Ostatnie promienie słońca igrały z liśćmi wiekowych dębów. Siedziałem w salonie na parterze i obserwowałem, jak na ścianie odgrywany jest spektakl światła i cienia. Im bliżej zachodu słońca, tym bardziej pomarańczowa barwa zalewała przestrzeń dookoła mnie. Kanapa zadziałała, jak magnes. Jan, który przywitał mnie w drzwiach, powiedział, że idzie na grzyby. W planach miał makaron z prawdziwkami. Ja, wpatrzony w liczącą około 300 lat ścianę, na której ścigały się cienie, delektowałem się spokojem, jakim emanuje dwór.

Wzniesiono go około 1731 r. według projektu Johanna Caspara Hindersina, nadwornego architekta rodziny Dohnów. Pałac ma dwie kondygnacje i przykrywa go mansardowy dach. Prawdopodobnie pełnił on rolę pałacyku myśliwskiego, na co wskazują pozostałości po wędzarni oraz wielka kuchnia w dolnej części. Po II wojnie światowej podzielił los niemieckich majątków i służył jako mieszkania dla przybyłych na te tereny rolników. W latach 70. XX w. trafił w ręce państwa Matuszewiczów, którzy ogromem pracy przywrócili mu dawną świetność. W 2009 r. zmienił właściciela i obecnie jest nim wspomniany wcześniej Jan. Zaaranżował on wnętrze w bardzo ciekawy sposób. Udało mu się nie przekroczyć cienkiej linii między dworskim klimatem sprzed trzech wieków, a współczesnymi potrzebami gości. Scalił je dzięki dbałości o detale. Nad całością unosi się błogi spokój i trudna do opisania lekkość. Zamieszkać można w apartamentach: Słobity, Sztynort lub Galiny oraz w pokojach: Gładysze i Kwitajny. Ich nazwy pochodzą od dawnych posiadłości potężnych rodów pruskich. Część sypialna zajmuje dwie górne kondygnacje oraz poddasze. Moją uwagę przykuły bardzo oryginalnie urządzone łazienki, w których znajdują się wolnostojące wanny. To coś w sam raz dla miłośników długich relaksujących kąpieli.

Zasypiając w murach Dworu Dawidy, starałem się usłyszeć szepty historii. Właśnie dla takich chwil lubię odwiedzać tego typu obiekty. Zanim zgasiłem lampkę nocną, dość długo spoglądałem na belkę stropową nad moją głową. Myślałem o tym, jak wyglądał ten zakątek Powiśla 300 lat temu, kiedy to drzewo runęło pod siekierą. Oczami wyobraźni widziałem okoliczne pola, drogi i lasy. Patrzyłem na sęki w drewnie, w których zaklęta jest historia tego miejsca oraz dzieje okolicznej natury. Pomyślałem, że ona tak cierpliwie nadal trwa, podtrzymując dach wiekowego dworu. Takiej podróży w czasie nie odbędzie się w stylizowanych wnętrzach. Jest to możliwe tylko tam, gdzie ściany przesiąknięte są prawdziwą historią.

Dwór Dawidy
Dawidy 1, 14-400 Pasłęk
Telefon: (+48) 602 317 969
www.dawidy.com

Niebo nad jeziorem mieniło się odcieniami szarości. Stałem wpatrzony w ten wieczorny spektakl natury i uśmiechałem się w duchu do ciszy, która mnie otaczała. Nagle poczułem, że o coś ociera się o moją nogę. Maleńki kotek miauknął i usiadł koło mnie. Dwóch widzów w teatrze to już coś! Ta chwila trwale zapisała się w mojej pamięci. Patrzyłem na jezioro Łękuk i nie mogłem wyjść z podziwu nad pięknem tego miejsca.

W 1707 r. podobny zachwyt musiał przeżyć Wilhelm Fleiszer, który postanowił wznieść w tym miejscu drewniany dwór. Zapoczątkował historię, która nieprzerwanie trwa do dzisiaj. W najnowszych dziejach tego miejsca zapisali się państwo Iza i Krzysztof. Oni, prawdopodobnie jak każdy, zauroczyli się dworem i postanowili ocalić go od zapomnienia. Po II wojnie światowej w dawnym folwarku i upaństwowionym majątku funkcjonował PGR. Kiedy komuna się skończyła, budynki zaczęły popadać w ruinę. Państwo Przyłuccy nie tylko zatrzymali proces niszczenia tego miejsca, ale także odmienili jego los. Na brzegu jeziora powstał komfortowy trzygwiazdkowy hotel z duszą.

