Wśród polskich miast średniej wielkości Łowicz jest dość osobliwym przykładem. Jego nazwa chyba nikomu nie brzmi obco. Spotykamy się z nią na przykład w sklepowym dziale spożywczym, na półkach z dżemami i sokami. Na hasło „Łowicz” mogą nam się pojawić przed oczami również słynne pasiaki, czyli barwne stroje ludowe, i kolorowe wycinanki. To wszystko pozostaje jednak na płaszczyźnie skojarzeń, i to często bardzo ogólnych. Pewnie już trudniej byłoby wskazać to miasto na mapie. A jeszcze większy problem mogłaby stanowić próba wymieniania jego atrakcji turystycznych. Ogólnie wiemy, że Łowicz istnieje, ale dobrze byłoby się dowiedzieć, co warto w nim zobaczyć. Zapraszam na spacer pełen niespodzianek!

Przewodnik na wagę złota

Zacznę od tego, że łowickich niezwykłości nie odkrywałem sam. Po mieście oprowadzał mnie Maciej Malangiewicz, wieloletni dyrektor Łowickiego Ośrodka Kultury i autor licznych publikacji dotyczących historii tego miasta. To dzięki niemu dotarłem w różne zakątki, które znałem pobieżnie z kilku poprzednich wizyt. Ten spacer uświadomił mi jednak, że samodzielnie trudno się przebić przez warstwę oczywistości i jedynie prześlizgnąłem się po wierzchu, nie zaglądając do wnętrza, które okazało się arcyciekawe. W czasie naszej wycieczki przekonałem się o tym, że Maciej to człowiek Łowicza. Co kilka kroków nasze zwiedzanie przerywały radosne „dzień dobry”, „cześć”, „siema”. Miałem wrażenie, że zna go pół miasta.

Kino

W 1912 r. przy ul. Podrzecznej w Łowiczu otwarte zostało kino EOS Edmunda Aleksandra Schmidta i Aleksego Kobielskiego. W tamtych czasach powstanie kinematografu w niewielkim mieście w zaborze rosyjskim było naprawdę wielkim wydarzeniem. Dzisiaj te dawne tradycje kontynuuje kino Fenix otwarte w 2006 r. dokładnie w tym samym miejscu, gdzie mieściło się to pierwsze. To kontynuacja dawnych tradycji, a także ukłon w kierunku kina ambitnego. Widać to po repertuarze, w którym poza aktualnymi hitami znajdują się także niszowe produkcje o bardzo zróżnicowanej tematyce. Kino mieści się w budynku Łowickiego Ośrodka Kultury i w związku z tym organizowane są tam cykliczne spotkania i dyskusje na tematy filmowe.

Sztuka uliczna

Wycieczkę po Łowiczu rozpoczęliśmy w budynku kina. Wyszliśmy z niego na zewnątrz, a dokładniej na dziedziniec od ul. Starorzecze i dosłownie mnie „zamuralowało”. Ściany dookoła pokryte są różnymi muralami. Są to zarówno niewielkie malowidła, jak i bardzo duże aranżacje. Moje zaskoczenie było jeszcze większe, kiedy Maciej powiedział, że to, co widzimy, to dopiero preludium. W różnych zakątkach Łowicza natrafialiśmy na murale, które ściśle nawiązują do miejsc, w których powstały. Duże wrażenie zrobiło na mnie dzieło Marcina Tybusia „Tybera” umieszczone na budynku dawnego zakładu Syntex, przez lata produkującego pończochy na masową skalę.
W Łowiczu znajduje się również największy mural w Polsce. Przyznam, że w porównaniu z innymi malowidłami w mieście, zrobił on na mnie wrażenie głównie ze względu na swój rozmiar. Do mnie lepiej przemawiają dzieła uliczne wkomponowane w tkankę miejską. Praca Marka „Looneya” Rybowskiego, która znajduje się na ścianie zakładu Agros Nova, zachwyca łowickimi motywami. Mural zajmuje 4600 m2 z czego 3500 m2 jest pokryte farbą. Przedstawia dziewczynkę i chłopca w strojach łowickich w otoczeniu natury. Obraz robi wrażenie, bo jest gigantyczny, ale niestety otoczenie gryzie się z tym, co przedstawia. Oglądałem go spomiędzy zaparkowanych ciężarówek. Wiem, że podstawą street artu jest koegzystencja z miastem, jednak o ile w przypadku przepompowni w parku, ściany przy parkingu w centrum miasta czy elewacji domu kultury jest to do zaakceptowania, o tyle tutaj, przy tak dużej skali, efekt wywołał we mnie mieszane uczucia.

