Na ścianie pokoju ciemność toczyła nierówną walkę z nikłymi światłami miasta. Na siódme piętro blask ulicznych latarni dociera z trudem. Celowo zgasiłem światło i usiadłem przy imponujących rozmiarów panoramicznym oknie. Prawie przykleiłem się do szyby, a to wszystko za sprawą hipnotyzującego widoku. Podziwiałem z tej perspektywy skwer Kościuszki, marinę, molo Południowe i bulwar biegnący aż do lasów Kępy Redłowskiej. Z takiej wysokości ludzie spacerujący po chodnikach wyglądali jak mrówki. Siedziałem tak dobrą godzinę i ani przez moment nie poczułem nudy. Księżyc wspiął się na czarne aksamitne niebo. Jego srebrny blask kołysał się miarowo na wodach zatoki.

Jak to się stało, że po nocy w dworze z początku XVIII w. trafiłem prosto w objęcia sieci Courtyard by Marriott? Odpowiedź jest prosta. Slow Road by Mazda to projekt, który jest elastyczny i nie ma sztywnych ram. Naturalne więc wydało mi się skorzystanie z wieloletniego doświadczenia amerykańskiej rodziny Marriottów. Ich firma istnieje od 95 lat, a pierwszy hotel znanej na całym świecie sieci zaczął przyjmować gości w 1957 r. Na bazie wieloletnich doświadczeń na początku lat 80. XX w. otwarte zostały trzy testowe obiekty pod intrygującym hasłem: Courtyard for business and pleasure travelers, czyli dla podróżujących w celach biznesowych i dla przyjemności. Rynek zareagował na nową formułę z entuzjazmem i w 1987 r. istniało już ponad 90 hoteli sieci Courtyard. W połowie 2020 r. liczba ta sięgnęła 1254 obiektów, które w sumie mają ponad 187 tysięcy pokoi hotelowych.

Dlaczego wybrałem Courtyard by Marriott Gdynia Waterfront? Banałem byłoby stwierdzenie, że chodziło mi o widok z okna, choć trudno zaprzeczyć, że jest to niewątpliwy atut. Takiego hotelu nie wybiera się przypadkowo. U podstaw mojej decyzji leżało przekonanie, że wolę zaufać renomowanej marce, a nie internetowym opiniom na temat przeróżnych opcji noclegowych w mieście. Wiedziałem, że chcę zatrzymać się w ścisłym centrum, więc do wyboru miałem albo hotele, albo prywatne apartamenty, których cena wynajmu, co ciekawe, jest zbliżona lub nawet wyższa od kosztu doby hotelowej. Nie po to jadę do miasta, żeby w apartamencie korzystać z kuchni, kiedy dookoła mam restauracje i bary. Nie lubię też skomplikowanego systemu odbioru kluczy i niepewności, czy to, co widzę na zdjęciach, jest zgodne ze stanem faktycznym. Wybierając Courtyard by Marriott Gdynia Waterfront, zaufałem marce. I nie zawiodłem się w niczym. Dobrze oznakowany dojazd i parking, całodobowa recepcja i pokój, dokładnie taki jak w rezerwacji, to dla mnie ważne elementy, które czynią podróż bardziej komfortową. W hotelu zameldowałem się w piątek i ani trochę nie czułem się jak w podróży służbowej, co zgadzałoby się z dewizą sieci Courtyard – biznes i przyjemność – nawet z przewagą przyjemności. Goście spotykani w windzie czy na śniadaniu wyglądali na turystów. Trafiło się oczywiście kilku panów w garniturach, ale wyglądało na to, że oni również czują się dobrze w tym hotelu.

Planując weekend w Gdyni, wiedziałem, że chcę poruszać się po centrum głównie pieszo i komunikacją miejską. Lokalizacja Courtyard by Marriott Gdynia Waterfront jest w takim przypadku idealna, bo wszystko, co było w kręgu moich zainteresowań, miałem na wyciągnięcie ręki. Zwiedzając jakiekolwiek miasto na świecie, lubię dosłownie się w nim zanurzyć niczym w wodzie. Nie uznaję w czasie takich weekendów półśrodków ani kompromisów. Chcę pić kawę tam, gdzie piją ją mieszkańcy, chcę jak najwięcej czasu spędzić na zewnątrz i zobaczyć, ile się da, z perspektywy spacerowicza. Po tak intensywnym dniu wygody hotelowego pokoju są nieocenione.

Hotel Courtyard by Marriott Gdynia Waterfront sam zapracował sobie na moje zaufanie oraz na to, że z przekonaniem mogę polecić go jako idealne miejsce dla tych, którzy chcą poznać Gdynię. Mój spacer po mieście opisałem w osobnej trasie, bo to właśnie ona skłoniła mnie do wizyty w Gdyni.