Po wejściu do środka pierwszym, co rzuciło mi się w oczy, była ogromna mapa okolicy. Prześledziłem na niej moją przeprawę przez Puszczę Borecką i ustaliłem sobie marszrutę na kolejny dzień. Zameldowałem się w recepcji i już od pierwszych chwil czułem, że bliżej temu miejscu do rodzinnej, ciepłej atmosfery niż standardowego hotelu. Dojście do pokoju ułatwiły mi kolorowe linie na podłodze, które niczym szlaki turystyczne pomagają poruszać się po budynku. Zamieszkałem w pokoju z widokiem na jezioro, ale wieczór był tak miły, że spędziłem go na pomoście, choć równie dobrze mogłem zostać na balkonie. Pokój był przestronny i bardzo stylowo urządzony. Muszę też wspomnieć o ogrodzie, który otacza folwark od wewnętrznej strony. Spotkałem w nim panią Izę, która z wielkim oddaniem dba o to permakulturowe dzieło.

Na kolację nie musiałem nigdzie jechać. Zszedłem do hotelowej restauracji Ogień i Woda. Zamówiłem filet ze szczupaka z czarnym ryżem i tłuczonym zielonym groszkiem. Cóż to była za poezja smaku! Dopadło mnie łakomstwo, więc skusiłem się na deser i poprosiłem o sękacza smażonego na maśle z musem owocowym. Bez przesady mogę stwierdzić, że dawno nie jadłem tak pysznych dań.

Folwark Łękuk na każdym kroku zaskakuje. Z zewnątrz nic nie zdradza, że jest to przestronny budynek, który może pomieścić 120 osób. Świetnie urządzona strefa SPA z pewnością może stać się dopełnieniem pobytu w SPA dla duszy, z którego do woli można korzystać nad jeziorem.

Polecam to miejsce wszystkim poszukującym równowagi między komfortem a naturą. Dla mnie Folwark Łękuk świetnie spełnił swoją rolę, bo dał mi chwilę wytchnienia po męczącym dniu. Cisza, jaka panowała w nocy, dała się niemal kroić nożem.

Miłośnicy czworonogów ucieszą się z wiadomości, że w hotelu akceptowane są zwierzęta.

Co jeszcze znajdziecie na miejscu?
– saunę w domku na jeziorze
– świetnie przygotowane pole namiotowe
– miejsce na ognisko
–plac zabaw dla dzieci
– rowery do wypożyczenia

Folwark Łękuk Hotel SPA Mazury
Łękuk Mały 8, 11-510 Łękuk Mały
Telefon: (+48) 87 428 40 59
www.folwarklekuk.pl

Obudził mnie śpiew ptaków. Wpadł przez uchylone okno do wnętrza pokoju. Rześkie majowe powietrze przepełnione milionami zapachów wiosny niespiesznie wprawiało zasłonę w falisty ruch. Podszedłem do okna skuszony tym zaproszeniem natury i energicznie odsłoniłem okno. Natychmiast zalało mnie ciepłe słońce wychylające się znad koron drzew. Na miejsce dotarłem dzień wcześniej, w egipskich ciemnościach, i jedyne, co mogłem zobaczyć, to niebo usłane milionem gwiazd. Poranny widok był zgoła inny. Dominowała w nim zieleń z nutką błękitu, który przebijał się pomiędzy liśćmi. Tak rozpoczął się mój pierwszy dzień w Hotelu SPA Dr Irena Eris na Wzgórzach Dylewskich.

Aromat świeżo palonej kawy podjął nierówną walkę z resztkami snu. Byłem już po pierwszym spacerze nad stawem u podnóża hotelu. Oczami wyobraźni stanąłem w szczerym lesie twarzą w twarz z dr Ireną Eris i jej mężem Henrykiem Orfingerem, którzy przybyli na to miejsce ponad 20 lat temu. Wydawało mi się, że ujrzałem w ich oczach pierwszy zachwyt, poczułem szybsze bicie serc i usłyszałem w głosach przekonanie, że to jest właśnie to miejsce. Myślę, że kierowała nimi wielka odwaga i niezłomne przekonanie, że wybór jest słuszny. Tylko w ten sposób mogli w tym miejscu, wyrzeźbionym tysiące lat temu przez lodowiec, rozpocząć swoją współpracę z naturą. Tak! Patrząc dzisiaj na bryłę budynku i całe zagospodarowanie, można tylko potwierdzić, że hotel idealnie wkomponował się w otoczenie. Wystarczy spacer dookoła budowli, żeby się o tym przekonać. Niska bryła rozchodzi się promieniście i podobnie jak otaczające ją jary i wąwozy nie jest symetryczna. W ten sposób kubatura hotelu rozpływa się w poszczególnych skrzydłach, tworząc z zewnątrz wrażenie przytulności i kameralności. Nie jest to jednak tylko wrażenie. Tam po prostu tak jest.