Trójkąt do kwadratu

Łowicz ma dwa rynki. To niby nic nadzwyczajnego, bo wiele miast ma stary i nowy rynek. Tu jednak rolę odgrywa kształt. Stary Rynek, wokół którego skupiają się liczne zabytki architektury, jest klasycznym prostokątem. Nowy Rynek ma kształt trójkąta. W ten sposób Łowicz można zaliczyć do elitarnego grona europejskich miast, w których znajduje się trójkątny rynek. Taki układ urbanistyczny można spotkać m.in. w Paryżu czy Bonn. W Polsce trójkątny rynek występuje również m.in. w Sępólnie Krajeńskim i Brodnicy.
Te dwa rynki to pozornie dwa odrębne światy, które łączy nić historii. Przy Starym Rynku wznosi się piękna bryła barokowej katedry, a także gmach Muzeum Regionalnego, który zajmuje pomisjonarski budynek z XVII w. W jednej z kamienic otaczających rynek funkcjonuje muzeum z prawdopodobnie najmniejszą siedzibą na świecie. Jest to Muzeum Guzików, a jego siedziba to nic innego jak skórzana walizka, która może pomieścić wszystkie eksponaty. Wystawa składa się z guzików przekazanych przez różne znane osobistości ze świata sztuki, kultury czy sportu. Muzeum dzieli przestrzeń ze sklepem Folkstar, w którym można kupić różne przedmioty ozdobione motywami łowickimi.
A jak wygląda trójkątny Nowy Rynek? Na pozór jest tam bardziej ubogo w zabytki. Ramiona rynku szczelnie otacza niska zabudowa, a fasady niektórych domów stylizowane są na stare kamieniczki. Warto zatrzymać się przy budynku nr 32, gdzie znajduje się tablica upamiętniająca fakt kręcenia w tym miejscu w 1938 r. scen do kultowego przedwojennego filmu Paweł i Gaweł. Pośrodku rynku można zobaczyć ślady po fundamentach dawnego ratusza.

Kompaktowe miasto

Po Łowiczu spacerowałem ponad dwie godziny. Tyle mniej więcej czasu trzeba poświęcić, żeby bez zwiedzania muzeum czy wnętrza katedry w spokojnym tempie przejść przez najciekawsze zakątki miasta. Ta jego kompaktowość sprawia, że podczas spaceru zwraca się uwagę na detale i niespiesznie czyta historię zapisaną na murach. Można wtedy dostrzec ślady po dzielnicy żydowskiej, najwęższą ulicę w mieście (ul. Koszarowa) czy kolejną wieżę zabytkowego kościoła. Nie trzeba i nie warto się w Łowiczu spieszyć. Odległości nie są duże, więc przechadzka po mieście nie jest męcząca. Myślę, że dobrym pomysłem jest połączenie zwiedzania z seansem w kinie, bo to nada podróży niecodziennego kolorytu.
Gdzie postawić kropkę nad i pobytu w Łowiczu? Dla mnie była to restauracja Powroty. Ta nazwa symbolicznie oddawała moje uczucia w tamtym momencie. Jeszcze przecież z Łowicza nie wyjechałem, a już myślałem o tym, żeby wrócić…

Wiatrakowo to jedno z tych miejsc, które czekały na odpowiedniego właściciela. Kiedyś ukryte przed światem siedlisko głęboko zapadło w serce człowiekowi wędrującemu miedzą przez okoliczne wzgórza. Teraz pan Stanisław, bo o nim mowa, dba o to miejsce wspólnie ze swoją żoną Izabelą.

Kiedy siedzi się na tarasie, słuchając ptaków i delektując się ciszą, trudno uwierzyć, że to tylko 20–30 minut spacerem od rynku w Kazimierzu Dolnym. Zapomniana ziemia znalazła właścicieli, którzy docenili jej piękno. Cóż mogłoby bardziej ucieszyć jej poprzedniego gospodarza – starszego pana, który rodzinną ziemię u schyłku życia przekazał w dobre ręce?

Dziś, po niemal 15 latach troski i pracy, Wiatrakowo stało się niezwykle przytulnym lokum, gdzie można nacieszyć się bliskością natury. Wszędzie dookoła las, pola, łąki, a z okien domków podziwia się przepiękne wąwozy. Króluje natura.