Courtyard by Marriott Gdynia Waterfront
Waszyngtona 19, 81-342 Gdynia
Telefon: (+48) 58 74 30 700
STRONA WWW

Ostatnie promienie słońca igrały z liśćmi wiekowych dębów. Siedziałem w salonie na parterze i obserwowałem, jak na ścianie odgrywany jest spektakl światła i cienia. Im bliżej zachodu słońca, tym bardziej pomarańczowa barwa zalewała przestrzeń dookoła mnie. Kanapa zadziałała, jak magnes. Jan, który przywitał mnie w drzwiach, powiedział, że idzie na grzyby. W planach miał makaron z prawdziwkami. Ja, wpatrzony w liczącą około 300 lat ścianę, na której ścigały się cienie, delektowałem się spokojem, jakim emanuje dwór.

Wzniesiono go około 1731 r. według projektu Johanna Caspara Hindersina, nadwornego architekta rodziny Dohnów. Pałac ma dwie kondygnacje i przykrywa go mansardowy dach. Prawdopodobnie pełnił on rolę pałacyku myśliwskiego, na co wskazują pozostałości po wędzarni oraz wielka kuchnia w dolnej części. Po II wojnie światowej podzielił los niemieckich majątków i służył jako mieszkania dla przybyłych na te tereny rolników. W latach 70. XX w. trafił w ręce państwa Matuszewiczów, którzy ogromem pracy przywrócili mu dawną świetność. W 2009 r. zmienił właściciela i obecnie jest nim wspomniany wcześniej Jan. Zaaranżował on wnętrze w bardzo ciekawy sposób. Udało mu się nie przekroczyć cienkiej linii między dworskim klimatem sprzed trzech wieków, a współczesnymi potrzebami gości. Scalił je dzięki dbałości o detale. Nad całością unosi się błogi spokój i trudna do opisania lekkość. Zamieszkać można w apartamentach: Słobity, Sztynort lub Galiny oraz w pokojach: Gładysze i Kwitajny. Ich nazwy pochodzą od dawnych posiadłości potężnych rodów pruskich. Część sypialna zajmuje dwie górne kondygnacje oraz poddasze. Moją uwagę przykuły bardzo oryginalnie urządzone łazienki, w których znajdują się wolnostojące wanny. To coś w sam raz dla miłośników długich relaksujących kąpieli.

Zasypiając w murach Dworu Dawidy, starałem się usłyszeć szepty historii. Właśnie dla takich chwil lubię odwiedzać tego typu obiekty. Zanim zgasiłem lampkę nocną, dość długo spoglądałem na belkę stropową nad moją głową. Myślałem o tym, jak wyglądał ten zakątek Powiśla 300 lat temu, kiedy to drzewo runęło pod siekierą. Oczami wyobraźni widziałem okoliczne pola, drogi i lasy. Patrzyłem na sęki w drewnie, w których zaklęta jest historia tego miejsca oraz dzieje okolicznej natury. Pomyślałem, że ona tak cierpliwie nadal trwa, podtrzymując dach wiekowego dworu. Takiej podróży w czasie nie odbędzie się w stylizowanych wnętrzach. Jest to możliwe tylko tam, gdzie ściany przesiąknięte są prawdziwą historią.

Dwór Dawidy
Dawidy 1, 14-400 Pasłęk
Telefon: (+48) 602 317 969
www.dawidy.com

Niebo nad jeziorem mieniło się odcieniami szarości. Stałem wpatrzony w ten wieczorny spektakl natury i uśmiechałem się w duchu do ciszy, która mnie otaczała. Nagle poczułem, że o coś ociera się o moją nogę. Maleńki kotek miauknął i usiadł koło mnie. Dwóch widzów w teatrze to już coś! Ta chwila trwale zapisała się w mojej pamięci. Patrzyłem na jezioro Łękuk i nie mogłem wyjść z podziwu nad pięknem tego miejsca.

W 1707 r. podobny zachwyt musiał przeżyć Wilhelm Fleiszer, który postanowił wznieść w tym miejscu drewniany dwór. Zapoczątkował historię, która nieprzerwanie trwa do dzisiaj. W najnowszych dziejach tego miejsca zapisali się państwo Iza i Krzysztof. Oni, prawdopodobnie jak każdy, zauroczyli się dworem i postanowili ocalić go od zapomnienia. Po II wojnie światowej w dawnym folwarku i upaństwowionym majątku funkcjonował PGR. Kiedy komuna się skończyła, budynki zaczęły popadać w ruinę. Państwo Przyłuccy nie tylko zatrzymali proces niszczenia tego miejsca, ale także odmienili jego los. Na brzegu jeziora powstał komfortowy trzygwiazdkowy hotel z duszą.

