Kto choć raz planował podróż na południowy wschód, musiał natrafić na Chatę Wędrowca w Wetlinie – trudno znaleźć bardziej rozpoznawalny punkt w Bieszczadach. Miejsce to owiała legenda, która ma prostą przyczynę – zadowolonych klientów. Czy nie jest to zbyt odważna teza? Potwierdzenie można znaleźć na miejscu, pod samymi drzwiami, gdzie w sezonie zwykle ustawia się kolejka czekających na stolik. W tak małej Wetlinie? Oczywiście, bo kto raz spróbował naleśnika giganta albo pieczeni jagnięcej, po pierwsze chce tu wrócić, a po drugie staje się ambasadorem tego miejsca i poleca je innym. Sukces oparty na zadowoleniu klientów – proste, lecz genialne!

Moja rozmowa z Ewą i Robertem odbywała się na raty, ale po tygodniu w Wetlinie udało mi się posklejać ich piękną historię w całość i zrozumieć fenomen miejsca, które stworzyli. Ona z Łowicza, on z Krakowa. Poznali się w schronisku pod Małą Rawką i, mimo przeciwności losu, zaczęli wspólnie wiosłować po niepewnej wodzie, jaką w latach 90. były Bieszczady. Mieszkali w samym sercu gór i uczyli się ich z biegiem lat. Poznawali też ludzi i ich marzenia – szczególnie te kulinarne. Nieważne, co ujrzałem na tablicy i co trafiło na stół – wszystko było pyszne. Czy jednak to samo smakowałoby mi nad morzem? Wątpię. Tutejsze smaki związane są z panującym w Bieszczadach klimatem, dlatego takiej karty nie napisze nawet najlepiej wykształcony kucharz z Paryża. Może to zrobić tylko Robert, który zna ostrą zimę, świeżość wiosny, letnią burzę i jesienne mgły Bieszczad. Może brzmi to górnolotnie, ale ich karta przesiąknięta jest Bieszczadami, co odpowiada ludziom, którzy tu zaglądają. Tak, tak – kolejki przed wejściem to komercja, a nie Bieszczady – powiedzą nierozumiejący tego świata. Tutaj kolejki przed wejściem znaczą jednak więcej niż jakiekolwiek naklejki na drzwiach czy gwiazdki programów rekomendacyjnych.

Przechodząc z parkingu do chaty, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, człowiek trafia do innego świata. Otoczony zielenią taras odcina to miejsce od reszty świata. Stylowe wnętrza są przytulne i urządzone z niezwykłym smakiem i harmonią. Wypełniony pięknymi przedmiotami Sklepik Wędrowca pozwoli zabrać kawałek tego świata do domu.

Historia Chaty Wędrowca to życiowa opowieść Ewy i Roberta, którzy, zakochani w Bieszczadach, każdego dnia tworzą tutaj swój lepszy świat i dzielą się nim z innymi. Stworzone przez nich miejsce nie jest sztucznym tworem – jest nośnikiem uczuć, humorów i dzięki temu najprawdziwszej atmosfery.

Wetlina 113, 38-608 Wetlina
www.chatawedrowca.pl
www.facebook.com

Zakręt, a na nim Gęsi Zakręt. Podjeżdżając, krzyknąłem na głos: „Woow!”, które rozbrzmiało jeszcze mocniej, kiedy wszedłem do środka. Ania właśnie przebiegła obok mnie, prosząc, żebym się rozgościł. Na zewnątrz spotkałem Pawła, który kończył przygotowania motoru na weekendowy rajd. Uderzył mnie panujący tutaj pozytywny luz. Przyjeżdżając do Gęsiego Zakrętu, tak naprawdę wchodzi się w codzienność Ani i Pawła, którzy porzucili swoje życie w nieustannej gonitwie na rzecz bieszczadzkiego spokoju.

Gęsi Zakręt to przepiękny i pomysłowo urządzony dom. Ogromna przestrzeń wspólna na dole plus przytulne pokoiki u góry. Przez wielkie okna można podziwiać cudowną przyrodę dookoła. W dolnej części znajduje się „bawialnia” i miejsce do wspólnych gier i integracji. Choć dom z początku wydaje się niewielki, po krótkim spacerze rośnie w oczach. To naprawdę kreatywny projekt. Przed budynkiem jest mnóstwo miejsca na rozstawienie leżaka i odpoczynek na świeżym powietrzu.