Domki różnią się od siebie detalami, ale łączy je jedno – jest tu sielsko i przestronnie. W każdym zakamarku tej oazy rozgościła się cisza. Genialnie prezentuje się również oddalona od reszty zabudowań „pustelnia”. Wnętrze jest proste, idealne do zaszycia się w leśnej głuszy i odpoczynku. Inne budynki, oddalone o niespełna 150 metrów, są stąd niemal niewidoczne. Po kilku godzinach zapomina się tu o całym bożym świecie.

Wiatrakowo pielęgnuje tę ciszę, ale nie zapomina również o podniebieniu. Po latach doświadczeń, prób i uważnego słuchania uwag gości stworzono całą gamę własnych produktów, w tym orzeźwiającą wodę mineralną. Kuchnia, która serwuje dania dla nocujących tu gości, bazuje na tym, co lokalne, smaczne i zdrowe. To wszystko, w połączeniu z atmosferą Kazimierza i nadwiślańskim klimatem, tworzy jedno z najlepszych moim zdaniem miejsc do spędzania spokojnych chwil w tej okolicy.

Cholewianka 60, Kazimierz Dolny 24-120
tel: 606 66 71 86
wiatrakowo.pl
www.facebook.com

Opuszczając drogę krajową nr 92, poczułem, że zbliżam się do ciekawego miejsca. Ciągnące się przez pola szosy prowadziły do sobie tylko znanych miejsc, a ja dzięki GPS-owi trafiłem przed bramę Oczyszczalni. Jadąc szpalerem drzew, zbliżałem się do strefy ciszy i spokoju, po chwili dostrzegłem pomiędzy brzozami ciekawą bryłę budynku.

Później siedzieliśmy z panem Witoldem przeszło godzinę, rozmawiając o historii, teraźniejszości i przyszłości. Spokój, jaki panuje w tych przestrzeniach, jest urzekający, a wszystko, co zwykle bywa drażniące, traci znaczenie.

„To się nada” – pomyślał pan Witold, kiedy w 1992 roku zatrzymał się na polnej drodze i zobaczył swoją przyszłą działkę. Początkowo zwykłe pole, na końcu którego znajdowało się upadające siedlisko, ale potem każdy rok przynosił zmiany. To, co widać dzisiaj, jest sumą pomysłowości, tytanicznej pracy i cierpliwości. Powstaniu tego miejsca przyświecała idea stworzenia enklawy, gdzie każdy znajdzie czas dla siebie i gdzie z własnej woli wybierze towarzystwo drugiego człowieka, nie swojego laptopa. Odpoczynek na leżaku pośród falujących brzóz przypomina obcowanie z muzyką Bacha, uruchamia w naszej psychice mechanizm, dzięki któremu skupiamy sie na tym, co najważniejsze.

Dzięki niezwykłym ludziom i ich energii życie w Oczyszczalni staje się prawdziwą sztuką – czy chodzi o jedzenie, zajęcia jogi, szkolenia, czy tylko odpoczynek przy filiżance kawy lub herbaty. Co wyróżnia to miejsce na trasie SLOW ROAD? Na pewno to, że nie przyjmuje gości indywidualnych. Charakter Oczyszczalni wręcz wymusza odwiedziny grupy ludzi o wspólnym celu lub pasji, takimi jak joga, burza mózgów, spotkanie klasowe 40 lat po maturze, wypad kumpli z pracy, kurs fotografii portretowej. Nie jest to miejsce przystosowane do odpoczynku z dziećmi. Przygotowano także kameralne siedlisko (zwane Rozpieszczalnią) dla mniej licznych grup.

Oczyszczalnię nazywano kiedyś „Stodołą Grzechów i Cnót”, dlatego wystrój kolejnych pokoi nawiązuje do konkretnych grzechów lub cnót. Niektóre z nich można rozszyfrować od razu, czasami jednak trzeba sięgnąć do encyklopedii, żeby odnaleźć klucz interpretacyjny obrazu lub detalu na ścianie. To z pewnością niesztampowy sposób na zabawę sztuką! Kuchnia jest niezwykle różnorodna. Królują w niej naturalne produkty, w tym świeże zioła i ekologiczne przyprawy. Co jakiś czas organizowane są także warsztaty kulinarne, a jeśli jakaś grupa ma takie życzenie – istnieje możliwość przeprowadzenia warsztatów o wybranej tematyce.

Nazwa Oczyszczalnia jest tyleż oryginalna, co prawdziwa. Spędziłem tam jedynie kilka godzin, a wyjechałem „oczyszczony”. Rozpędzone myśli zwolniły i rozproszyły się na wietrze.