Nie mam sztywnych reguł ani tabelki w Excelu z punktami, według których oceniam tego typu miejsca. Wychodzę z prostego założenia, że robię to dla tych, którzy mi ufają, więc staram się spojrzeć najszerzej, jak tylko potrafię. Ponieważ jestem podróżnikiem, nie podam spisu zabiegów, z których można skorzystać w salonie kosmetycznym, ani nie powiem, ile wody mieści się w basenie. Te informacje w każdej chwili można znaleźć u źródła. Moja wizyta na Wzgórzach Dylewskich to przetarcie szlaku. Chcę opisać to, czego nie znajdziecie w żadnym spisie atrakcji. To poszukiwanie zachwytów i argumentów, które muszą przekonać najpierw mnie, że warto się tam udać, bo dopiero wtedy mogę takie zaproszenie wystosować do innych.

Czy zobaczyłem wszystko, co się da? Zapewne nie. To, co dane mi było zobaczyć, doświadczyć i posmakować, złożyło się jednak na ogromny sentyment i tęsknotę, kiedy myślę o czasie spędzonym w tym miejscu. Najbardziej zapadła mi w pamięć kolacja w hotelowej Restauracji Romantycznej, w trakcie której menu degustacyjne przygotował dla mnie sam szef kuchni, Sławomir Kwaśniewski. Naruszając te kulinarne dzieła sztuki, aby ich posmakować, nie miałem złudzeń: wszystko było najlepszym potwierdzeniem przyznanej pierwszej w kraju rekomendacji Slow Food Polska. Restauracja mieści się na piętrze, do jej wnętrza wlewa się światło zachodzącego słońca. Między posiłkami obserwowałem, jak wiatr porusza koronami wysokich brzóz, a w głowie krążył mi „Zielony wiersz” Władysława Broniewskiego. Idealnie komponował się z Restauracją Romantyczną i spektaklem przyrody za oknami: „Ja nie chcę wiele: Ciebie i zieleń, i żeby wiatr kołysał gałęzie drzew…”. W takich chwilach poezja smaku wyzwala poezję w duszy. W menu najwspanialsze jest to, że artysta kucharz tworzy je w oparciu o najwyższej klasy produkty i wydobywa z nich smak, który na długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Minęły już prawie dwa tygodnie, odkąd stamtąd wyjechałem, a nadal pamiętam, jak smakował comber z jelenia w połączeniu z musem z buraka. No ale kolacja, choć tak wykwintna, to nie wszystko. W ciągu dnia wcale nie próżnowałem.

Po śniadaniu wybrałem się na spacer po hotelu pod opieką pani Katarzyny. Każde drzwi, które otwierała, kryły za sobą spore wrażenie, z których urosła góra mojego zachwytu. Nietrudno się domyślić, że w pięciogwiazdkowym hotelu o takich wysokich notach wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Dla mnie jednak to przejście przez wnętrza było niemalże grą terenową, bo cały czas próbowałem rozszyfrować, w której części budynku jesteśmy. Chylę czoło przed architektem, który zaprojektował ten hotel. Jest to idealny przykład, jak coś dużego może stwarzać wrażenie małego. Dodatkowo fascynowały mnie elementy konstrukcyjne, zwłaszcza sklepienie, w którym wyeksponowano potężne belki. Pod nimi na ścianach znalazło się idealne miejsce dla obrazów lokalnych artystów, które można podziwiać wyeksponowane przez naturalne światło z zewnątrz.

W hotelu, poza Kosmetycznym Instytutem, basenem, Restauracją Romantyczną i Restauracją Oranżeria, znajduje się 88 pokoi. Nie miałem aspiracji, aby obejrzeć wszystkie, ponieważ ten, w którym się zatrzymałem, w pełni zadowolił, a nawet przewyższył moje oczekiwania. Wartością dodaną do wysokiego komfortu pobytu jest widok z okna na las, który rozbrzmiewa symfonią ptasiego śpiewu. Mogłem w tym koncercie brać udział, leżąc w łóżku, siedząc na kanapie w części wypoczynkowej czy w fotelu na tarasie. Przy okazji muszę wspomnieć o obsłudze, która nie tylko jest na najwyższym poziomie, ale także zdaje się niewidoczna. Jej praca jednak nie pozostaje niezauważona i również przyczynia się do tego, że miejsce jest zachwycające.