Po wejściu do środka pierwszym, co rzuciło mi się w oczy, była ogromna mapa okolicy. Prześledziłem na niej moją przeprawę przez Puszczę Borecką i ustaliłem sobie marszrutę na kolejny dzień. Zameldowałem się w recepcji i już od pierwszych chwil czułem, że bliżej temu miejscu do rodzinnej, ciepłej atmosfery niż standardowego hotelu. Dojście do pokoju ułatwiły mi kolorowe linie na podłodze, które niczym szlaki turystyczne pomagają poruszać się po budynku. Zamieszkałem w pokoju z widokiem na jezioro, ale wieczór był tak miły, że spędziłem go na pomoście, choć równie dobrze mogłem zostać na balkonie. Pokój był przestronny i bardzo stylowo urządzony. Muszę też wspomnieć o ogrodzie, który otacza folwark od wewnętrznej strony. Spotkałem w nim panią Izę, która z wielkim oddaniem dba o to permakulturowe dzieło.

Na kolację nie musiałem nigdzie jechać. Zszedłem do hotelowej restauracji Ogień i Woda. Zamówiłem filet ze szczupaka z czarnym ryżem i tłuczonym zielonym groszkiem. Cóż to była za poezja smaku! Dopadło mnie łakomstwo, więc skusiłem się na deser i poprosiłem o sękacza smażonego na maśle z musem owocowym. Bez przesady mogę stwierdzić, że dawno nie jadłem tak pysznych dań.

Folwark Łękuk na każdym kroku zaskakuje. Z zewnątrz nic nie zdradza, że jest to przestronny budynek, który może pomieścić 120 osób. Świetnie urządzona strefa SPA z pewnością może stać się dopełnieniem pobytu w SPA dla duszy, z którego do woli można korzystać nad jeziorem.

Polecam to miejsce wszystkim poszukującym równowagi między komfortem a naturą. Dla mnie Folwark Łękuk świetnie spełnił swoją rolę, bo dał mi chwilę wytchnienia po męczącym dniu. Cisza, jaka panowała w nocy, dała się niemal kroić nożem.

Miłośnicy czworonogów ucieszą się z wiadomości, że w hotelu akceptowane są zwierzęta.

Co jeszcze znajdziecie na miejscu?
– saunę w domku na jeziorze
– świetnie przygotowane pole namiotowe
– miejsce na ognisko
–plac zabaw dla dzieci
– rowery do wypożyczenia

Folwark Łękuk Hotel SPA Mazury
Łękuk Mały 8, 11-510 Łękuk Mały
Telefon: (+48) 87 428 40 59
www.folwarklekuk.pl

Na niewielkiej karteczce wyrwanej z notesu zapisałem sobie kod do skrytki. Ta przezorność spowodowana była tym, że we wsi Tartaczysko różnie jest z zasięgiem. Byłem tam pierwszy raz dobre pięć lat temu. Wróciłem na skraj Puszczy Augustowskiej na zaproszenie Ani i Pawła. Byłem już w tym miejscu jakiś czas temu, ale wtedy zatrzymałem się w starym domu po drugiej stronie drogi. W ostatnich latach agroturystyka powiększyła się o dwa niezależne domki – Smolarnię i Barć. Ja zamieszkałem w tym drugim, czyli najbliższej puszczy, jak tylko się da.

Jechałem niemalże w ciemno, bo wiedziałem, czego mogę się spodziewać. Ta zgrana para od lat zajmuje się prowadzeniem agroturystyki na Suwalszczyźnie. Baza doświadczeń i opinii, które zbierają od gości, zaowocowała domkiem niemal idealnym. Piszę o Barci, ale z tego, co wiem, Smolarnia różni się jedynie innym widokiem z okna na las.

Nie jest sztuką postawić domek na skraju lasu i zaprosić do niego gości. Cała magia tego miejsca zaklęta jest w detalach. Zaczyna się już przy wjeździe, a potem co rusz dotyka się czegoś, co jest dokładnie tam, gdzie być powinno. Tyczy się to zarówno ściereczki w kuchni, ręcznika w łazience, jak i rozplanowania tarasu czy rozkładu łóżek we wnętrzu. Tego nie da wyczytać się w książkach ani nie zobaczy się tego na zdjęciach. To słyszy się w rozmowach z gośćmi, a tych akurat Ani i Pawłowi nie brakuje.

Cały proces meldunku zajął mi 4 sekundy. Po wpisaniu kodu do skrytki wyjąłem z niej klucze i dostałem się do środka. Ze światem połączyłem się dzięki szybkiej sieci wi-fi. Trochę zdziwiło mnie, że wieczorem, po powrocie do domku, było przyjemnie ciepło. Okazuje się, że Paweł zdalnie steruje ogrzewaniem. Kolejny plus dla nich!

Takich plusów i małych subtelności umilających pobyt w Barci znalazłem dużo więcej. Było mi tam po prostu dobrze i z ogromnym żalem wyjeżdżałem w dalszą podróż.

Jeszcze jedna ważna sprawa. Cały czas piszę o puszczy, a przecież tuż obok płynie rzeka Czarna Hańcza. Goście, którzy mieszkają w domkach, mogą śmiało przespacerować się po działce na drugą stronę drogi, a następnie ścieżką zejść ze skarpy nad rzekę. Jest tam drewniany pomost, leżaki i nieskończone źródło świętego spokoju!

