Są takie podróże, o których tylko się pomyśli, a uśmiech sam wkrada się na usta. Dokładnie tak się stało, kiedy kolejny jesienny weekend zapowiadał się deszczowo, a ja chciałem za wszelką cenę pojechać gdzieś Mazdą MX-5. Prognozy odbierały mi kolejno wszystkie interesujące kierunki, aż w końcu pogodziłem się z faktem, że będzie padać. I co dalej? Można się poddać i zostać w domu, albo spojrzeć na turystyczną mapę Polski pod nieco innym kątem – gdzie warto pojechać nawet wtedy, kiedy pada deszcz? Mój wybór padł na Góry Złote i to był strzał w dziesiątkę! Posłuchajcie…

Dlaczego Góry Złote?

Powodów, żeby pojechać Mazdą MX-5 w Góry Złote, znalazłem kilka. Jest to taki zakątek Dolnego Śląska, w którym pogoda praktycznie nie ma większego znaczenia, bo w najbliższej okolicy jest taka mnogość atrakcji, że nie trzeba się martwić tym, że z nieba spadają krople deszczu.

Poczynając od Paczkowa, gdzie znajduje się fenomenalne Muzeum Gazownictwa, aż po Kłodzko ze słynną Twierdzą, zwiedzać można wyjątkowe zabytki. W tej okolicy występuje również spore zagęszczenie tras podziemnych – kopalnie, trasa miejska i aż dwie sudeckie jaskinie.

Do tego wszystkiego dodać trzeba, że wisienką na torcie są lokalne drogi – górskie i kręte, a przecież to w roadsterze daje najwięcej frajdy. Nie liczy się prędkość, ale frajda z jazdy i zapewniam, że przejazd ze Złotego Stoku do Lądka-Zdroju jest idealną trasą do jazdy Mazdą MX-5. Miałem szczęście, bo kiedy ją pokonywałem, na chwilę przestało padać, więc niespiesznie, z otwartym dachem, delektowałem się górskim powietrzem, przefiltrowanym przez bukowe lasy. To jest naprawdę bajka!

Marzenia o złocie

Pamiętam dokładnie dzień, w którym pierwszy raz odwiedziłem Kopalnię Złota w Złotym Stoku. Był to upalny sierpniowy dzień, a ja Mazdą CX-5 byłem w pierwszej slowroadowej trasie po Polsce. Był rok 2016 i trudno mi dzisiaj uwierzyć, że to już tyle lat minęło. Od tamtej wizyty wielokrotnie odwiedzałem te podziemia i za każdym razem zaskakują mnie czymś innym.

Tym razem z wrażenia zaniemówiłem, podchodząc do jedynego w Polsce podziemnego wodospadu (to mój ulubiony punkt na trasie zwiedzania). Woda z impetem rozbijała się o skałę, a wszystko mieniło się złotem – za sprawą „LED-owej” żyły złota, którą zainstalowano w ścianie. Wyobraźnia ruszyła! Marzenia o złocie stały się żywe! Ależ to musiało być ekscytujące, kiedy górnicy w najróżniejszych zakątkach świata, w nikłym świetle lampki, natrafiali na żyłę złota.

Stałem przy tym wodospadzie dłuższą chwilę i z zapartym tchem myślałem o gorączce złota, która wielu uczyniła bogaczami, ale również wielu doprowadziła do bankructwa. Z ciekawości zajrzałem na polskie podwórko i ze zdziwieniem natrafiłem na informację, że nasz rodzimy KGHM produkuje rocznie ok. 2 do 3 ton złota! Jest to co prawda efekt uboczny ich właściwej działalności, ale mimo wszystko są to gigantyczne ilości. Dla porównania, w 2024 roku w Kanadzie wydobyto ok. 200 ton złota, a w Chinach, które są największym producentem złota na świecie, było to aż 380 ton!

Kopalnia Złota w Złotym Stoku nie jest zwykłą trasą podziemną. To miejsce, w którym ogląda się wydrążone w górach sztolnie, ale dzięki opowieściom przewodników i odpowiednim aranżacjom zwiedzanie przeradza się w niezapomnianą przygodę. Poza standardową trasą polecam też wybrać się na zwiedzanie Sztolni Ochrowej – to jest dopiero przeżycie!

Niezwykła jaskinia

Wspomniałem, że w tych okolicach zwiedzić można aż dwie jaskinie, co jak na sudeckie warunki jest prawdziwym ewenementem. Pierwszą z nich jest bardzo znana Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie, moim zdaniem najpiękniejsza z polskich jaskiń udostępnionych do zwiedzania (z całym szacunkiem dla pięknej Jaskini Raj w Górach Świętokrzyskich). Istnieje jednak druga, mam wrażenie, mniej znana atrakcja tego typu, czyli Jaskinia Radochowska. Zlokalizowana jest na zboczu Góry Bzowiec. Jej charakter jest wyjątkowy, bo żeby odkryć jej piękno, trzeba się trochę pogimnastykować. Wejście na trasę możliwe jest tylko pod opieką przewodnika. Od maja do września jaskinia otwarta jest codziennie, a w pozostałych miesiącach trzeba dokonać wcześniejszej rezerwacji. Zapewniam, że warto, bo w żadnej innej jaskini w Polsce, a mamy ich trochę udostępnionych do zwiedzania, nie przeżyłem takich emocji.

Jaskinia Radochowska emanuje naturalną surowością. Nacieki i formy krasowe tworzą niezwykłą scenerię, którą zwiedzający wydobywają z mroków przy pomocy czołówek lub latarek. W tej jaskini nie ma stałego oświetlenia. Na początku trasy trzeba też przygotować się na to, że będzie trzeba się mocno schylić, żeby pokonać dość niski fragment korytarza. Później zrobi się już przestronniej, ale i tak cała trasa biegnie dość wąskimi korytarzami, więc ruch jest jednokierunkowy. Duże wrażenie zrobiła na mnie pokaźnych rozmiarów sala z niewielkim podziemnym jeziorkiem.

Odwiedziłem tę jaskinię dwa razy. Pierwszy raz w sierpniu, a drugi w październiku 2025 roku. Odstęp czasu był stosunkowo niewielki, ale zachwyt za drugim razem był jeszcze większy. Podziemia zwiedzałem w towarzystwie pani Natalii, która opiekuje się jaskinią i jest odpowiedzialna za ruch turystyczny. Na zewnątrz lało jak z cebra, a my w błogiej ciszy we wnętrzu góry podziwialiśmy niezwykłości tego podziemnego świata.