Ludwików 26, 96-515 Teresin
tel. 606 83 05 85
www.oczyszczalniamiejsce.pl

O tym miejscu pisała już niejedna osoba; wieloma słowami próbowano opisać coś, co moim zdaniem jest zbyt bogate, żeby oddały to litery alfabetu. Bo jak pisać o ciszy, której nie widać? Jak opisać to uczucie, kiedy stoisz na tarasie unoszącym się niemal w koronach drzew, zamykasz oczy i czujesz muśnięcia wiatru? Jak pomiędzy „A” i „Z” zmieścić momenty, gdy robi się ciemno, a liście dalej tańczą na wietrze?

Czy nie lepiej napisać, że to właśnie tu spełniają się dziecięce marzenia o domku na drzewie? Czy nie lepiej powiedzieć, że nie ma tu dnia z takim samym widokiem? Spadające liście, łamane wiatrem gałęzie, podchodzące niemal do okien sarny… Wszystko to układa się w magiczny klimat tego miejsca W Drzewach.

Człowiek czuje się tu dobrze. Natura zawsze uspokaja, łagodzi nawet najbardziej rozkołatane myśli. Ludzie wyjeżdżają z Nałęczowa w jakiś sposób inni. Dlaczego?

Moim zdaniem to bliskość i kontakt z naturą wpływają na to, że – oderwani od szalonej codzienności – odczuwamy tu harmonię i spokój, których nie potrafimy znaleźć w tylu innych miejscach. Przyroda niczego nie udaje, gra najlepszy spektakl na świecie bez względu na widownię czy porę dnia. Dostępność tego piękna na wyciągnięcie ręki jest niepowtarzalnym środkiem uspokajającym. Pozornie nic się tu nie dzieje, a jednak wszystko drga, żyje i szumi. Pięknie i za każdym razem niepowtarzalnie.

W Drzewach to nie tylko hotel czy domki na drzewach. To niezwykłe spotkanie ze światem, którego często nie zauważamy. Mamy wygodny fotel i wielką szybę – nie pozostaje nic innego, jak odkryć to piękno. W nim zapisane są archetypiczne marzenia o mieszkaniu w domu na drzewie. Któż z nas jako dziecko o tym nie marzył?

Klonowa 2, Nałęczów 24-150
tel: 530 27 78 31
www.wdrzewach.pl
www.facebook.com

Wysiadłem z samochodu, by otworzyć bramę i stanąłem jak wryty. Mym oczom ukazał się czarujący widok – oddalony od drogi drewniany dom, a za nim płynący dostojnie pod lodową kołdrą Bug. Usłyszałem dochodzące ze środka szczekanie psa. Szybko wróciłem do auta, wjechałem na podwórko i poszedłem się przywitać. Gdy otworzyły się drzwi, wybiegł do mnie Synek – uroczy i energiczny kundelek. Tuż za nim pojawiła się pani Barbara, która od samego progu powitała mnie szerokim uśmiechem. Pierwszy rzut oka na wnętrze po prostu mnie poraził – fantastyczne miejsce położone zaledwie 50 km od Warszawy!

Dom wybudowano w 1911 roku, a każdy element wystroju zdradza jego bogatą historię. Otoczenie jest idealne na plener malarski, więc przez lata odbywały się tu spotkania artystów i malarzy. Obecnie Dom nad Wierzbami stał się wymarzoną przystanią dla spragnionych odpoczynku uciekinierów z miasta. Po latach starań otrzymał certyfikat gospodarstwa ekoturystycznego i oferuje znacznie więcej niż nocleg i ciepły obiad na stole. Jego bijącym sercem jest pani Barbara, która każdą chwilę poświęca swoim gościom, zapewniając im nie tylko znakomitą kuchnię, ale też miłą rozmowę przy kawie czy pomoc w organizacji wycieczki po okolicy. W tym cichym nadbużańskim zakątku stworzyła niezwykłe miejsce, gdzie każdy czuje się dobrze. Wszystko jest przyjazne środowisku, a podczas pobytu zyskasz nieco wiedzy z zakresu ekologii. Zapytałem panią Barbarę, co tu (oprócz czytania książki w fotelu) można robić zimą? Usłyszałem piękną odpowiedź: iść nad Bug i posłuchać, jak płynie pod lodem – to najpiękniejsza muzyka!