Zakole Czarnej Hańczy
Tartaczysko 10 C, 16-506 Tartaczysko
Telefon: (+48) 602 719 106
www.zakoleczarnejhanczy.pl

Obudził mnie śpiew ptaków. Wpadł przez uchylone okno do wnętrza pokoju. Rześkie majowe powietrze przepełnione milionami zapachów wiosny niespiesznie wprawiało zasłonę w falisty ruch. Podszedłem do okna skuszony tym zaproszeniem natury i energicznie odsłoniłem okno. Natychmiast zalało mnie ciepłe słońce wychylające się znad koron drzew. Na miejsce dotarłem dzień wcześniej, w egipskich ciemnościach, i jedyne, co mogłem zobaczyć, to niebo usłane milionem gwiazd. Poranny widok był zgoła inny. Dominowała w nim zieleń z nutką błękitu, który przebijał się pomiędzy liśćmi. Tak rozpoczął się mój pierwszy dzień w Hotelu SPA Dr Irena Eris na Wzgórzach Dylewskich.

Aromat świeżo palonej kawy podjął nierówną walkę z resztkami snu. Byłem już po pierwszym spacerze nad stawem u podnóża hotelu. Oczami wyobraźni stanąłem w szczerym lesie twarzą w twarz z dr Ireną Eris i jej mężem Henrykiem Orfingerem, którzy przybyli na to miejsce ponad 20 lat temu. Wydawało mi się, że ujrzałem w ich oczach pierwszy zachwyt, poczułem szybsze bicie serc i usłyszałem w głosach przekonanie, że to jest właśnie to miejsce. Myślę, że kierowała nimi wielka odwaga i niezłomne przekonanie, że wybór jest słuszny. Tylko w ten sposób mogli w tym miejscu, wyrzeźbionym tysiące lat temu przez lodowiec, rozpocząć swoją współpracę z naturą. Tak! Patrząc dzisiaj na bryłę budynku i całe zagospodarowanie, można tylko potwierdzić, że hotel idealnie wkomponował się w otoczenie. Wystarczy spacer dookoła budowli, żeby się o tym przekonać. Niska bryła rozchodzi się promieniście i podobnie jak otaczające ją jary i wąwozy nie jest symetryczna. W ten sposób kubatura hotelu rozpływa się w poszczególnych skrzydłach, tworząc z zewnątrz wrażenie przytulności i kameralności. Nie jest to jednak tylko wrażenie. Tam po prostu tak jest.

Nie mam sztywnych reguł ani tabelki w Excelu z punktami, według których oceniam tego typu miejsca. Wychodzę z prostego założenia, że robię to dla tych, którzy mi ufają, więc staram się spojrzeć najszerzej, jak tylko potrafię. Ponieważ jestem podróżnikiem, nie podam spisu zabiegów, z których można skorzystać w salonie kosmetycznym, ani nie powiem, ile wody mieści się w basenie. Te informacje w każdej chwili można znaleźć u źródła. Moja wizyta na Wzgórzach Dylewskich to przetarcie szlaku. Chcę opisać to, czego nie znajdziecie w żadnym spisie atrakcji. To poszukiwanie zachwytów i argumentów, które muszą przekonać najpierw mnie, że warto się tam udać, bo dopiero wtedy mogę takie zaproszenie wystosować do innych.

Czy zobaczyłem wszystko, co się da? Zapewne nie. To, co dane mi było zobaczyć, doświadczyć i posmakować, złożyło się jednak na ogromny sentyment i tęsknotę, kiedy myślę o czasie spędzonym w tym miejscu. Najbardziej zapadła mi w pamięć kolacja w hotelowej Restauracji Romantycznej, w trakcie której menu degustacyjne przygotował dla mnie sam szef kuchni, Sławomir Kwaśniewski. Naruszając te kulinarne dzieła sztuki, aby ich posmakować, nie miałem złudzeń: wszystko było najlepszym potwierdzeniem przyznanej pierwszej w kraju rekomendacji Slow Food Polska. Restauracja mieści się na piętrze, do jej wnętrza wlewa się światło zachodzącego słońca. Między posiłkami obserwowałem, jak wiatr porusza koronami wysokich brzóz, a w głowie krążył mi „Zielony wiersz” Władysława Broniewskiego. Idealnie komponował się z Restauracją Romantyczną i spektaklem przyrody za oknami: „Ja nie chcę wiele: Ciebie i zieleń, i żeby wiatr kołysał gałęzie drzew…”. W takich chwilach poezja smaku wyzwala poezję w duszy. W menu najwspanialsze jest to, że artysta kucharz tworzy je w oparciu o najwyższej klasy produkty i wydobywa z nich smak, który na długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Minęły już prawie dwa tygodnie, odkąd stamtąd wyjechałem, a nadal pamiętam, jak smakował comber z jelenia w połączeniu z musem z buraka. No ale kolacja, choć tak wykwintna, to nie wszystko. W ciągu dnia wcale nie próżnowałem.