Ilekroć zwiedzam jakąkolwiek jaskinię, jestem pod ogromnym wrażeniem tego, do czego zdolna jest natura. Choć nikt nie dawał jej wskazówek i wzorów, to potrafiła stworzyć wśród tych ciasnych skał prawdziwe cuda!

Złoty Jar

Na koniec przyznam się, że miałem jeszcze jeden powód wyjazdu w Góry Złote. Po kilku latach prób udało mi się zarezerwować pokój w Złotym Jarze. Być może ta nazwa nie brzmi znajomo, ale sylwetka tego niezwykłego pensjonatu z pewnością jest bardzo rozpoznawalna. Jeśli ktoś interesuje się miejscówkami „slow”, to prędzej czy później musi trafić na Złoty Jar.

Jego dzieje sięgają 1884 roku i są związane z rosnącą popularnością malowniczej doliny, w której jest położony. Najpierw powstała w tym miejscu niewielka leśna gospoda, a już w połowie lat 20. XX wieku otwarto w niej restaurację z prawdziwego zdarzenia. To właśnie jej trójkątny kształt podziwiamy dzisiaj, przyjeżdżając na nocleg do Złotego Jaru. Po II wojnie światowej dolina przestała być tłumnie odwiedzana przez turystów, a w pensjonacie przez wiele lat funkcjonował ośrodek kolonijny dla dzieci. W 2015 roku budynek trafił w ręce Gosi Szumskiej, znanej na Instagramie jako Meg Małgorzata Szumska, która tchnęła w niego nowe życie i nadała jego zabytkowym wnętrzom zupełnie nową jakość.

Prawdziwą gratką była dla mnie noc w tym niezwykłym miejscu. To prawdziwa górska ostoja ciszy z dala od cywilizacji. Góry dookoła działają niczym naturalny filtr – nie ma tam zasięgu telefonicznego (jest Wi-Fi), ale co dla mnie ważniejsze, wieczorem nie słychać niczego poza szumem drzew. A nad głową – miliony gwiazd.
Budynek ma swoje lata, a co za tym idzie, ma również pewne ograniczenia. Są pokoje, których prywatne łazienki znajdują się na korytarzu obok. Coś za coś, ale myślę, że nie są to rzeczy bardzo istotne w tak klimatycznym miejscu.

Atrakcje na każdą porę roku

Góry Złote są niezwykłe i sprawdzą się o każdej porze roku i w każdą pogodę. Lubię zmienność, jaka występuje w tym regionie – natura cudnie koegzystuje tam z architekturą. Na górski szlak zawsze jest blisko. Nie są to miejsca tak popularne, jak Śnieżka czy Szczeliniec Wielki, więc nawet w szczycie sezonu nie napotka się tam tłumów. Doświadczyłem w tych miejscach wielu niezapomnianych przeżyć, a frajda z jazdy Mazdą MX-5 po tych górskich drogach okazała się cenniejsza niż złoto!

Na początku było zdziwienie: „Jak tu jest pięknie!” Po chwili nadeszło rozgoryczenie: „Dlaczego dopiero teraz?” Wiatr z południa, który przefrunął po pierzejach krośnieńskiego rynku, rozwiał moje skrajne uczucia. Przecież lepiej późno niż wcale. Wyrzucałem sobie jeszcze kilka razy, że do Krosna nie zajrzałem wcześniej, bo przecież wielokrotnie przejeżdżałem przez to miasto lub jego najbliższe okolice. Tym razem celem mojej podróży za kierownicą Mazdy MX-5 było Krosno, polska stolica szkła. Po bliższym poznaniu z pewnością stało się jednym z tych miejsc, do których będę z przyjemnością wracał. A zaczęło się wszystko od szkła. Posłuchajcie…

Ślady przeszłości

Zacznę od tego, że ten zakątek Polski, w którym położone jest Krosno, kojarzy mi się głównie z naturą. Być może stąd wynikało moje wielkie zaskoczenie, gdy po zaparkowaniu na jednej z ulic w pobliżu rynku okazało się, że dookoła mnie aż roi się od zabytkowej architektury. I to bynajmniej nie drewnianej, ale murowanej. Na dodatek wiekowej, bo patrząc na bryłę bazyliki kolegiackiej Świętej Trójcy, bez problemu rozpoznałem, że jej mury przesiąknięte są historią. Co ciekawe, to właśnie przy niej pierwszy raz zetknąłem się z postacią Wojciecha Roberta Portiusa, która to jeszcze kilka razy „objawiła” mi się podczas wizyty w Krośnie. Nie planując wcześniej noclegu, w ostatniej chwili zarezerwowałem pokój w… Hotelu Portius. Ten jegomość pochodził ze Szkocji i zapisał się trwale w dziejach miasta. W XVII wieku był on jednym z najbogatszych mieszczan – działał w dziedzinie handlu i gospodarki, a w 1657 roku król Jan Kazimierz mianował go komendantem miasta. Pod jego dowództwem miasto stanęło do obrony przed najazdem Jerzego II Rakoczego. Po tym zasłużonym obrońcy i mecenasie miasta pozostało do dzisiaj sporo śladów – Wieża Portiusa (dzwonnica przy Farze), a także znacząca przebudowa bazyliki po pożarze, to jego zasługi.

Zostawmy na boku źródła i rozejrzyjmy się po Śródmieściu. To na terenie tej dzielnicy skupiona jest większość najważniejszych zabytków i atrakcji turystycznych Krosna. Spacer po mieście zacząłem od Rynku, który już na pierwszy rzut oka zaskoczył mnie swoją architekturą. Szybko zrozumiałem, że porównania do Krakowa są uzasadnione, choć skala i klimat są nieco inne.

W Krośnie (wiem to już po dwóch dniach spędzonych w tym mieście) najbardziej urzekła mnie kameralność i bliskość atrakcji. Mieszczańskie kamienice, które otaczają Rynek, mają gdzieniegdzie oryginalne renesansowe podcienia. Wychodząc z Rynku w którąkolwiek ze stron, bardzo wyraźnie mogłem dostrzec granicę „Starego Miasta”, gdyż zostało ono wybudowane na szczycie skarpy.

Wspomniałem wcześniej o bazylice i dzwonnicy, ale jest jeszcze drugi zabytek sakralny, który warto zobaczyć – to kościół i klasztor franciszkanów. Niestety Kaplica Oświęcimów w czasie mojej wizyty była w remoncie, ale z pewnością wrócę do Krosna, żeby zobaczyć to arcydzieło sztuki renesansowej i barokowej, jakim jest mauzoleum rodowe Oświęcimów.