Jak na rodzinną atmosferę przystało – połączona z salonem kuchnia jest otwarta dla gości. Gotowanie odbywa się przy wszystkich zainteresowanych, a podczas obierania ziemniaków czy lepienia pierogów toczą się serdeczne rozmowy na każdy temat. Wszystko, co trafiło na stół podczas mojej wizyty, było przepyszne – smak zwykłej kaszy czy ogórków był zupełnie inny, lepszy i wyrazistszy. Zapewne w jakimś stopniu decydują o tym ekologiczne składniki, sądzę jednak, że to zasługa przede wszystkim doświadczenia i kunsztu gospodyni.

Pobyt w Domu nad Wierzbami nie tylko relaksuje, ale również edukuje, rozwija i ukazuje inną stronę życia na wsi. Niezależnie od oczekiwań i potrzeb nabierzesz dystansu do codzienności. Poranna cisza przerywana wyłącznie szumem wierzb – bajka!

Jackowo Dolne 11A, 07-203 Somianka
tel. 607 63 33 80
www.domnadwierzbami.pl

Bardzo się ucieszyłem, że wyznaczający granicę województwa nie przesunęli jej o kilka kilometrów. Dzięki temu na mapie Mazowsza znalazło się wyjątkowe miejsce – dwór Zaścianek, który jest łącznikiem pomiędzy mazowieckim spokojem a podlaską gościnnością. Tętniące życiem pobliskie Serpelice daleko odbiegają od ciszy, która panuje tu, w Borsukach, oba te miejsca łączy jednak Bug. Warto przemierzyć niemal całe Mazowsze, żeby dotrzeć do tej oazy ciszy i spokoju.

Zbyszka i Elę spotykam tuż przy bramie. Przy kawie podsuwają mi kilka pomysłów na spacery po okolicy. Wybieram się nad Bug, na długą przechadzkę pośród łąk i sielskiej ciszy. Wracam, maszerując przez wioskę, i podziwiam ten przepiękny koniec świata. Wieczorem zasiadamy do kolacji, czy może raczej uczty. Na stół trafiają przepyszne dania. Stopniowo poznaję historię tego miejsca, które z początku było tylko prywatną odskocznią od codzienności. Po latach jednak sami goście sprawili, że Zaścianek otworzył wrota szerzej, i dzisiaj każdy może zasmakować w klimacie nadbużańskiego dworku. Trudno opisać, jak piękne wnętrza urządzono w starej, przeniesionej na to miejsce szkole. Trzeba je po prostu zobaczyć. Każdy detal ma tu jakieś znaczenie. Nie ma zbędnego nadęcia i przegadania – wszędzie panuje harmonia i spokój.

Zasypiałem otulony ciszą, wpatrzony w gwiazdy przez malutkie okno nad głową. Nie jest to hotel ani jest to pensjonat – to po prostu przyjazny dwór, który niczego nie udaje. Spełnia taką rolę jak przed wiekami: daje gościnę, karmi i pozwala odpocząć. Rankiem znowu wybrałem się nad Bug. Wioska jeszcze spała, las szumiał sobie tylko znane melodie. Gdziekolwiek się tu człowiek nie ruszy, wszędzie panuje niezwykły spokój. Po przepysznym śniadaniu długo siedziałem z kawą na werandzie. Udzielił mi się dworski klimat.

Polecam dwór Zaścianek wszystkim szukającym świętego spokoju i lubującym się w długich spacerach, po których jeszcze bardziej docenia się polską kuchnię. Oczywiście nawet nie ruszając się z miejsca, można się relaksować (np. w ruskiej bani), ale las woła, Bug woła… Trudno oprzeć się pokusie niespiesznego łazikowania. Warto się tu wybrać zarówno na weekend, jak i na długie wakacje. W tej przystani szybko odzyskuje się energię i ładuje akumulatory, bo człowiek czerpie tu z najspokojniejszego kawałka Mazowsza i podlaskiego klimatu. Czy może zdarzyć się coś lepszego?

Borsuki 1B,  08-221
Hołowczyce
www.zascianek.home.pl

Jest rok 2001. Na niewielką bagnistą działkę koło Kielc docierają nowi właściciele. Kto kupuje kawał lasu z bagnem pośrodku? Tylko ci, którzy będą tutaj spełniać swoje marzenia i stworzą własny raj. Dzisiaj aż nie chce się wierzyć, że to miejsce nie istnieje tu od zawsze. Kiedy pierwszy raz dotarłem nad staw z widokiem na Suchatkę Leśną, miałem wrażenie, że to jakiś sen.