Po śniadaniu wybrałem się na spacer po hotelu pod opieką pani Katarzyny. Każde drzwi, które otwierała, kryły za sobą spore wrażenie, z których urosła góra mojego zachwytu. Nietrudno się domyślić, że w pięciogwiazdkowym hotelu o takich wysokich notach wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Dla mnie jednak to przejście przez wnętrza było niemalże grą terenową, bo cały czas próbowałem rozszyfrować, w której części budynku jesteśmy. Chylę czoło przed architektem, który zaprojektował ten hotel. Jest to idealny przykład, jak coś dużego może stwarzać wrażenie małego. Dodatkowo fascynowały mnie elementy konstrukcyjne, zwłaszcza sklepienie, w którym wyeksponowano potężne belki. Pod nimi na ścianach znalazło się idealne miejsce dla obrazów lokalnych artystów, które można podziwiać wyeksponowane przez naturalne światło z zewnątrz.

W hotelu, poza Kosmetycznym Instytutem, basenem, Restauracją Romantyczną i Restauracją Oranżeria, znajduje się 88 pokoi. Nie miałem aspiracji, aby obejrzeć wszystkie, ponieważ ten, w którym się zatrzymałem, w pełni zadowolił, a nawet przewyższył moje oczekiwania. Wartością dodaną do wysokiego komfortu pobytu jest widok z okna na las, który rozbrzmiewa symfonią ptasiego śpiewu. Mogłem w tym koncercie brać udział, leżąc w łóżku, siedząc na kanapie w części wypoczynkowej czy w fotelu na tarasie. Przy okazji muszę wspomnieć o obsłudze, która nie tylko jest na najwyższym poziomie, ale także zdaje się niewidoczna. Jej praca jednak nie pozostaje niezauważona i również przyczynia się do tego, że miejsce jest zachwycające.

Kiedy słońce wspięło się już wysoko na niebie, a my z panią Katarzyną zdążyliśmy przejść przez hotel i Dom Leśny, nomen omen genialne miejsce w fińskim stylu dla tych, którzy lubią naturalne wnętrza i „żyjące domy”, przyszedł czas na wycieczkę do oddalonych około 2 km od budynku hotelu kompleks 14 Siedlisk. Koncepcja i założenie tego miejsca jest piękne w swojej prostocie. Na nieogrodzonych działkach powstały przestronne domy z elementami architektury mazurskiej. Jak na prawdziwe domy przystało, ich wnętrza, choć każde zaprojektowane indywidualnie przez właściciela, oferują wszelkie wygody dla tych, którzy cenią prywatność, lubią gotować i wypoczywać na tarasie czy przy kominku. Co ciekawe, te domy nie są identyczne, choć z zewnątrz wydają się podobne. Przez różne położenie i wystrój wnętrz są zupełnie inne. Miałem to szczęście, że zajrzałem aż do czterech Siedlisk. Tylko jedno z nich przypadło mi do gustu bez namysłu, ale wiadomo jak to z gustami jest. O nich się nie dyskutuje. Lubię ciepłe wnętrza i drewniane wykończenia, a także wolę, kiedy widok za oknem skrywa w sobie więcej bliższych detali, a nie rozległe panoramy. Na szczęście w zbiorze Siedlisk każdy może znaleźć coś dla siebie. Są miejsca oferujące panoramę pól. Są też takie, gdzie dominuje sztuka współczesna i metal. Wspólnym mianownikiem i tym, co je łączy, jest maksimum prywatności i wygody, bo do dyspozycji jest cały dom, z trzema lub czterem sypialniami dwuosobowymi.

Pięć gwiazdek to nie przypadek. Pięć gwiazdek to konsekwencja braku kompromisów. Sam oceniam Hotel SPA Dr Irena Eris Wzgórza Dylewskie bardzo wysoko, ponieważ zachwycił mnie tym, że w niczym tam nie znalazłem dróg na skróty. Natura dyktuje warunki i tu ukłon w jej stronę. Za to nieagresywne wkomponowanie hotelu w otoczenie sprawia, że czuje się tam harmonię. Hotel śmiało zasługuje więc na dziesięć gwiazdek. Pięć przyznała mu komisja złożona z ludzi, a kolejne pięć otrzymał od natury. To ona w równym stopniu, co szeroki wachlarz zabiegów czy wykwintne jedzenie, przyciąga gości do tego miejsca. Natura, błogi spokój, cisza i śpiew ptaków za oknem skłaniają do powrotów.

Nie umiem pisać rzeczowych recenzji, bo zawsze rozpływam się nad emocjami i przeżyciami. Moim najlepszym podsumowaniem niech będzie to, że kiedy w dniu odjazdu wychodziłem przez szklane drzwi hotelu, w głębi serca poczułem tęsknotę do przeżytych w nim chwil i już wtedy wyrwało mi się w sercu proste: „Do następnego razu!”. A ten na pewno będzie i oby to było już jesienią!