Kiedy słońce wspięło się już wysoko na niebie, a my z panią Katarzyną zdążyliśmy przejść przez hotel i Dom Leśny, nomen omen genialne miejsce w fińskim stylu dla tych, którzy lubią naturalne wnętrza i „żyjące domy”, przyszedł czas na wycieczkę do oddalonych około 2 km od budynku hotelu kompleks 14 Siedlisk. Koncepcja i założenie tego miejsca jest piękne w swojej prostocie. Na nieogrodzonych działkach powstały przestronne domy z elementami architektury mazurskiej. Jak na prawdziwe domy przystało, ich wnętrza, choć każde zaprojektowane indywidualnie przez właściciela, oferują wszelkie wygody dla tych, którzy cenią prywatność, lubią gotować i wypoczywać na tarasie czy przy kominku. Co ciekawe, te domy nie są identyczne, choć z zewnątrz wydają się podobne. Przez różne położenie i wystrój wnętrz są zupełnie inne. Miałem to szczęście, że zajrzałem aż do czterech Siedlisk. Tylko jedno z nich przypadło mi do gustu bez namysłu, ale wiadomo jak to z gustami jest. O nich się nie dyskutuje. Lubię ciepłe wnętrza i drewniane wykończenia, a także wolę, kiedy widok za oknem skrywa w sobie więcej bliższych detali, a nie rozległe panoramy. Na szczęście w zbiorze Siedlisk każdy może znaleźć coś dla siebie. Są miejsca oferujące panoramę pól. Są też takie, gdzie dominuje sztuka współczesna i metal. Wspólnym mianownikiem i tym, co je łączy, jest maksimum prywatności i wygody, bo do dyspozycji jest cały dom, z trzema lub czterem sypialniami dwuosobowymi.

Pięć gwiazdek to nie przypadek. Pięć gwiazdek to konsekwencja braku kompromisów. Sam oceniam Hotel SPA Dr Irena Eris Wzgórza Dylewskie bardzo wysoko, ponieważ zachwycił mnie tym, że w niczym tam nie znalazłem dróg na skróty. Natura dyktuje warunki i tu ukłon w jej stronę. Za to nieagresywne wkomponowanie hotelu w otoczenie sprawia, że czuje się tam harmonię. Hotel śmiało zasługuje więc na dziesięć gwiazdek. Pięć przyznała mu komisja złożona z ludzi, a kolejne pięć otrzymał od natury. To ona w równym stopniu, co szeroki wachlarz zabiegów czy wykwintne jedzenie, przyciąga gości do tego miejsca. Natura, błogi spokój, cisza i śpiew ptaków za oknem skłaniają do powrotów.

Nie umiem pisać rzeczowych recenzji, bo zawsze rozpływam się nad emocjami i przeżyciami. Moim najlepszym podsumowaniem niech będzie to, że kiedy w dniu odjazdu wychodziłem przez szklane drzwi hotelu, w głębi serca poczułem tęsknotę do przeżytych w nim chwil i już wtedy wyrwało mi się w sercu proste: „Do następnego razu!”. A ten na pewno będzie i oby to było już jesienią!

Położona na uboczu, nieopodal Mazur Villa Kuligi to idealne miejsce na długie rodzinne wakacje. Bliskość sąsiadów sprawia, że nie jest to odosobnione miejsce. Już po kilku godzinach można się tu poczuć jak u siebie. Ja miałem wrażenie, że znam ten dom od lat. Możliwe, że po prostu bardzo tęskniłem za spokojnymi chwilami spędzonymi na kanapie i widokiem jeziora.

Patrząc na pensjonat z zewnątrz, zachwyciłem się pomysłowością architekta. Elewacja wykonana jest z wapienia jurajskiego, który idealnie łączy się z drewnem. Na parterze salon połączono z kuchnią. Poniżej ulokowano saunę, a na piętrze przytulne sypialnie z balkonami. W centralnym punkcie pokoju gościnnego znajduje się kominek. Przez ogromne okna można podziwiać wijącą się w dół działkę i jezioro leżące u podnóża wzgórza.

Do Villi Kuligi warto przyjechać na dłużej. Określenie „dom gościnny” idealnie pasuje do tego miejsca. Atmosferą nawiązuje do włoskich posiadłości, w których można zauważyć nieco nonszalancji i swobody, ale też odrobinę luksusu.

Kuligi 47, 13-324 Kuligi
tel. 511 33 24 00
www.villakuligi.pl

Niespełna 4 kilometry od Węgorzewa natrafiłem na bardzo urokliwy zakątek. Półwysep Kal to idealne miejsce, położone w samym centrum mazurskiego raju. Willa Dwa Jeziora znajduje się jedyne 100 metrów od jeziora Święcajty i niecałe 300 metrów od jeziora Mamry. Czy można wymarzyć sobie lepszą lokalizację? Wille stojące na uboczu i otoczone wodą są oazami ciszy i spokoju.

Odwiedziłem na Mazurach i w Warmii wiele obiektów noclegowych i muszę przyznać, że nigdzie nie spotkałem się z tak ciekawą ofertą wypoczynku. W nieszablonowy sposób pomyślano tu o najmłodszych – w piękną pogodę mogą bawić się na ogromnym placu zabaw, grać na kilku boiskach, a jeśli pada deszcz… to nic strasznego! W „kubryku” specjalnie dla nich zbudowano pokój zabaw, w którym nie będą się nudzić. Cały teren jest ogrodzony, więc rodzice bez strachu mogą odpoczywać na leżakach, podczas gdy dzieci bawią się na świeżym powietrzu. W pobliżu nie brakuje atrakcji i nikt nie może powiedzieć, że okolica nie jest ciekawa. Żaglówki, łódki, kajaki, masa ścieżek rowerowych i szlaków. Węgorzewo, Giżycko, Kętrzyn czy Mikołajki – wszystkie te miejsca są tak naprawdę na wyciągnięcie ręki, a podróż do nich bocznymi drogami to niezwykła frajda.