Przestrzeń, gdzie znajdują się obecnie trzy chatki w Sucholandzie, wygląda, jakby te domki stały tu od zawsze. Ze względu na szacunek do natury w trakcie budowy nie wycinano drzew. Tutaj to człowiek musiał dopasować się do otoczenia.

Wróćmy jednak do początku. Kiedy teren trafił w ręce rodziny Suchodolskich, nie było tu niczego poza drzewami i amboną myśliwską. Na środku, w obniżeniu, gdzie dziś znajduje się piękny staw, było jedynie bagienko. Trudno sobie nawet wyobrazić, jaki ogrom pracy włożono w to, żeby doprowadzić to miejsce do obecnego stanu, jednocześnie zachowując jego leśny charakter. Wynika to głównie z zauroczenia tą okolicą Małgosi i Leszka Suchodolskich, od lat zafascynowanych przyrodą. Od zawsze mieli tutaj zwierzęta, od zawsze chronili niezwykłość tego lasu, który początkowo był jedynie miejscem wypoczynku, działką za miastem, a po czasie stał się bezpiecznym portem, gdzie zamieszkali na stałe. Ku mojemu zaskoczeniu spotkałem tutaj daniela samotnika, kury, bażanty i owcę Oleńkę, która przyjechała tu z Podhala samochodem na siedzeniu pasażera. Po całym terenie biegają wolno małe króliki i wyglądają na niezwykle szczęśliwe.

Pierwsza powstała Suchatka Leśna, wybudowana w 2003 roku przez górali. Stała się miejscem rodzinnych spotkań podczas świąt i wakacji. Gdy stoi się na pomoście, można zobaczyć nieopodal tej chatki posadzone choinki, które po każdych świętach zostają w Sucholandzie. Dziś po drugiej stronie stawu widać idealnie wkomponowany w otoczenie dom rodzinny. To miejsce to nie tylko domki w lesie – to kawałek pięknego świata i rozdział niezwykłej rodzinnej historii.

Widok stojącej samotnie chatki, którą sporadycznie odwiedzali znajomi, zrodził myśl, że być może to miejsce będą chcieli odwiedzać również inni. Pięknie położony Sucholand aż prosił się o otwarcie dla ludzi spragnionych ciszy i spokoju. Pobliskie Góry Świętokrzyskie przyciągają w dużej mierze ambitnych turystów, nie było więc zaskoczeniem to, że po krótkim czasie zaczęło brakować terminów, a telefon dzwonił bez przerwy. Tym sposobem po rodzinnej naradzie zapadła decyzja o wybudowaniu Suchatki Lawendowej. W 2015 roku pośród drzew powstała trzecia – Dębowa Suchatka Jacek i Agatka. Nie do końca rozwiązało to problem braku wolnych miejsc, dlatego termin pobytu warto zarezerwować dużo wcześniej, zwłaszcza w sezonie.

Trzy chatki, a człowiek ma wrażenie, że samotnie zamieszkał w lesie. Klimat tego miejsca tworzą biegające króliki, pianie koguta i – nie licząc zwierzęcych odgłosów – nieskończona cisza. Poranna kawa na pomoście pośród mgły snującej się nad wodą to naprawdę niesamowite przeżycie. Suchatki są oddalone od siebie na tyle, że wolności i swobody zazna tutaj nawet największy miłośnik samotności.

Wnętrza chatek są urządzone ze smakiem, klimatycznie, bez przesadnej maniery. Przytulne sypialnie, wygodny salon i kuchnia dają duży komfort. Przestrzeni wystarczy tu dla wszystkich i na pewno odnajdą się tu rodziny z dziećmi. Wieczorem można odpocząć w prywatnej saunie!

Sucholand uświadomił mi, że jedynym ograniczeniem w tworzeniu niezwykłych miejsc, z duszą i cząstką siebie, jest strach przed marzeniami. Pozostawiona ambona myśliwska w Sucholandzie to dzisiaj symbol minionej epoki, która płynnie i idealnie łączy się z tym, co nastało tutaj dzięki marzeniom. Dzięki pracy, determinacji i dużej dawce fantazji spełniły się na tym skrawku ziemi.

Ślefarnia 12
26-085 Miedziana Góra
tel. 886 33 06 68
www.sucholand.pl

Wierzycie w przypadki? Ja nie! Wszystko ma swój powód. Tym razem o 18.00 wciąż byłem bez noclegu. Kolejnego dnia chciałem odkrywać uroki Płocka, więc postanowiłem w nim przenocować. W aplikacji booking.com wybrałem ofertę najbliżej centrum i ruszyłem do celu. Na miejscu okazało się, że nie mogę wjechać na ulicę Grodzką, gdzie mieścił się hotel, więc zostawiłem auto na parkingu przed pobliskim sądem i poszedłem do pokoju. Kiedy tylko zobaczyłem wnętrze, wiedziałem, że będę miał dla miłośników Slow Roadu ciekawą propozycję noclegową w samym sercu Płocka.