Gęsi Zakręt to idealne miejsce dla tych, którzy chcą poznać Bieszczady i szukają oryginalnego noclegu. Na wyciągnięcie ręki są rejony znane i popularne, ale blisko też do tych pomijanych i znanych tylko wtajemniczonym. Z pewnością jest tu spokojniej niż w Wetlinie czy Cisnej.

Zadwórze 1A, 38-700 Zadwórze
www.gesizakret.pl
www.facebook.com

Na stole przede mną znalazło się kilka słoików z konfiturami. Ich aromat rozpraszał mnie przez całą rozmowę. Smakowały wybornie, a przy tym niełatwo mi było zgadnąć, co dokładnie działa na kubki smakowe. Tuż obok nas w słońcu spokojnie wylegiwały się golden retrievery. Przed oczami rozciągał się piękny widok na góry. Wrześniowe słońce coraz odważniej wdzierało się na taras. Wraz z Jagodą i Maćkiem cofnęliśmy się w czasie, aż do momentu ich poszukiwań tego miejsca. Takie historie zazwyczaj przepełnione są tęsknotą za pierwotnym spokojem, za życiem na wsi, w zgodzie z naturą. Dzięki opowieści moich rozmówców mogłem spojrzeć na Lutowiska sprzed lat i oczami wyobraźni zobaczyć, jak ci zapaleńcy przenieśli tutaj dwa domy, którym przywrócili życie.

Wnętrza domów i całe otoczenie wokół nich są urządzone ze smakiem. Szybko wyczuwa się harmonię, jaka panuje tu pomiędzy naturą a człowiekiem. Czas również biegnie tu jakby wolniej. Dookoła spokój, którym przesiąkła cała okolica. Wokół domowa atmosfera, a posiłki przy wspólnym stole nierzadko inicjują przyjaźnie na długie lata. Chata Magoda to jedno z tych miejsc, do których się wraca. Kto raz doświadczy jej klimatu, ten przestaje szukać dalej. Wydaje mi się, że wynika to głównie z otwartości gospodarzy i prawdziwie domowej atmosfery, którą wykreowali. A do tego drewno wyzwalające w człowieku ciekawe emocje.

W swojej terminologii określam takie miejsca jako „miejsca z duszą”. Nie chodzi tu o slogan – już po wyborze lokalizacji dla starych domów widać, że ktoś musiał kiedyś uwierzyć w ten kawałek ziemi. Uratowane przed ruiną domy, zostały własnoręcznie przez Maćka odremontowane, a następnie wspólnie z Jagodą urządzone z największą pieczołowitością. Kiedy rozmawiałem z właścicielami, emanowali spokojem i pewnością, że to ich miejsce na ziemi. Tylko szczęśliwi ludzie potrafią stworzyć miejsce pełne szczęścia. W Chacie Magoda ta zasada sprawdza się w 100%.

Lutowiska 27, 38-713 Lutowiska
www.chatamagoda.pl
www.facebook.com

Było piękne, słoneczne wrześniowe popołudnie. Kiedy tylko dotarłem do Orelca i zatrzymałem się w Zagrodzie Magija, uderzyło mnie piękno przestrzeni dookoła. Malowniczo pnący się w górę stok, a na nim przeniesione tutaj, jakby poukładane domy. Po chwili, zasłuchany w opowieść Magdy i Janusza, popijałem już kawę w ich towarzystwie. Byli to pierwsi na mojej drodze ludzie „miejscowi” – nie przyjezdni czy uciekinierzy z miasta, ale urodzeni w okolicach bez reszty zakochani w Bieszczadach ludzie. Dało się to wyczuć na odległość i wyłapać między wierszami – emanował od nich spokój, który po prostu trzeba mieć we  krwi.

Swoje miejsce na ziemi opisują kilkoma słowami: kultura, natura i swojskość. Nie muszą tego nawet wypowiadać, bo widać to na każdym kroku, kiedy spacerujemy po Zagrodzie. Wnętrza domów urządzone są przepięknie, stylowo i funkcjonalnie. Nie brakuje tu przestrzeni do wygodnego przesiadywania, pogaduch czy aktywnego odpoczynku na świeżym powietrzu. Na gości czekają najróżniejsze atrakcje – zawsze szyte na miarę oczekiwań. To przecież dla ludzi urządza się warsztaty i to od ich zainteresowania zależy, jak te zajęcia przebiegają. Nie ma tu schematów, jest za to radość, dużo śmiechu i wspaniałe wspomnienia. Od Janusza można się również dowiedzieć bardzo wielu ciekawostek związanych z tymi terenami, a w razie wątpliwości czy niedosytu informacji wystarczy po prostu zapytać.