Willa Dwa Jeziora to obiekt bardzo dobrze przemyślany. Po pierwsze zadbano tu o miejsce zabaw dla dzieci, a po drugie przestronne pokoje pozwalają solidnie wypocząć. Całość urządzona jest z niezwykłą pomysłowością. Wykorzystano tu żargon marynarski oraz nazwy lokalnych jezior czy żyjących w okolicy ptaków. Tu nie śpi się w pokoju nr 4, ale w Kisajnach, na dodatek w Prawym Brzegu lub Lewym Brzegu. To detale, które tworzą bardzo intrygującą całość! Goście mogą swobodnie korzystać ze wspólnej kuchni i miejsc do wypoczynku. Można odprężyć się w saunie ogrodowej albo zwyczajnie poleżeć na trawie. Każdy wraca stąd wypoczęty.

Kal 23J, 11-600 Węgorzewo
tel. 882 13 31 33
www.dwajeziora.pl

Dałem się zaczarować. Przyjechałem do Mikołajek trochę spóźniony. Ostatnie kilometry gnałem przez las po urokliwych mazurskich drogach. Na początku zabudowań skręciłem z głównej trasy i już po chwili siedziałem z Karoliną i Markiem przy kawie. Rzuciłem okiem na sad za plecami i cały czas miałem wrażenie, że jesteśmy pośród łąk i lasów. Przeżyłem wielkie zdziwienie, kiedy kilka herbat później spojrzałem przez okno na piętrze i zobaczyłem jezioro oraz centrum miasta. Na dłuższą chwilę zaparło mi dech w piersi!

Przechowalnia Marzeń to miejsce ze wspaniałą historią w tle. Przed laty Karolina opublikowała na portalu randkowym zdjęcie starych drzwi. Nie napisała wiele – szukała po prostu kogoś, kto dobuduje z nią resztę domu. Może przy kawie, a może przy obiedzie przeczytał to Marek, jeszcze wtedy mieszkający w Warszawie, choć sercem będący cały czas na Mazurach. Poznali się i razem postanowili stworzyć miejsce inne niż wszystkie – swoje, własne, wymarzone, wyczekane. Budowa trwała 6 lat. Nie dali zepsuć swoich marzeń fantazji architektów. Większość pomysłów, prac i rozwiązań wykonali sami. To miała być przecież przede wszystkim przechowalnia ich marzeń. Dopiero później swoje małe tęsknoty i marzenia zaczęli zostawiać tu inni.

Karolina i Marek dbają o swoje marzenia. Kierują tym miejscem odważnie, bezkompromisowo, przyświeca im jasny cel. Pragną czuć się tu jak u siebie – mieć zasady, styl. Nie chcą prowadzić zwykłej noclegowni z ofertą śniadaniową. Pokoje urządzili z niezwykłym smakiem i dbałością o detale. Znalazły się tu nowoczesne elementy połączone z przedmiotami z duszą. To, że są tu tylko 4 pokoje, zapewnia gościom ciszę i spokój, bo nawet przy pełnym obłożeniu nie ma tłoku.

Od samego rana bistro i sad wypełnia zapach kawy. Latem pod drzewami stoją leżaki, na których można odpocząć i myśleć o niebieskich migdałach. Karolina z Markiem poszli pod prąd – otworzyli śniadaniownię. Doświadczeni sprzedawcy mazurskich kebabów pewnie podśmiewali się z tego pomysłu, który okazał się strzałem w dziesiątkę. Jak często je się obecnie wspólne śniadania? Syn biegnie do szkoły, ojciec spaceruje z psem, a jego żona szuka kluczyków do samochodu. W szarej codzienności trudno usiąść razem do stołu i pogadać przy jajecznicy czy tostach. Za to tutaj możecie spełnić swoje marzenie o spokojnym poranku w gronie najbliższych. Fakt, że to Karolina wspólnie z Markiem dbają od początku do końca o gości, sprawia, że często pierwszy posiłek przeciąga się tu do kolacji. Kto jednak każe się spieszyć? Chwilo trwaj!

Osiedle na Górce 29
11-730 Mikołajki
tel. 608 86 54 59
przechowalniamarzen.com

Jeden z gości próbował trafić tu kiedyś bez nawigacji. Zatrzymał się przy miejscowym sklepie i zapytał o hotel nad jeziorem.