Im dalej od Rynku, tym robi się coraz większy miszmasz architektoniczny. Widać to bardzo wyraźnie, kiedy wyjdzie się z niego ulicą Sienkiewicza, którą dochodzi się na Plac Konstytucji 3 Maja. Tu ciekawostka: stoi przy nim pomnik Ignacego Łukasiewicza, wielce zasłużonej postaci dla tego regionu, ale to temat na osobny artykuł. Temat wydobycia ropy i biografii Łukasiewicza można najlepiej zgłębiać, udając się do pobliskiej Bóbrki, gdzie funkcjonuje Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego. W każdym razie, kiedy z Placu pójdzie się dalej ulicą Staszica, wyraźnie będzie widać, jak zmienia się architektura.

I tu mała uwaga – odradzam jeżdżenie samochodem po centrum Krosna. Jest tam zawiła sieć jednokierunkowych ulic. Teren nie jest duży i pieszo można naprawdę obejść wszystko w niecałą godzinę. Próbując przemieszczać się autem, straciłem niepotrzebnie dużo czasu i nerwów, a kiedy dotarłem do celu… i tak nie mogłem znaleźć miejsca do zaparkowania. Dość przestronny parking znajduje się m.in. przy ulicy Legionów. Zostawiając tam samochód, mamy przed sobą drzwi do Centrum Dziedzictwa Szkła. A to właśnie ono przyciągnęło mnie do Krosna. Nim przejdę do „kruchej” historii, dodam jeszcze, że jeśli ktoś lubi muzea, to polecam wybrać się do Pałacu Biskupiego, w którym mieści się Muzeum Podkarpackie. Teraz do szkła!

Miasto Szkła

Pierwszy raz na moją listę Krosno trafiło po wizycie u Pati Dubiel, kiedy przygotowywałem trasę „Zakręcony Dolny Śląsk”. Ta artystka, znana na arenie polskiej i międzynarodowej, pochodzi z Krosna i kiedy oglądałem jej prace, to miasto mimochodem przewijało się cały czas w rozmowie. Zapisałem i czekałem…

2 czerwca 2012 roku rozpoczął się nowy rozdział historii Krosna, które postawiło w komunikacji na podkreślanie tego arcyważnego aspektu swoich wielowiekowych dziejów. Początków krośnieńskiego szkła należy szukać w okresie międzywojennym. W 1923 roku powstała huta szkła, która z biegiem lat stała się jednym z największych zakładów przemysłowych w okolicy. Produkcja ruszyła w 1924 roku i pierwsze transporty ruszyły w świat. Krosno sukcesywnie zaczęto kojarzyć z szeroko pojętym „szkłem”. Mieszkańcy, borykający się wcześniej z bezrobociem, znaleźli pracę w nowo powstałej hucie. Wielu z nich musiało nauczyć się fachu i tak, krok po kroku, rosły kolejne pokolenia mieszkańców, których życie zawodowe związane było z produkcją szkła. W mieście funkcjonowały też Zakłady Gumowe „Wudeta” i „Lnianka”. W połączeniu z hutą szkła te zakłady znacząco poprawiły sytuację na rynku pracy, a co za tym idzie, wzrósł też poziom życia mieszkańców.

Niestety, II wojna światowa nie obeszła się łagodnie z krośnieńskim przemysłem. W czasie okupacji produkowano m.in. szkło gospodarcze i oświetleniowe, ale kiedy zbliżał się koniec wojny, wycofujący się Niemcy podpalili hutę, która doszczętnie spłonęła w ciągu dwóch dni. Rozegrało się to jesienią 1944 roku i już po krótkim czasie postanowiono odbudować zakład. Do pozyskania funduszy wykorzystano m.in. to, co ocalało, czyli szklane wyroby. Produkcję udało się wznowić 20 stycznia 1945 roku.

W okresie PRL-u zakład tętnił życiem. Pod koniec lat 50. XX wieku wytwarzano ok. 1833 ton wyrobów rocznie. Szkło z Krosna eksportowano na cały świat – zestawy otrzymali m.in. król Hiszpanii Juan Carlos, prezydent ZSRR Michaił Gorbaczow i Cesarzowa Japonii.

Przemiany ustrojowe nie wpłynęły dobrze na kondycję zakładu. Jego działalność i struktura uległa znacznym przekształceniom. Obecnie w mieście funkcjonuje huta pod nazwą KROSNO GLASS S.A., a także kilkanaście mniejszych hut i pracowni artystycznych.

Centrum Dziedzictwa Szkła

Wraz z nadaniem Krosnu miana „Miasta Szkła” otwarte zostało Centrum Dziedzictwa Szkła (CDS). Nie jest to klasyczne muzeum ani zabytkowa pracownia. To miejsce stworzone z myślą o zachowaniu wielkiego dziedzictwa, jakim jest szklana historia regionu. Zwiedzanie rozpocząłem, wchodząc do niepozornego budynku na rogu Rynku. Towarzyszką mojej podróży przez historię krośnieńskiego szkła była pani Katarzyna. Ku mojemu zaskoczeniu, na samym początku musieliśmy zjechać windą na poziom -4. Wcześniej wspomniałem o parkingu przy ulicy Legionów i drzwiach do CDS. Wchodząc nimi należy udać się schodami ruchomymi na górę do kas, bo to właśnie na tym poziomie rozpoczyna się zwiedzanie, które zawsze odbywa się pod opieką przewodnika.

CDS zaskoczyło mnie niezwykle wciągającą formułą zwiedzania. Na pierwszy ogień (dosłownie) poszło to, co robi chyba największe wrażenie, czyli kontakt z hutnikami, którzy na moich oczach w kilka minut zrobili prawdziwe cuda ze szkła. Z wielką przyjemnością oglądałem, z jaką gracją i profesjonalizmem stworzyli szklaną różę. Najbardziej urzekło mnie to, że mogłem prześledzić cały ten proces, i przyznam, że w pewnym momencie zamrowiło mnie z wrażenia, bo z niekształtnej kulki wyciągniętej z pieca zrobili istne cudo, i to nie przy użyciu gotowych form – wszystko ręcznie! Do tego widać było swobodę, z jaką to robią, bo jednocześnie opowiadali mi o dawnych realiach pracy w krośnieńskiej hucie szkła.

