie cały czas jest dobrze widoczny, a ścieżka w kilku miejscach oznakowana wyraźnymi, drewnianymi tablicami wskazującymi kierunek. Opcjonalnie można również wejść na szczyt Chryszczatej i wrócić tą samą drogą.

Polecam to miejsce szczególnie na rodzinny spacer. Wspólne podziwianie cudów natury i panujący dookoła spokój – bezcenne. Ilość świeżego powietrza sprawia, że po powrocie do pokoju człowiek zasypia w okamgnieniu…

49°18′48,6″N 22°10′03,8″E

Ten najbardziej zalesiony Park Narodowy w Polsce, już od pierwszego spaceru pokazujący swoje prawdziwe oblicze, pozwala podziwiać niezwykłe cuda natury. Z założenia ma chronić przyrodę przed ludźmi, więc niektóre jego części są zamknięte dla turystów, ale nawet ta ogólnodostępna część prezentuje się bardzo ciekawie.

Ścieżka na Bukową Górę czy spacer nad stawami Echo i odwiedziny w hodowli konika polskiego to must-see dla odwiedzających Roztoczański Park Narodowy. Warto również wybrać się na pieszą lub rowerową wycieczkę do urokliwej Florianki. Znajduje się tam Izba Leśna, gdzie również można zobaczyć koniki polskie.

W samym parku i w jego najbliższych okolicach królują drzewa. Długie, ciągnące się niemal bez końca leśne drogi idealnie wpisują się w ideę SLOW ROAD. Polecam przejazd ze Zwierzyńca do Górecka Kościelnego. Po drodze można podziwiać przepiękne bory, a na miejscu pospacerować starą aleją dębową z oryginalnymi kapliczkami. Przy rzece Szum stoi malownicza kaplica. W pobliskiej Karczmie nad Szumem można zjeść dobry obiad.

Roztoczański Park Narodowy to raj dla miłośników pieszych wędrówek i podróżowania rowerem. Nie ma złej pory roku na poznawanie uroków tego miejsca, choć nie ukrywam, że dla mnie najpiękniejsza w tych lasach jest zawsze jesień.

www.roztoczanskipn.pl
www.facebook.com