– A, to ci dechami zabici… To tam dalej – usłyszał odpowiedź.
– Dechami zabici? Zamknęli hotel? – pytał zagubiony gość.
– Nie! Ale kto to dechami ściany zakrywa…

Do niewielkiego Dorotowa dojechałem późnym popołudniem. Bez problemu rozpoznałem wyróżniający się budynek. Odebrałem klucz, wszedłem do pokoju i usiadłem z wrażenia. Po prostu odebrało mi mowę.

Siadłem na ławie, jesienne powietrze wypełniło pokój. Otwarty balkon, a na nim mój prywatny raj. Mimo październikowego chłodu nie odmówiłem sobie kilku chwil na hamaku z widokiem na zachód słońca. Przed moimi oczami rozciągała się spokojna tafla jeziora, na której wolno odbijały się ostatnie promienie tego dnia.

Z jednej strony jest to hotel, a z drugiej – galeria przez duże G. Miejsce stworzone i w całości zaprojektowane przez Małgorzatę i Wojciecha Żółtowskich zgodnie z ich marzeniami. Kiedyś myśleli oni o stworzeniu przestrzeni, w której mogliby pokazywać swoje prace. Ostatecznie najprostszy pomysł okazał się najbardziej trafionym – ich meble, projekty i fotografie wypełniły hotel i stały się istotą jego wyjątkowości. Kiedyś była tu szkoła. Uczniowie stresowali się na klasówkach, a dzwonek oznajmiał koniec lekcji. Dzisiaj, gdy siedzi się z kawą patrzy na jezioro, trudno w to uwierzyć. Trzeba rzeczywiście mieć łeb 6 na 9, żeby stworzyć tak niezwykłą przestrzeń w tak zwyczajnym miejscu.

Każdy mebel w tych wnętrzach został zaprojektowany i wykonany ręcznie w manufakturze właścicieli. Niepowtarzalność jest tutaj standardem, który Małgorzata i Wojciech bardzo cenią. Sami odważnie podkreślają, że nie jest to miejsce dla każdego. Zdecydowanie odnajdą się tutaj miłośnicy designu i zakochane pary, ale czy jest to miejsce dobre na wypoczynek z dziećmi? Nie jestem przekonany.

W dolnej części hotelu znajduje się restauracja. Kuchnię również zaprojektowali właściciele. Menu wyklarowało się na przestrzeni lat i ma swoich oddanych entuzjastów. Ja skosztowałem okonia i byłem zachwycony. Nie da się ukryć, że sam widok robi swoje i człowiek ma ochotę siedzieć tu bez końca. Zresztą muszę przyznać, że te meble sprzyjają odprężeniu. Krzesła mogą wydawać się niewygodne, a okazuje się, że dbałość o szczegóły Małgorzaty i Wojciecha sprawiła, że całe ciało odpoczywa przy siedzeniu. Nie tylko one współgrają tu z człowiekiem – biurko, łóżko i ława w pokoju – wszystko idealnie nadaje się do tego, do czego zostało stworzone.

Hotel bardzo wyróżnia się w Dorotowie. W 2007 roku rozbudowano go do granic możliwości działki. Powstały tu wtedy SPA i basen. Całość tworzy spójną bryłę, która nie do końca zdradza piękno wnętrza. Jednak ostatecznie wszystko idealnie łączy się, zadziwia i zachwyca. Hotel Galery69 dzięki temu, jaki jest, dołączył do kolekcji Design Hotels i jako jedyny w Polsce trafił na listę White Line Hotels.

Dorotowo 38, 11-034 Stawiguda
tel. 606 74 38 90
www.hotelgalery69.pl

Był spokojny letni dzień. Po Kanale Ostródzko-Elbląskim płynęła mała łódka. Zaciekawiony widokiem Jacek zapytał przewodnika, który dużo opowiadał o terenie, co właściwie mają przed oczami. Okazało się, że to budynek starego młyna i teren opuszczonego, zarośniętego folwarku. To był impuls – to miejsce po prostu czekało na taką chwilę, ten mały rejs. Już po kilku dniach folwark znalazł się w rękach zakochanego w nim od pierwszego wejrzenia Jacka. Wraz z żoną podjęli się niełatwego zadania – po pierwsze pragnęli przywrócić poprzedni wygląd temu miejscu, a po drugie nie chcieli stworzyć kolejnej luksusowej rezydencji, która odbiegałaby dalece od historii tego miejsca.