Wszystko ręcznie – to mogłaby być dewiza CDS! Kiedy przeszliśmy na kolejny poziom, mogłem zobaczyć przy pracy artystów/rzemieślników. Każdy przy swoim stanowisku zajęty był swoimi zadaniami, które ja mogłem obserwować jako zwiedzający. Co więcej – to, co oni wytwarzają na moich oczach, później można kupić w sklepie, który działa w budynku kasowym. Kolejne piętro zaskoczyło mnie bogatą kolekcją szkła artystycznego. Przyznam, że jest w tym coś niezwykle fascynującego – to, że ludzie są w stanie nadać tym przedmiotom takie kształty. Ot, niby prosty wazon, a jaka piękna rzecz sama w sobie.

Moje zwiedzanie nie zakończyło się w budynku głównym. Pani Katarzyna zabrała mnie też na drugą stronę Rynku, gdzie weszliśmy do piwnic, w których umieszczona została część ekspozycji. Połączenie starych, surowych murów z wielobarwnym szkłem jeszcze bardziej wzbudziło mój zachwyt.

Krosno – miasto, do którego chcę wrócić

Krosno urzekło i zachwyciło mnie na wielu poziomach. Z jednej strony są to rzeczy wymierne, jak architektura, a z drugiej urzekająca jest dla mnie formuła poznawania historii szkła zaproponowana przez CDS. Spędziłem w Krośnie dwa dni i czuję niedosyt.
Wiem, że chcę wrócić do tego miasta, żeby zobaczyć Kaplicę Oświęcimów, ale również przyjrzeć się innym kartom historii w Muzeum Rzemiosła, które prezentuje m.in. długie tradycje tkactwa w tym regionie. Jest po co wracać!

Pustynia Błędowska jest największym obszarem lotnych piasków w Polsce. To niecodzienne miejsce od wieków pobudzało fantazję okolicznych mieszkańców, a geneza jego powstania obrosła różnymi legendami. Jedna z nich mówi, że diabłom w piekle przeszkadzały hałasy dochodzące z olkuskich kopalni. Chcąc przegnać górników z podziemi, jeden z młodych czartów poleciał nad Bałtyk i nabrał do wora ogromne ilości piasku. Kiedy w drodze powrotnej był już przekonany, że uda mu się zasypać kopalnie, zahaczył w locie worem o wieżę pobliskiego kościoła. Tak cały piach wysypał się na przedpolach Olkusza.

Trzymając się jednak faktów i badań, wiadomo, że to nie piekielne moce, a ludzie przyczynili się do powstania tej pustyni. Rozwój górnictwa i przemysłu na tych terenach doprowadził do masowej wycinki lasów. Spoczywające na dnie pradoliny Białej Przemszy piaski po wycięciu drzew zostały „obudzone” i zaczęły stanowić poważne zagrożenie dla całej okolicy.

Prawie pustynia

Tak naprawdę nazywanie tego miejsca pustynią nie ma uzasadnienia, biorąc pod uwagę klimat czy wilgotność powietrza. Przyjęło się tak je określać ze względu na pokłady piasku zalegające po horyzont. Średnia grubość warstwy piasku na Pustyni Błędowskiej wynosi 25 m. Są jednak i takie miejsca, gdzie osiąga ona nawet ok. 60 m. Piasek został naniesiony w ten rejon w czasie zlodowacenia środkowopolskiego. Pochodzi z wód topniejącego lodowca.
Kiedy w czasach króla Kazimierza Wielkiego odsłonięto pokłady piasku, powstał problem roznoszenia go przez wiatr po całej okolicy, co ludziom utrudniało życie i uprawienie pól. Podejmowano różne próby zalesiania tych terenów, sprowadzono nawet specjalne trawy z nadmorskich wydm. Wszystko to miało zatrzymać piasek w miejscu.

Dookoła pustyni na rowerze

Pustynia to z natury obszar, po którym poruszanie się jest trudne. Z powieści Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy” pamiętamy karawany z wielbłądami, które z trudem przeprawiały się przez morze piasku. W przypadku Pustyni Błędowskiej nie jest jednak aż tak źle. Rozwijająca się turystyka rowerowa na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej skłoniła lokalne władze do stworzenia niecodziennej atrakcji. W południowej części pustyni wybudowano specjalną betonową ścieżkę, dzięki której bez mozolnego przedzierania się przez piach można okrążyć tę część piaszczystej przestrzeni. Mała uwaga – ścieżka nie prowadzi dookoła całej pustyni. W północnej części znajduje się poligon wojskowy i tam nie ma szlaków turystycznych. Trasa, o której mowa, rozpoczyna się przy Róży Wiatrów nieopodal miejscowości Klucze.

Na miejsca, gotowi…

Na miejsce, a dokładniej parking przy drodze z Kluczy do Bukowna, dotarłem Mazdą CX-80. Z tego, co zauważyłem, na ukończeniu są już prace budowlane na parkingu położonym obok Róży Wiatrów, więc pewnie niebawem będzie można z niego korzystać.
Czy na taką wycieczkę trzeba się jakoś specjalnie przygotować? Klimat w tym miejscu nie jest wybitnie pustynny i nie odczuje się tam niczego szczególnego. Pewnie w okresie letnich upałów nagrzany piasek może potęgować uczucie gorąca, ale ja byłem tam w maju i nie odczułem żadnej różnicy.
O mój komfort w czasie wycieczki zadbała firma Intersport. Skorzystałem z porady doświadczonych sprzedawców z warszawskiego sklepu w Galerii Mokotów, bo przecież moje podróże nie są standardowe. Nie jestem tylko rowerzystą ani tylko wędrowcem. Bardzo często łączę jazdę na dwóch kółkach z wędrówką, więc zależało mi na dobraniu takiego sprzętu, który sprawdzi się w każdych warunkach.
Podstawą wyposażenia rowerowego jest dla mnie kask, więc na moją głowę trafił model Alpina Mythos 3.0. Kolejna istotna dla mnie sprawa to buty. Cenię sobie wygodę chodzenia, bo w podróży spędzam często cały dzień na nogach. Wybrałem buty Salomon Extend GTX. Po sprawdzeniu ich na kilku wyjazdach, muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę. Idealnie trzymają się na pedałach w czasie jazdy na rowerze, a kiedy dwa kółka zamieniam na własne nogi, to niezależnie od tego, czy jest to leśna ścieżka, czy miejski chodnik, czuję duży komfort w trakcie chodzenia.
Ostatnim elementem sprzętowej układanki była kurtka The North Face Comball 2.0. Sprawdziła się idealnie, bo dzień był wietrzny, a dzięki temu, że jest to softshell, nie odczuwałem przeszywającego zimna.

…start!