Przed niskim drewnianym płotem obok mnie staje biały pies, dokładniej łajka syberyjska. Mówię mu, że musi zostać, a sam zamykam za sobą małą furtkę. Zdziwiony patrzy na mnie przez sztachety i bez problemu przeskakuje na moją stronę. O, ja naiwny – przecież to Oberża pod Psem! Tu wszystko może się zdarzyć.

Do Kadzidłowa dotarłem wczesnym sobotnim przedpołudniem. Był już październik i Mazury świeciły pustkami. Słoneczny dzień jeszcze przyciągnął miłośników tych okolic, ale to nic w porównaniu z pełnią sezonu. Z panem Krzysztofem usiedliśmy na werandzie. Słońce chyliło się ku zachodowi. Rozmowa się nie kleiła. Ja byłem po podróży, a pan Krzysztof jedną nogą na urlopie. To dla niego wymarzony i zasłużony odpoczynek poprzedzony wizytą kolejnego dziennikarza, który postara się napisać coś nowego o Oberży pod Psem i Kadzidłowie. Co jednak można napisać o kilku drewnianych chatach, małej restauracji i braku asfaltowej drogi? Co wyjątkowego kryje się na tym przepięknym końcu świata?

Trudno to opisać, kiedy nie jest się na miejscu. Trzeba chwilę tu pobyć. Pochodzić. Zobaczyć muzeum. Warto napić się kompotu z wiśni i spróbować pierogów z kapustą i grzybami w oberży. Później dobrze jest wybrać się gdzieś w okolice. Ja pojechałem do Rucianego-Nidy. Nie wytrzymałem jednak dłużej niż 15 minut i poczułem, że chcę wrócić do Kadzidłowa. Dlaczego?

Urzekła mnie tutejsza cisza. Takie miejsce mogli odkryć i stworzyć dla innych tylko ludzie, którzy wiele lat mieszkali w wielkim mieście. Pan Krzysztof i pani Danuta Worobcowie mieszkali wcześniej w Berlinie, więc posiedli wszelką wiedzę o tym, jak hałas wpływa na człowieka. Sami uczyli się żyć w Kadzidłowie. Przeszli wiele – od nieudanej inwestycji w stado jeleni, po ciężkie posezonowe czasy, w których nie zaglądał tu nawet listonosz. Zaczęli od krótkich pobytów i po kilku już nie chcieli stąd wyjeżdżać. Ich niezwykła wrażliwość pozwoliła ocalić od zniszczenia kawałek historii tych terenów. Dzięki nim można dzisiaj podziwiać piękne drewniane chaty, które dawniej były tu wszędzie. Zobaczycie też, jak ludzie żyli i mieszkali, przenieśli tu bowiem kilka drewnianych chałup, w jednej z nich otworzyli oberżę, a w innej, 200-letniej stworzyli muzeum. Nie takie zwykłe – przepiękna podcieniowa chata mazurska ma w sobie coś magicznego. Przebywanie w jej wnętrzu to prawdziwa podróż w czasie! Gdy patrzy się na okolice i otoczenie, ma się wrażenie, że za chwilę wrócą mieszkańcy i życie potoczy się dalej.

Myślę, że kolejnym powodem, dla którego chce się tu wracać, jest prawdziwość tego miejsca. Oberża niczego nie udaje. Każdy detal jest tutaj autentyczny i pasujący niczym ostatnia część w 1000-elementowych puzzlach. Wszystko się tu zgadza i układa. Gości przed wejściem wita napis: „Nie mamy czasu dla ludzi, którzy nie mają czasu”. Tu nie da się wpaść jak do fast foodu czy przydrożnego hotelu. To miejsce samo prosi się, żeby delektować się w nim chwilą. Z okolicznych pól docierają do mnie głosy zwierząt. Po sąsiedzku mieści się Park Dzikich Zwierząt tłumnie odwiedzany w sezonie. To wielka atrakcja dla dzieci. Mnie nie przekonuje totalny brak infrastruktury dla przybywających w nim rzesz turystów (np. brak toalet i choćby prostego food trucka). Celowo jednak omijam to miejsce i bez reszty daję porwać się Oberży pod Psem.

Noc w oberży mija mi niezwykle spokojnie. Budzę się wypoczęty jak nigdy. Wychodzę boso przed Pokój Sołtysa i witam się z jesiennym chłodem. Nie spiesząc się, wypijam dwie kawy. Dla takich momentów i takich poranków warto w tego typu miejscach zostawać na noc!

Zatęskniłem za tym wszystkim już na pierwszym skrzyżowaniu po odjeździe. Dzisiaj w wielkim mieście brakuje mi spokoju panującego za oknem i cudownych zapachów domowej kuchni. Z pewnością będę tam wracał, bo jakaś część mnie została tam na zawsze. Tak dzieje się pewnie nie tylko ze mną, ale z każdym, kto posłucha tych porannych szeptów ciszy w Kadzidłowie!