Z Jackiem długo spacerowaliśmy po jego ziemiach. Folwark Karczemka to przecież duża posiadłość. Spotkaliśmy się przy Młynie Nadziei i obeszliśmy niemal wszystkie zakątki. Dzieje tego miejsca są niezwykle pasjonujące i cieszę się, że obecni właściciele z takim szacunkiem podchodzą do tej przestrzeni. Zaraz po zakupie ziemi zajęli się gromadzeniem starych książek, rycin i wszystkiego, co mogło im pomóc w jak najlepszym zrozumieniu tego miejsca i jego odbudowaniu. Po zmianie ustroju folwark okazał się nikomu niepotrzebną ruiną, a czas nieustannie dokonywał tu kolejnych zniszczeń. Samo uporządkowanie terenu zajęło dużo czasu, a to, co dziś można podziwiać, to własnoręczne dzieło pani Ewy, żony Jacka. Przy odbudowie nie zaufali wizjom architektów – wszystko nadzorowali sami, mając przed oczami to, jak wyglądały takie miejsca sto lat temu.

Dziś nie słychać tu pracy ciężkich maszyn czy rozmów robotników. W młynie urządzono przepiękną restaurację. Przed laty była tu karczma, w której jadali okoliczni mieszkańcy i pracownicy. Dziś króluje tu bardzo zdrowa i smaczna kuchnia. Skosztować można przepysznych polskich dań, nie brakuje ryb (przez okno widać jezioro), a po obiedzie można napić się kawy w kilku przepięknych zakątkach młyna. Folwark Karczemka nie przyjmuje dużej liczby gości. W wygodnych łóżkach pomieści się tu około 20 osób, co przy tak wielkiej przestrzeni daje wrażenie, że jest się tu samemu. Pokoje urządzono z niezwykłą dbałością o szczegóły. Wyróżnia je świetna strefa wypoczynkowa z wygodnymi kanapami i miejscem idealnym na długie wieczorne rozmowy. W willi możecie spróbować również win w klimatycznej piwnicy, która otwierana jest na specjalne życzenie gości. Tuż obok znajduje się miejsce wyjątkowe – altana (działa w sezonie wiosenno-letnim), w której miłośnicy sztuki i malarstwa znajdą akcesoria potrzebne do stworzenia obrazu tej scenerii. Farby, pędzle, płótna i sztalugi – czego można chcieć więcej?!

Karczemka 7, 14-330 Małdyty
tel. 601 30 67 41
www.karczemka.pl

Dzisiaj łatwo można odbudować ruinę. Wstawić okna, naprawić dach. Problemem nie są też podłogi i ściany. Z odrobiną funduszy i pomysłowości można zrobić to całkiem szybko. Co jednak z duszą takiego miejsca? Czy pojawia się ona sama wraz z nowymi tapetami czy panelami? Otóż nie! Przywrócenie drugiego życia budynkom, które przesiąkły historią, nie jest proste. Potrzeba wielkiej wrażliwości i wyczucia, żeby poza murami i tym, co powierzchowne, stworzyć niezwykły klimat. Udało się to pani Barbarze Trzeciak – jej dworek to nie tylko zabytek, lecz także podróż w czasie, która zaczyna się już od samego progu.

Właścicielka nie przyjmuje jednak pod swój dach byle kogo. Po pierwsze, gdy chce się zagościć w tych progach, trzeba się wcześniej zapowiedzieć. Po drugie, taka wizyta nie powinna być pospieszna, bo należy z szacunkiem podejść do historii, która pisze się w Jełmuniu na nowo. Zgadzający się na te warunki turyści są tu mile widziani, a pani Barbara każdemu poświęca dużo czasu. To właśnie decyduje o niezwykłym klimacie tego miejsca. Logiczne jest to, że do każdego przybycia tutaj trzeba się przygotować, ale dzięki temu gospodyni czeka na każdego przyjezdnego. To nie masowy przerób podróżnych. To nie zwiedzanie, a raczej wizyta. Do Jełmunia się nie przyjeżdża – do Jełmunia się przybywa!

Na progu powitała mnie pełna życia pani Barbara. W holu od razu wpadł mi w oko piękny piec kaflowy. Rozpoczęła się moja przygoda i podróż w czasie. Siedząc na stołeczku w kuchni, uczestniczyłem w przygotowaniu śniadania, na które zostałem zaproszony. Za oknem obserwowałem niezadowolone z deszczu owce. Hoduje się tu wschodniopruskie owce skudde. Pobliski ogród i sad zapewniają również bogactwo produktów, więc na stole znalazłem przepyszne dżemy, swojski chleb i znakomite wędliny. W jadłospisie królują jagnięcina i tradycyjne polskie dania. Pani Barbara oprowadziła mnie swobodnie i dość naturalnie. Poczuliśmy, że czegoś brakuje – poszliśmy więc razem do piwnicy zaczerpnąć zapasów.

Przed wojną posiadłość należała do rodziny von Woisky, a wcześniej do rodziny Zühlke. Po latach Jełmuń odwiedziła wnuczka poprzednich właścicieli, którzy uciekli stąd po wojnie. Nie dość, że jej dusza od razu zapałała sympatią dla tego miejsca, to jeszcze jej wspomnienia pomogły odtworzyć piękno z minionych czasów. Na ścianach wiszą zdjęcia poprzednich właścicieli, a po wyjściu z dworu widać kępę drzew na wzgórzu – to mały cmentarz, na którym pochowani są dawni mieszkańcy dworu. Pani Barbara chciała połączyć przeszłość z teraźniejszością i posadziła wzdłuż drogi aleję lipową.