Trasa, którą zaplanowałem, miała 18 km. Jest to odległość, którą na rowerze prawdopodobnie pokona każdy, nawet bez przygotowania i kondycji. Technicznie ten przejazd nie stwarza żadnych problemów. W połowie jedzie się betonową drogą, na której bez problemu można minąć się z kimś z przeciwka, a druga połowa to szeroka i mocno ubita leśna droga. Suma podjazdów to tylko 50 m, więc śmiało można stwierdzić, że cała trasa jest płaska.
Jak się jedzie? Przyznam, że w części, gdzie szlak prowadzi betonową drogą wśród piasków, jest to bardzo przyjemne. Widoki są ciekawe i zmienne. Z jednej strony jest morze piasku, z drugiej sosnowy las. Jest kilka miejsc przystosowanych do postoju. Większym rozczarowaniem dla mnie był moment, kiedy beton się skończył, a wraz z nim zniknęła mi z oczu pustynia. Wjechałem do sosnowego lasu i nagle czar prysł. Takie drogi spotkać można w całej Polsce. Lekko zawiedziony jechałem przed siebie z nadzieją, że jeszcze wrócę na pustynię. Tak się jednak nie stało.
Co więcej, żeby wykonać sensowną pętlę, w pewnym momencie musiałem opuścić oznakowany szlak rowerowy i bazując na mapie, jechać leśną drogą do miejsca przecięcia z innym szlakiem rowerowym niż ten, którym jechałem wcześniej. Dla mnie to nie problem, ale przypuszczam, że mniej doświadczeni turyści mogą mieć w tym miejscu problem, zwłaszcza jeśli nie będą mieli pod ręką cyfrowej mapy w telefonie z lokalizacją GPS. Niby jest to wyraźnie widoczne, bo to pierwsza szeroka droga w lewo po opuszczeniu pustyni, ale uczulam, żeby tego miejsca nie przegapić.

Podsumowanie

Przejazd rowerem dookoła Pustyni Błędowskiej zajął mi ok. 2 godz. Pierwsza część trasy od Róży Wiatrów do końca betonowej drogi zrobiła na mnie pozytywne wrażenie, a dalsza część szlaku mocno mnie rozczarowała. Z jednej strony czuje się satysfakcję z faktu objechania pustyni dookoła, choć to stwierdzenie jest sporym uproszczeniem. Nie objeżdża się jej w całości, a spora część trasy to nic innego jak przejazd lasem. W ogólnym rozrachunku oceniam trasę na mocne 8/10. To wysoka ocena, ale trzeba pamiętać, że ta trasa nie ma w Polsce konkurencji. Gdybym jednak miał ją powtórzyć, to na końcu betonowej drogi wykonałbym w tył zwrot i wrócił po swoim śladzie do Róży Wiatrów. To moim zdaniem byłoby ciekawsze przeżycie niż jazda przez kilka kilometrów po sosnowym lesie.
I na koniec dla tych, którym po wycieczce rowerowej będzie mało pustynnych widoków, mam jeszcze dwa punkty do polecenia. Pierwszy to Czubatka – wzgórze z tarasem widokowym na obrzeżach Kluczy. Drugi znajduje się w okolicach Chechła. Dojeżdża się tam samochodem na skraj pustyni. Przed oczami rozpościera się widok na inną część – tę, na której znajduje się poligon. Przy tarasie widokowym można zobaczyć pozostałości bunkra pochłoniętego przez piasek.

Mgła delikatnie ślizgała się po stromym zboczu Jaworzyny Krynickiej. Obserwowałem ten puchaty woal utkany z milionów drobinek wody, który otulał drzewa i muskał trawę budzącą się do życia po zimie. W powietrzu czuło się już wiosnę. Jej bliskość zdradzał śpiew ptaków, który przez otwarte okno wkradał się do wnętrza pokoju od samego rana. Stojąc na tarasie z kawą, obserwowałem niewielkie stado sarenek, które nic nie robiąc sobie z bliskości hotelu, skubały świeżą trawę. Ta bliskość natury to nie tylko slogan. Ją można naprawdę poczuć w Hotelu SPA Dr Irena Eris w Krynicy-Zdroju. Nie będę ukrywał, że informacja o tym, że obiekt przyjmuje gości powyżej 12. roku życia, sprawił, że jechałem tam z pełnym przekonaniem, że będę mógł skorzystać ze świętego spokoju i ciszy panującej w tym zakątku Małopolski.

Beskid Sądecki i Beskid Niski to skarbnice atrakcji turystycznych. Zdobywanie szczytów najwyższych pasm polskich gór skłoniło mnie do podróży właśnie w te strony. Krynica-Zdrój to genialny punkt bazowy i miejsce, z którego wszystko, co najciekawsze, jest na wyciągnięcie ręki. Po drodze w góry przejechałem przez Pieniny i zdobyłem Wysoką. Później malowniczą doliną Dunajca udałem się do Starego Sącza i jadąc wzdłuż rzeki Poprad, dotarłem do Piwnicznej-Zdroju. Stromą krętą drogą wjechałem do przysiółka Obidza, skąd poszedłem na Radziejową. Kolejnym szczytem Korony Gór Polski, który znajduje się w pobliżu, jest Lackowa, najwyższe wzniesienie Beskidu Niskiego. Z Krynicy-Zdroju miałem cały region w zasięgu ręki i zwinnie, niczym meandrujące w okolicy rzeki, przemieszczałem się po najciekawszych zakątkach.

Na hotelowym tarasie planowałem kolejny dzień mojej przygody. To doskonałe miejsce na relaks i twórcze myślenie. Mój pokój znajdował się na samym końcu długiego kompleksu budynków. Kiedy podjeżdża się pod hotel, nie widać jego skali. Jest sprytnie wkomponowany w zbocze góry. We wnętrzach też odbywa się pewien rodzaj intrygującej gry z gośćmi. Niby to już koniec korytarza, a tak naprawdę to dopiero jego początek… Wydaje się, że za tymi drzwiami będzie kameralne pomieszczenie, a jest basen z wielkim oknem, przez które można podziwiać góry! W którą stronę by się nie skierować, tam odbywa się ten arcyciekawy spektakl w reżyserii architektów, którzy niezwykle pomysłowo zaprojektowali całą przestrzeń. Z jednej strony hotel zachwyca kameralnością i przytulnością, a z drugiej, dzięki przestrzeni, daje oddech i zapewnia przyjemne poczucie odrębności i prywatności. Idąc z pokoju w kierunku restauracji czy spa, pokonywałem korytarze ozdobione starymi fotografiami. Choć przechodziłem tamtędy wiele razy w czasie tego pobytu, to za każdym razem coś nowego przykuwało moją uwagę. Po długich górskich wędrówkach z wielką ulgą wracałem do tej oazy spokoju.