 

Kadzidłowo 1, 12-210 Ruciane-Nida

tel. 601 09 46 41

www.oberzapodpsem.com.pl

Czy da się zaprojektować i wybudować zakątek ciszy tam, gdzie o nią trudno? Kiedy myślę o siedliskach położonych w środku lasu, śmiało mogę stwierdzić, że ich otoczenie to największy sprzymierzeniec w boju z wielkomiejskim hałasem. Hotel ProVita w Kołobrzegu przekonał mnie, że nawet pośrodku tętniącego życiem miasta da się stworzyć miejsce, gdzie goście poczują ideę slow!

To właśnie ciszy szukamy najbardziej, kiedy chcemy odpocząć. W naturze nie ma kompromisów, dlatego trudno uciec od codzienności w miejskim chaosie. Jednak zdarzają się wyjątki. Kołobrzeski genius loci sprawia, że nie trzeba unikać cywilizacji – okazuje się, że wiele zależy od lokalnego kolorytu, układu i wystroju hotelowych pomieszczeń czy podejścia personelu. Kilkadziesiąt metrów od plaży miejskiej, gdzie nikt by się tego nie spodziewał, ktoś postanowił odpowiedzieć na ludzkie potrzeby. Zwykle hotele stwarzają pozory relaksu, czujemy się w nich obco, bezosobowe podejście do klienta męczy i denerwuje. W ProVita postanowiono to zmienić. Cała identyfikacja wizualna jest starannie przemyślana, by cieszyła oko gości – kartki firmowego papieru w recepcji, logotypy na ścianach, filcowe okładki listów powitalnych w pokojach – wszystko wykonano z myślą o użytkowniku. Na początku łatwo przeoczyć takie szczegóły, ale już po pierwszej nocy każdy doceni wysiłek twórców tego obiektu.

Swoboda to klucz do sukcesu tego miejsca – odpoczywających nic tu nie pogania. Z basenu wyjątkowej strefy SPA rozciąga się widok na morze. Naturalne kosmetyki i autorskie zabiegi odprężające pracownicy dobierają wedle uznania wczasowiczów. Na życzenie specjaliści doradzą również w zakresie diet i sposobów na poprawę witalności życiowej.

Część restauracyjna również zachwyca. Potrawy są tak estetycznie podane, że nie można nie dostrzec ogromu pracy i staranności tutejszych kucharzy. Smak dań zdradza nie tylko znakomite umiejętności kulinarne, ale także wielką dbałość o naturalne, świeże składniki. Smakosze dobrego wina i perfekcyjnie parzonej kawy z pewnością odnajdą coś dla siebie w szerokiej ofercie lokalu. Sezonowe menu, produkty od zaufanych dostawców, a przy tym wszystkim uczynni kelnerzy dzielący się opowieściami o oryginalności hotelowej kuchni. Koniecznie musisz przyjechać do Kołobrzegu!

Hotel Wellness ProVita zwalcza wiele stereotypów i ustala nowe standardy obsługi gości. Wypoczynek i wolność przyjezdnych to naczelne wartości, o które dba oddany personel. W tych przestrzeniach człowiek zwalnia, a proces regeneracji jego ciała i ducha przyspiesza – poczujesz to już pierwszego ranka, kiedy przez otwarte okno do twoich uszu dotrze spokojny szum morskich fal.

Kościuszki 17, Kołobrzeg  78-100
https://shuumhotel.pl/
www.facebook.com

Biblijny Noe stanął przed niezwykle trudnym i odpowiedzialnym zadaniem, a jego arka stała się symbolem ocalenia i nowego początku. Skąd to nawiązanie w nazwie współczesnego obiektu? Kiedy obudziłem się pośród kaszubskich pól, i spojrzałem na wzory, jakie na jeziorze kreślił wiatr, dotarło do mnie, że przebywam w wyjątkowym miejscu. Farma Noe dostała drugie życie, a obecni właściciele sprawili, że przetrwała.

Gospodyni długo szukała odpowiedniego miejsca. Ten zakątek na nią po prostu czekał. Działka przy jeziorze, trawiaste pastwiska i wybiegi dla ocalonych zwierząt, które mogą tu znaleźć schronienie i w spokoju doczekać starości. Poprzedni właściciele rozpoczęli budowę „arki”, ale ideę udało się zrealizować w pełni, dopiero kiedy pani Grażyna wraz z córką zamieszkały na tym cudownym końcu świata. Dzisiaj trudno uwierzyć, że to wszystko powstało niedawno – farma tak doskonale wpisuje się w okolicę. Można stwierdzić z przymrużeniem oka, że najpierw powstała ona, a dopiero później lodowce pofalowały ten kawałek Kaszub.