W Sempre B&B pokoje są przestronne, a do tego panuje w nich niezwykły klimat. Od razu widać, że właścicieli fascynują Włochy – włoskie akcenty wybrzmiały w nazwach pokoi czy detalach wnętrza. Wszystko wygląda luksusowo, ale nie jest pretensjonalne, zupełnie jak w słonecznej Italii. Z mojego okna rozpościerał się widok na ulicę Grodzką prowadzącą do rynku. Dojście pod ratusz spacerkiem zajęło mi 3 minuty – wszystko miałem pod ręką.

Czemu uważam, że jest to miejsce slow? Jego położenie sprawia, że można poczuć atmosferę miasta. By je poznać, nie trzeba nigdzie jeździć, wystarczy pójść na spacer. Wieczorny gwar, który wkradał się do pokoju z ulicy, nie był uciążliwy, a nawet na swój sposób urokliwy. Rano, tuż po 6.00, wyszedłem na spacer po jeszcze pustych zaułkach, a wokół unosił się zapach świeżego chleba. Dzięki Sempre Płock zrobił na mnie przyjemne wrażenie. Warto zejść wieczorem do hotelowej kawiarni na przepyszne rzemieślnicze lody o różnorodnych smakach.

Sempre B&B polecam szczególnie osobom, które lubią długie wieczorne przechadzki. Śmiało można napić się dobrego wina do kolacji i wrócić pieszo do pokoju, a rano wybrać się na oglądanie zawieszonych nad Wisłą mgieł.

Grodzka 9, 09-400 Płock
tel. 508 40 39 17
www.pokojesempre.pl

To miał być dom na Podlasiu, najlepiej nad Biebrzą. Kiedy jednak przed laty Kasia z Bartkiem dotarli do Henrysina, od razu wiedzieli, że właśnie takiego miejsca szukali. Jeszcze w 2017 roku dojeżdżało się do nich po nieutwardzonej nawierzchni. Dzisiaj jest już o wiele lepiej, gmina obiecała, że w najbliższym czasie wyasfaltuje całą drogę. Dla właścicieli to jednak bez znaczenia. Ich gospodarstwo położone jest na samym końcu wsi, z jednej strony otoczone polami i łąkami, a z drugiej bagnem i lasem.

Państwo Latos stworzyli Latosowo i włożyli w nie ogrom pracy i serca. Widać to na każdym kroku. Na gości czekają zaciszne pokoje w domu, który przeniesiono tutaj z Podlasia. Jego dolną część zajmują kuchnia i jadalnia, a na górze zmieściły się 4 pomieszczenia. Życie skupia się tu wokół kulinariów, bo pomysłowość Kasi i Bartka nie zna granic. Dzięki nim pierwszy raz w życiu zjadłem taką ilość ziół i odkryłem zupełnie nowe smaki, kosztując pieczonego królika, kawałka koziny czy żurku na dudkach. Weganie i wegetarianie również znajdą tu coś dla siebie, ponieważ Kasia jest mistrzynią kuchni bezmięsnej. Swoje potrawy przyrządza głównie z tego, co rośnie w przydomowym ogródku. Na stół trafiają też pyszne kozie sery, których proces produkcji możecie obserwować od początku do końca na miejscu. Generalnie miłośnicy gotowania i eksperymentowania poczują się tutaj jak w raju. Idąc na obiad, uzbieraliśmy z Bartkiem rosnące na łące składniki do naszej sałatki!

Okolica emanuje spokojem. Rzut beretem stąd przepływa Bug, najlepiej wybrać się tam na rowerową wycieczkę wzdłuż dawnych terenów zalewowych. Można przejechać ten szlak samochodem lub przejść pieszo, ale rower sprawdzi się zdecydowanie najlepiej i pozwoli podziwiać piękno przyrody. Pasjonatów tajemniczych historii zainteresują ślady dawnych gospodarstw, które przed wybudowaniem wału znajdowały się niemal nad brzegiem rzeki. Z kolei las tuż obok domu to idealne miejsce na długie spacery. Bartek doskonale sprawdza się w roli przewodnika – pokazał mi norę lisa i borsuka. Dla chętnych jest również możliwość przejazdu wozem po lesie do pobliskiej stadniny koni.