Zagroda Magija nie jest zwykłą agroturystyką ani domem pracy twórczej. Stoi jakby pośrodku, niczego nie wymuszając. Odnosi się tu cudowne wrażenie (to rzadkość), że miejsce to oferuje więcej, niż możemy od niego oczekiwać. Z drugiej jednak strony nie narzuca się, a raczej dyskretnie zaciekawia.

Wszystko to odbywa się w niezwykłym klimacie wśród uratowanych i przeniesionych tutaj domów z pobliskich terenów. Zagroda oferuje pyszne domowe jedzenie, przygotowywane przez lokalne gospodynie. Jest to idealne miejsce na rodzinne wakacje. Pozwala nie tylko odpocząć czy aktywnie spędzić czas w górach – tutaj można rozwinąć swoje pasje, a te mogą stać się częścią naszego życia. To najpiękniejsza pamiątka z wakacji!

Orelec 6A, 38-623 Uherce Mineralne
www.zagrodamagija.pl
www.facebook.com

Z początku brak tabliczki wskazującej drogę do Chaty Brata może być nieco irytujący, kiedy jednak człowiek rozsiądzie się wygodnie na kanapie i zacznie delektować się widokiem za oknem, ucieszy się, że nikt nie zakłóci tego spokoju.

Na trasach SLOW ROAD  to jedno z najbardziej wyjątkowych miejsc w Polsce – wyróżnia je położenie, projekt i podejście Bogdana do przyjeżdżających tutaj gości. To właśnie dzięki niemu powstało miejsce niczym z bajki – wnętrze tej dziupli świadczy o spełnieniu marzeń, ale i ogromnym doświadczeniu, które widać w każdym detalu – Bogdan wybudował to wszystko własnoręcznie!

Wnętrze nie jest skomplikowane architektonicznie: dwie sypialnie, aneks kuchenny otwarty na salon. Znajdujący się tu ogromny gliniany piec może służyć zarówno do gotowania, jak i ogrzewania domku. Dookoła nie ma nic. Wprawne oko dojrzy w oddali pomiędzy drzewami pojedyncze domy, ale zaszywając się w tym miejscu, przestaje się myśleć o całym świecie. Przed przyjazdem do Chaty Brata warto zrobić duże zakupy, bo kiedy już rozsiądziemy się w wygodnym fotelu, trudno będzie zmobilizować się do wyjazdu do sklepu. To miejsce przyciąga jak magnes, można godzinami siedzieć, czytać albo nie robić zgoła nic. Na początku rozbiegane oczy badają każdy detal wnętrza i zewnętrza – piękne sklepienie z naturalnymi świetlikami czy żywe wierzby, które są podporą konstrukcji domu. Dach pokryto trawą, podłogę wyłożono drewnem, a z glinianego pieca gdzieniegdzie wystaje słoma. Autentyczność, prostota i piękno tego miejsca działają jak odtrutka na otaczającą nas na co dzień sztuczność. Dobrze, że jest tak ukryte przed światem!

Co ważne, w Hobbitówie nie ma sieciowego prądu. Energia pozyskana z paneli słonecznych pozwala na zapalenie kilku lampek i naładowanie telefonu. To jednak przede wszystkim miejsce idealne na wypoczynek offline: bez dostępu do komputera i wszystkich nowinek technologicznych, które uzależniły nas od dostępu do prądu.

Spotkanie z Bogdanem to wspaniałe przeżycie. Właściciel Chaty Brata z ogromną otwartością, lekkością i humorem opowiada o tym, co stworzył, i jest pomocny dla gości w każdym zakresie, bo mieszka kilka wiosek dalej. Szybko okazuje się jednak, że jego opieka nie jest wcale konieczna – kto bowiem jej potrzebuje, siedząc w fotelu, czytając książki albo wysypiając się za wszystkie czasy? Ambitne plany, które ludzie snują w momencie przyjazdu, często kończą się nie dalej niż 100 metrów od Chaty Brata. Cisza, świeże powietrze i raj dookoła – po co gdzieś jeździć…

37-755 Krzywcza
www.chatabrata.pl