Ciekawym przeżyciem jest też samo dotarcie do hotelu. Wyjeżdżając z centrum Krynicy-Zdroju ulicą wzdłuż Czarnego Potoku, można poczuć, jakby auto z impetem zanurzyło się w głąb doliny. Kiedy minie się stację kolejki na Jaworzynę Krynicą i droga do hotelu skręca ostro w prawo pod górę, to nagle przeżywa się coś na kształt teleportacji. Na hotelowym parkingu otacza nas całkiem inna przestrzeń. Dookoła zieleń, która zlewa się z brązowymi barwami budynku.

Po przekroczeniu progu hotelu czułem się, jakbym wracał do przytulnego domu. Z ulgą siadałem na kanapie i przez ogromne tarasowe okno patrzyłem w dal. Górska przygoda trwała dalej, spokojnie gasła we mnie, a jej miejsce zajmowała wizja kulinarnej uczty. Jedną z nich była niezapomniana degustacja nowego menu wegańskiego, które zostało opracowane przez szefa kuchni Janusza Myjaka. Cóż to za poezja smaków! Tatar z awokado, pomidorów i gorczycy podawany z oliwą ziołową czy stek z kalafiora podany z jajkiem poché, sosem maślanym z estragonem oraz bruschettą… Brakuje słów, żeby opisać smak, a to tylko dwa dania z pięciu, których mogłem skosztować.

Kolejnym miejscem, w którym ciało znajduje idealne ukojenie, jest Kosmetyczny Instytut Dr Irena Eris. Choć z natury jestem sceptyczny i nie korzystam z tego typu zabiegów, to tym razem skusiłem się na masaż i muszę przyznać, że dla mojego ciała, zmęczonego wspinaczką po „ścianie płaczu” na zboczu Lackowej, to było coś, czego potrzebowałem, choć nie miałem o tym pojęcia. Dopiero kiedy po masażu usiadłem w saunie, to poczułem, że tego właśnie było mi trzeba. Basen i strefę saun odwiedzałem każdego dnia wieczorem. Stamtąd jest urzekający widok na góry, szczególnie o zachodzie słońca. Kiedy płynie się z jednego końca basenu na drugi, panorama rośnie w oczach. Ma się wrażenie, że wpływa się w ten pejzaż. To niesamowite uczucie.

Nie mogę też pominąć ważnego aspektu, bez którego to miejsce nie miałoby duszy. To ludzie, którzy tworzą to miejsce. Już od pierwszej chwili, od kontaktu z recepcją, wiedziałem, że jestem zaopiekowany na czas pobytu. Rzeczowo, z zaangażowaniem, lecz nienachalnie, mogłem liczyć na pomoc w najróżniejszych sprawach. Wiele podróżuję, więc potrafię wyczuć, kiedy człowiek z klienta staje się gościem. Myślę, że to atmosfera budowana przez ludzi pracujących w hotelu daje to poczucie komfortu. Ich praca jest widoczna na każdym kroku, ale obecność już niekoniecznie. Ogromny plus należy się obsłudze w restauracji, dzięki której każde śniadanie nabierało bardzo sympatycznych barw i było miłym akcentem na początek dnia.

Hotel SPA Dr Irena Eris w Krynicy-Zdroju to miejsce, do którego z pewnością będę wracał. Luksus natury w sercu gór to ciekawa odskocznia, która pozostaje w harmonii z tym, co dookoła. Nie czułem ani przez moment dysonansu, kiedy z objęć gór i lasu wpadałem w objęcia luksusowego hotelu. Obie te przestrzenie zdają się żyć w symbiozie i przejście z jednej do drugiej jest bardzo płynne. Myślę, że to jest największą magią tego miejsca i właśnie wspomnienie tego uczucia sprawi, że będę chciał już niebawem kolejny raz posiedzieć rano z kawą na tarasie i popatrzeć na snujące się dookoła mgły.

Co w okolicy?
Wysoka w Pieninach, Radziejowa w Beskidzie Sądeckim i Lacokowa w Beskidzie Niskim to tylko preludium do tego, co można zobaczyć. Trasę po najciekawszych zakątkach w okolicy Krynicy-Zdroju umieściłem TUTAJ.

Lubię zabytki, a wprost uwielbiam te, o które zadbali oddani właściciele. Po zwiedzeniu ruin XIV-wiecznego zamku w Olsztynie zszedłem ze wzgórza i przez piękne drewniane drzwi dostałem się do spichlerza. Wnętrze mnie zachwyciło! Przy małych stolikach goście popijali kawę, wypełniając tę wiekową przestrzeń gwarem rozmów. Skąd zabytek klasy zerowej w takim miejscu?

Zgaduję, że było to późną wiosną – gdy w 1783 roku Franciszek Paciorkowski wyciął na nadprożu datę końca budowy. Ustaliłem porę roku, wnioskując, że spichlerza potrzebowano po żniwach. Skoro ten budynek stał się dziełem sztuki z galeriami arkadowymi wspartymi na ręcznie zdobionych słupach, musiał być niegdyś wyjątkową dworską zagrodą. Przetrwał wiele, w tym dwie wojny światowe, kiedy drewniane budowle jedna po drugiej stawały w ogniu. Obiekt zachował się w okolicach Borowna, na północ od Częstochowy. Zapomniany pośród pól, mógł popaść w ruinę, jednak w 2007 roku przeniesiono go nieopodal pozostałości zamku w Olsztynie – gdzie stał się kolejną perłą w koronie Jury.

Drewniany zabytek potrzebuje troskliwych właścicieli. Nie dość, że spichlerz zyskał nowe życie, to jeszcze obecni zarządcy pochylają się nad najmniejszym detalem, jaki ocalał. Pokoje hotelowe dostosowano do starej konstrukcji, uwzględniając wynikające z niej ograniczenia. W środku panuje niezwykły klimat, szczególnie odczuwa się go nocą. Dawniej zwykły magazyn na żywność, dziś miejsce, które karmi ciało przepyszną kuchnią, a duszę koi wyjątkowym spokojem. Magazynuje piękne chwile, które przeżyć może każdy!