Na gości czeka tutaj przestronny dom – pomieści i dużą rodzinę, i grupę znajomych. Sam zamieszkałem w małym przytulnym budynku z widokiem na jezioro. Trzaskający w kominku ogień, wygodna kanapa w salonie, a na górze sypialnia. Ta mikroskala zapewnia komfort i poczucie prywatności. Z każdej strony budynek dzieli od asfaltowej jezdni 6 km. Nim dotrzesz na miejsce wyboistą kaszubską drogą, zapomnisz o wszystkim, co cię trapi. Po aktywnym dniu pełnym spacerów, jazdy na rowerze czy zwiedzaniu okolicy najlepiej udać się do sauny albo posiedzieć przy lampce wina w altanie nad jeziorem.

Ten zakątek przekona do siebie wszystkich, którzy cenią piękne wnętrza i pragną znaleźć się blisko natury. Opowiadane przez właścicielkę historie o koniach uratowanych w ostatniej chwili, niemal z transportu na rzeź, chwytają za serce. Dziś można zobaczyć w stajniach ufne, łaknące kontaktu z człowiekiem zwierzęta. Farma Noe daje każdemu z nich szansę na nowe życie. Po krótkim pobycie wróciłem do domu pełen sił i z przekonaniem, że warto spełniać marzenia. Nawet te najbardziej nierealne!

Luboń 12, 77-130 Lipnica
www.farmanoe.pl
www.facebook.com

Kiedy przekręciłem klucz w zamku i uchyliłem drzwi, owiało mnie ciepło kominka. Zanim rozpakowałem bagaże, z ciekawością małego dziecka zajrzałem w każdy kąt. Niezmiernie rzadko bywam tak zachwycony. Okazało się, że w tym domku mieści się wszystko, czego mi potrzeba, a panująca wokół cisza jest po prostu zniewalająca!

Z asfaltowej drogi skręciłem w boczną, pokrytą szutrem, i przedostałem się do malowniczej kotlinki otoczonej ze wszystkich stron lasem. Moim oczom ukazał się bajeczny widok. Pomyślałem, że tak właśnie wyglądałaby Dolina Muminków, gdyby istniała w rzeczywistości! Nim zaszyłem się w tym nierealnym świecie, zrobiłem większe zakupy, dzięki czemu do końca pobytu nie musiałem już nigdzie jeździć. Wygodnie umościłem się z książką na kanapie. Promienie zachodzącego słońca leniwie wlewały się przez okno. Trawione przez ogień w kominku kawałki buczyny trzaskały rytmicznie. Kiedy na zewnątrz zapanowała ciemność, zaciągnąłem zasłony, usiadłem w fotelu i przez mniej więcej 30 minut próbowałem usłyszeć cokolwiek. Jedyne dźwięki, jakie docierały do moich uszu, to szum wiatru i krople deszczu bębniące o szybę. Rano obudził mnie śpiew ptaków. Tym większe było moje zdziwienie, kiedy spostrzegłem, że w domkach obok również przebywają ludzie. Przyszło mi na myśl, że każdy, kto tu przyjechał, delektuje się ciszą i dba o nią jak o największy skarb. Choć nastał już lekki przymrozek, nie odmówiłem sobie przyjemności wypicia kawy na tarasie. Czas jakby się zatrzymał.

Cisowy Zakątek to niespotykane miejsce na polskim wybrzeżu. Urokliwe domki są tak przytulne i komfortowe, że odpoczynek nabiera zupełnie innych walorów. Rodziny z dziećmi szczególnie docenią przestronne wnętrza i bliskość morza. Okoliczne plaże zalicza się do najpiękniejszych nad polskim Bałtykiem, a okolice latarni morskiej Stilo zapamiętam na długie lata.

Stara Cegielnia 18, 84-210 Choczewo
tel. 530 31 06 10
www.cisowyzakatek.pl

Położona na uboczu, nieopodal Mazur Villa Kuligi to idealne miejsce na długie rodzinne wakacje. Bliskość sąsiadów sprawia, że nie jest to odosobnione miejsce. Już po kilku godzinach można się tu poczuć jak u siebie. Ja miałem wrażenie, że znam ten dom od lat. Możliwe, że po prostu bardzo tęskniłem za spokojnymi chwilami spędzonymi na kanapie i widokiem jeziora.

Patrząc na pensjonat z zewnątrz, zachwyciłem się pomysłowością architekta. Elewacja wykonana jest z wapienia jurajskiego, który idealnie łączy się z drewnem. Na parterze salon połączono z kuchnią. Poniżej ulokowano saunę, a na piętrze przytulne sypialnie z balkonami. W centralnym punkcie pokoju gościnnego znajduje się kominek. Przez ogromne okna można podziwiać wijącą się w dół działkę i jezioro leżące u podnóża wzgórza.

Do Villi Kuligi warto przyjechać na dłużej. Określenie „dom gościnny” idealnie pasuje do tego miejsca. Atmosferą nawiązuje do włoskich posiadłości, w których można zauważyć nieco nonszalancji i swobody, ale też odrobinę luksusu.

Kuligi 47, 13-324 Kuligi
tel. 511 33 24 00
www.villakuligi.pl