Co najbardziej zauroczyło mnie w Latosowie? Nadzwyczaj sympatyczni właściciele, niebo z milionem gwiazd nad domem, cisza dookoła i poranny śpiew ptaków. W tym miejscu wyjątkowo łączą się ze sobą klimaty Mazowsza i Podlasia.

Henrysin 2 B
08-330 Kosów Lacki
tel. 602 24 95 91, 601 143 799
www.latosowo.pl
www.facebook.com

W każdym mieście, miasteczku i każdej wsi jest jeden taki budynek, który zna się od zawsze. Nieważne, jaką pełni funkcję – po prostu jest. W malutkich Smardzewicach taką rolę od 1929 roku pełni Biały Domek. To właśnie lokalny kamień smardzewicki nadał temu budynkowi szczególny, jasny wygląd. Ludzie od lat mówili o „białym domku” i właśnie ta nazwa przyjęła się i jest używana do dziś.

Ten dworek jest symbolem niedokończonego projektu Osiedla Wiejskiego. W roku otwarcia domku, podczas święta plonów, które odbyło się wyjątkowo w Smardzewicach, odwiedził go sam prezydent Ignacy Mościcki.

Po wojnie mieściły się tu Gromadzka Rada Narodowa, przedszkole, biblioteka i mieszkania komunalne. Budynek popadł w ruinę i zaczął odstraszać wyglądem. Wystawiony na sprzedaż trafił w ręce pana Jarosława, który na początku nie sądził, że stworzy tu tak klimatyczne miejsce z – moim zdaniem – najlepszą kuchnią w okolicy. Zaczęło się od myśli: „Zrobi się pokoje dla letników” – powiedział ojciec pana Jarosława. I tak w 2001 roku rozpoczęła się ta przygoda. Trzeba było wstawić okna i uratować domek od całkowitego zniszczenia. Założono prąd tak, aby czajnik elektryczny można było podłączyć w pokoju. Rozbawiło to do łez wuja właściciela, który dzisiaj patrzy na luksusową kuchnię, bar i kilkanaście ciągle zajętych pokoi. Kilka lat zajęło urządzenie i doprowadzenie do porządku całego terenu. Dzisiaj miejsce to jest oazą spokoju i dobrego smaku umiejscowioną tuż przy Zalewie Sulejowskim.

Mieszcząca się tu restauracja to spełnienie marzeń. Na początku była to mała gastronomia, a dzisiaj funkcjonuje kuchnia na wysokim poziomie, która serwuje tradycyjne polskie dania, choć nie brakuje w niej również odważnej kuchni europejskiej. W ciszy i cieniu zjadłem tu przepyszny krem z pomidorów malinowych z chlebem czosnkowym, a jako danie główne podano mi confit z kaczki z kaszą gryczaną, burakami i jeżynami. Wszystko zaserwowane niezwykle gustownie – smakowało wyśmienicie! To miejsce oczarowało mnie do tego stopnia, że wróciłem na kolację i ostatecznie zostałem na noc. Po całym dniu spędzonym na świeżym powietrzu w Zarzęcinie wyśmienite jedzenie podane z regionalnym piwem było idealną kropką nad i. Chyba pierwszy raz w życiu zjadłem wieczorem placki ziemniaczane z sosem kurkowym i nie czułem po nich ciężaru w żołądku. Nie wiem, jakim cudem, ale placki były smażone, a nie miały w sobie grama oleju!

Samo menu zdradza, że nie jest to miejsce przypadkowe, ale kultywujące dawne smaki i polskie tradycje. Nie sprzedaje się tu popularnych słodkich napojów, a zachęca do kupna kompotu i lemoniady domowej roboty. Pan Jarosław sam dba o produkty, które serwuje kuchnia, i dobiera je niezwykle starannie. Dzięki temu karta zawiera to, co aktualnie jest do kupienia u lokalnych dostawców, i zmienia się wraz z porami roku.

Restaurację w dworku Biały Domek polecam każdemu. Znajdą tu coś dla siebie wegetarianie, miłośnicy steków i najmłodsi goście. Nie jest to jednak kuchnia typowo fastfoodowa, a raczej nadzwyczaj slowfoodowa. Bardziej stawia się tu na jedzenie zdrowe i smaczne niż szybkie i tłuste.

Zacisze 24, 07-213 Smardzewice 9
www.dworekbialydomek.pl