Do Spichlerza w Olsztynie nie warto wpadać w pośpiechu, trzeba zatrzymać się chociaż na jedną noc. Spaliście kiedyś w niemal 230-letnim drewnianym budynku? Musicie spróbować! Sąsiedztwo ruin zamku i rezerwatu Sokole Góry sprawia, że Jura jest na wyciągnięcie ręki: skałki, wzniesienia, piękne buczynowe lasy i oczywiście jaskinie – w tym popularna Jaskinia Olsztyńska (pamiętajcie o latarkach i zachowaniu ostrożności, tam nie ma przewodnika). Z pobliskich wzgórz roztaczają się piękne widoki, nie bez powodu właśnie tędy przebiega Szlak Orlich Gniazd!

Kazimierza Wielkiego 2
42-256 Olsztyn
tel. 34 328 64 85
www.spichlerz.net

Kto choć raz planował podróż na południowy wschód, musiał natrafić na Chatę Wędrowca w Wetlinie – trudno znaleźć bardziej rozpoznawalny punkt w Bieszczadach. Miejsce to owiała legenda, która ma prostą przyczynę – zadowolonych klientów. Czy nie jest to zbyt odważna teza? Potwierdzenie można znaleźć na miejscu, pod samymi drzwiami, gdzie w sezonie zwykle ustawia się kolejka czekających na stolik. W tak małej Wetlinie? Oczywiście, bo kto raz spróbował naleśnika giganta albo pieczeni jagnięcej, po pierwsze chce tu wrócić, a po drugie staje się ambasadorem tego miejsca i poleca je innym. Sukces oparty na zadowoleniu klientów – proste, lecz genialne!

Moja rozmowa z Ewą i Robertem odbywała się na raty, ale po tygodniu w Wetlinie udało mi się posklejać ich piękną historię w całość i zrozumieć fenomen miejsca, które stworzyli. Ona z Łowicza, on z Krakowa. Poznali się w schronisku pod Małą Rawką i, mimo przeciwności losu, zaczęli wspólnie wiosłować po niepewnej wodzie, jaką w latach 90. były Bieszczady. Mieszkali w samym sercu gór i uczyli się ich z biegiem lat. Poznawali też ludzi i ich marzenia – szczególnie te kulinarne. Nieważne, co ujrzałem na tablicy i co trafiło na stół – wszystko było pyszne. Czy jednak to samo smakowałoby mi nad morzem? Wątpię. Tutejsze smaki związane są z panującym w Bieszczadach klimatem, dlatego takiej karty nie napisze nawet najlepiej wykształcony kucharz z Paryża. Może to zrobić tylko Robert, który zna ostrą zimę, świeżość wiosny, letnią burzę i jesienne mgły Bieszczad. Może brzmi to górnolotnie, ale ich karta przesiąknięta jest Bieszczadami, co odpowiada ludziom, którzy tu zaglądają. Tak, tak – kolejki przed wejściem to komercja, a nie Bieszczady – powiedzą nierozumiejący tego świata. Tutaj kolejki przed wejściem znaczą jednak więcej niż jakiekolwiek naklejki na drzwiach czy gwiazdki programów rekomendacyjnych.

Przechodząc z parkingu do chaty, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, człowiek trafia do innego świata. Otoczony zielenią taras odcina to miejsce od reszty świata. Stylowe wnętrza są przytulne i urządzone z niezwykłym smakiem i harmonią. Wypełniony pięknymi przedmiotami Sklepik Wędrowca pozwoli zabrać kawałek tego świata do domu.

Historia Chaty Wędrowca to życiowa opowieść Ewy i Roberta, którzy, zakochani w Bieszczadach, każdego dnia tworzą tutaj swój lepszy świat i dzielą się nim z innymi. Stworzone przez nich miejsce nie jest sztucznym tworem – jest nośnikiem uczuć, humorów i dzięki temu najprawdziwszej atmosfery.

Wetlina 113, 38-608 Wetlina
www.chatawedrowca.pl
www.facebook.com

Zakręt, a na nim Gęsi Zakręt. Podjeżdżając, krzyknąłem na głos: „Woow!”, które rozbrzmiało jeszcze mocniej, kiedy wszedłem do środka. Ania właśnie przebiegła obok mnie, prosząc, żebym się rozgościł. Na zewnątrz spotkałem Pawła, który kończył przygotowania motoru na weekendowy rajd. Uderzył mnie panujący tutaj pozytywny luz. Przyjeżdżając do Gęsiego Zakrętu, tak naprawdę wchodzi się w codzienność Ani i Pawła, którzy porzucili swoje życie w nieustannej gonitwie na rzecz bieszczadzkiego spokoju.

Gęsi Zakręt to przepiękny i pomysłowo urządzony dom. Ogromna przestrzeń wspólna na dole plus przytulne pokoiki u góry. Przez wielkie okna można podziwiać cudowną przyrodę dookoła. W dolnej części znajduje się „bawialnia” i miejsce do wspólnych gier i integracji. Choć dom z początku wydaje się niewielki, po krótkim spacerze rośnie w oczach. To naprawdę kreatywny projekt. Przed budynkiem jest mnóstwo miejsca na rozstawienie leżaka i odpoczynek na świeżym powietrzu.

Gęsi Zakręt to idealne miejsce dla tych, którzy chcą poznać Bieszczady i szukają oryginalnego noclegu. Na wyciągnięcie ręki są rejony znane i popularne, ale blisko też do tych pomijanych i znanych tylko wtajemniczonym. Z pewnością jest tu spokojniej niż w Wetlinie czy Cisnej.

Zadwórze 1A, 38-700 Zadwórze
www.gesizakret.pl
www.facebook.com

Na stole przede mną znalazło się kilka słoików z konfiturami. Ich aromat rozpraszał mnie przez całą rozmowę. Smakowały wybornie, a przy tym niełatwo mi było zgadnąć, co dokładnie działa na kubki smakowe. Tuż obok nas w słońcu spokojnie wylegiwały się golden retrievery. Przed oczami rozciągał się piękny widok na góry. Wrześniowe słońce coraz odważniej wdzierało się na taras. Wraz z Jagodą i Maćkiem cofnęliśmy się w czasie, aż do momentu ich poszukiwań tego miejsca. Takie historie zazwyczaj przepełnione są tęsknotą za pierwotnym spokojem, za życiem na wsi, w zgodzie z naturą. Dzięki opowieści moich rozmówców mogłem spojrzeć na Lutowiska sprzed lat i oczami wyobraźni zobaczyć, jak ci zapaleńcy przenieśli tutaj dwa domy, którym przywrócili życie.