Po kilkugodzinnym pobycie byłem oczarowany. Czas płynął jakby równolegle innym, równoległym do rzeczywistego torem, nie czułem, kiedy mijały kolejne minuty. Zacząłem zastanawiać się, czy to przypadkiem nie magia. Podczas rozmowy szybko zorientowałem się, skąd pani Barbara miała wiedzę, by tak idealnie oddać klimat szlacheckiego dworku sprzed stuleci. Jej fascynacja tym, co wraz z wojnami i polityką odeszło w niepamięć, trwa od wielu lat. Kiedyś zaczęła zadawać sobie trudne, jak na komunistyczne czasy, pytania. Co się stało włościami wielkich magnatów? Gdzie podziały się rodziny i ich tradycje przez wieki pielęgnowane w pałacach, dworach i zamkach? Komuna przekształcała te perły architektury w mieszkania robotnicze, co jedynie dopełniało dzieła zniszczenia. Kiedy Jełmuń trafił w ręce obecnej właścicielki, była idealnie przygotowana. Zdradza to zbiór książek w jej bibliotece. Od wielu lat gromadziła i chroniła napotkane antyki. Kiedy stanęła na progu ruiny dworu, wiedziała, że wyremontowanie to jedno, a drugie, ważniejsze, to przywrócenie właściwej atmosfery tym budynkom. Dworek to przecież porządek, zasady, często nieprzystające do dzisiejszej rzeczywistości. To też pewnego rodzaju luksusowa kreacja życia codziennego, oparta na pracach sezonowych, zbiorach i korzystaniu z najlepszej strony tego, co naturalne i zdrowe.

 

Jełmuń 10, 11-731 Sorkwity
tel. 78 141 04 00
www.jelmundwor.pl

Panująca tu atmosfera to podróż w czasie do dzieciństwa, a może nawet do czasów wielkich romantyków. Z pewnością odnajdą się tutaj ci, którzy lubią patrzeć na puste pola, spacerować nieznanymi ścieżkami, i uwielbiają ciszę.

Mimo że dom żyje, to już za progiem kryje się świat niezwykłego spokoju, którym można cieszyć się w ciepłe letnie dni, leżąc w hamaku albo na kocu. Dom jest tu domem, niemal doskonałą realizacją idei bezpiecznego schronienia. Ma kuchnię i salon. W nim z początku obcy sobie goście zaczynają się poznawać, tu przy oknie siedzi się razem przy kawie.

Takie miejsca nie powstają przez przypadek i nie tworzą ich przypadkowi ludzie. Od przekroczenia progu widać, że wchodzi się do czyjegoś pięknego świata, urządzonego zgodnie z osobistymi upodobaniami, świata, który niczego nie udaje. Jest pełen książek, grafik i fotografii, a w końcu miłości do tego, co stare i w nowoczesnej rzeczywistości już nieużyteczne. To właśnie tu, w starym fotelu, przy stole rodem z izby pamięci PRL najlepiej mi się pisało i pracowało nad zdjęciami. Siedziałem wpatrzony w winobluszcz za oknem i spadające krople deszczu, wsłuchany w trzask palonego drewna w małej kozie i rozmowy przy herbacie w kuchni na dole.

Łan Sztuk, mimo dużej popularności, miejscu wciąż się rozwija. Eliza z Arturem wciąż rozbudowują ofertę. Można tu nie tylko przenocować, ale też wybrać się na romantyczny piknik daleko od cywilizacji albo zorganizować zaręczyny w pięknej scenerii. Stara przyczepa campingowa stała się miejscem spotkań i rozmów. Mimo swojej statyczności pozwala odbywać w wyobraźni dalekie podróże. Kto z was jadł kolację w przyczepie campingowej pośród warmińskich pól?

Kiedy dojechałem, uderzył mnie panujący tu spokój. Z szutrowej drogi skręciłem w polną i dopiero na jej końcu odnalazłem to miejsce. Kilka herbat później wiedziałem już, że wszystko tu gra, składa się i dzięki tej właśnie harmonii pozwala odpocząć. Jesienią Łan Sztuk smakował niezwykle. Cichy i jakby odpoczywający po sezonie. Dopiero kiedy zrobiło się ciemno i wyszedłem przed dom, zobaczyłem nad głową milion gwiazd i tę jedną, szczęśliwą, która zawsze świeci nad tym miejscem, bo żyją tu szczęśliwi ludzie, którzy tym szczęściem dzielą się z innymi.

 

Stare Kawkowo 8, 11-042 Stare Kawkowo

tel. 784 60 86 94

www.facebook.com