Wnętrza domów i całe otoczenie wokół nich są urządzone ze smakiem. Szybko wyczuwa się harmonię, jaka panuje tu pomiędzy naturą a człowiekiem. Czas również biegnie tu jakby wolniej. Dookoła spokój, którym przesiąkła cała okolica. Wokół domowa atmosfera, a posiłki przy wspólnym stole nierzadko inicjują przyjaźnie na długie lata. Chata Magoda to jedno z tych miejsc, do których się wraca. Kto raz doświadczy jej klimatu, ten przestaje szukać dalej. Wydaje mi się, że wynika to głównie z otwartości gospodarzy i prawdziwie domowej atmosfery, którą wykreowali. A do tego drewno wyzwalające w człowieku ciekawe emocje.

W swojej terminologii określam takie miejsca jako „miejsca z duszą”. Nie chodzi tu o slogan – już po wyborze lokalizacji dla starych domów widać, że ktoś musiał kiedyś uwierzyć w ten kawałek ziemi. Uratowane przed ruiną domy, zostały własnoręcznie przez Maćka odremontowane, a następnie wspólnie z Jagodą urządzone z największą pieczołowitością. Kiedy rozmawiałem z właścicielami, emanowali spokojem i pewnością, że to ich miejsce na ziemi. Tylko szczęśliwi ludzie potrafią stworzyć miejsce pełne szczęścia. W Chacie Magoda ta zasada sprawdza się w 100%.

Lutowiska 27, 38-713 Lutowiska
www.chatamagoda.pl
www.facebook.com

Było piękne, słoneczne wrześniowe popołudnie. Kiedy tylko dotarłem do Orelca i zatrzymałem się w Zagrodzie Magija, uderzyło mnie piękno przestrzeni dookoła. Malowniczo pnący się w górę stok, a na nim przeniesione tutaj, jakby poukładane domy. Po chwili, zasłuchany w opowieść Magdy i Janusza, popijałem już kawę w ich towarzystwie. Byli to pierwsi na mojej drodze ludzie „miejscowi” – nie przyjezdni czy uciekinierzy z miasta, ale urodzeni w okolicach bez reszty zakochani w Bieszczadach ludzie. Dało się to wyczuć na odległość i wyłapać między wierszami – emanował od nich spokój, który po prostu trzeba mieć we  krwi.

Swoje miejsce na ziemi opisują kilkoma słowami: kultura, natura i swojskość. Nie muszą tego nawet wypowiadać, bo widać to na każdym kroku, kiedy spacerujemy po Zagrodzie. Wnętrza domów urządzone są przepięknie, stylowo i funkcjonalnie. Nie brakuje tu przestrzeni do wygodnego przesiadywania, pogaduch czy aktywnego odpoczynku na świeżym powietrzu. Na gości czekają najróżniejsze atrakcje – zawsze szyte na miarę oczekiwań. To przecież dla ludzi urządza się warsztaty i to od ich zainteresowania zależy, jak te zajęcia przebiegają. Nie ma tu schematów, jest za to radość, dużo śmiechu i wspaniałe wspomnienia. Od Janusza można się również dowiedzieć bardzo wielu ciekawostek związanych z tymi terenami, a w razie wątpliwości czy niedosytu informacji wystarczy po prostu zapytać.

Zagroda Magija nie jest zwykłą agroturystyką ani domem pracy twórczej. Stoi jakby pośrodku, niczego nie wymuszając. Odnosi się tu cudowne wrażenie (to rzadkość), że miejsce to oferuje więcej, niż możemy od niego oczekiwać. Z drugiej jednak strony nie narzuca się, a raczej dyskretnie zaciekawia.

Wszystko to odbywa się w niezwykłym klimacie wśród uratowanych i przeniesionych tutaj domów z pobliskich terenów. Zagroda oferuje pyszne domowe jedzenie, przygotowywane przez lokalne gospodynie. Jest to idealne miejsce na rodzinne wakacje. Pozwala nie tylko odpocząć czy aktywnie spędzić czas w górach – tutaj można rozwinąć swoje pasje, a te mogą stać się częścią naszego życia. To najpiękniejsza pamiątka z wakacji!

Orelec 6A, 38-623 Uherce Mineralne
www.zagrodamagija.pl
www.facebook.com

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem zdjęcia nietypowych apartamentów w Wiśle, wiedziałem, że chcę tam pojechać. Luksus jest tu bardzo realny, jednak nie został ubrany w formę, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Światy baśni, marzeń i odważnych decyzji dosłownie przenikają się tutaj na każdym kroku. Szuflandia oczarowuje, bo zaskakuje pod każdym względem.

Spadzistą, terasową działkę wszyscy inwestorzy skreślili w przedbiegach. Dla Eweliny i jej męża Artura była ona jednak zaproszeniem do zabawy. Ich zaprzyjaźnieni architekci podjęli wyzwanie. Tak kilku marzycieli stworzyło raj. Budynki wyglądają na dużo mniejsze, niż są w rzeczywistości. Łóżka umieszczono w wykuszach nad ziemią, dzięki czemu leżąc w nich, przed oczami mamy ścianę beskidzkiego lasu. Dobrze wyposażona kuchnia pozwala na przygotowanie posiłków, a to daje możliwość leniuchowania do woli, bez kontaktu ze światem zewnętrznym.

Oprowadzając mnie po swoim świecie, Ewelina opowiadała o marzeniach, radości i satysfakcji. Cieszy ją zadowolenie gości. Dba o detale, woli z czegoś zrezygnować, niż zrobić za dużo. Z planowanych 5 budynków powstały 3, a pozostałą przestrzeń wykorzystała na basen i saunę. Z wielką chęcią korzystają z niej narciarze po szaleństwie na stoku. Z kolei trasa zjazdowa jest tutaj tuż za płotem. Można prosto od furtki zjechać do dolnej stacji wyciągu, a latem wyruszyć na kilka szlaków prowadzących w kierunku Czantorii, Soszowa czy Stożka.

Szuflandia nie daje się zaszufladkować. Apartamenty – niby tak, ale jednak to słowo nie ujmuje całokształtu tego miejsca. Hotel – też, ale przecież nietypowo położony i oferuje dużo więcej niż ciasne, bezduszne pokoje. Miejsce dla leniuchów – tak. Dla aktywnych – również. Nie ma więc jednej kategorii, do której można zakwalifikować ten raj na ziemi. Dlatego najlepiej samemu przekonać się o tym, jak bardzo Szuflandia wymyka się wszelkim schematom.

Apartamenty Szuflandia
Wańkowska 15
43-460 Wisła
tel. +48 536 200 215
WWW