Na niewielkiej karteczce wyrwanej z notesu zapisałem sobie kod do skrytki. Ta przezorność spowodowana była tym, że we wsi Tartaczysko różnie jest z zasięgiem. Byłem tam pierwszy raz dobre pięć lat temu. Wróciłem na skraj Puszczy Augustowskiej na zaproszenie Ani i Pawła. Byłem już w tym miejscu jakiś czas temu, ale wtedy zatrzymałem się w starym domu po drugiej stronie drogi. W ostatnich latach agroturystyka powiększyła się o dwa niezależne domki – Smolarnię i Barć. Ja zamieszkałem w tym drugim, czyli najbliższej puszczy, jak tylko się da.

Jechałem niemalże w ciemno, bo wiedziałem, czego mogę się spodziewać. Ta zgrana para od lat zajmuje się prowadzeniem agroturystyki na Suwalszczyźnie. Baza doświadczeń i opinii, które zbierają od gości, zaowocowała domkiem niemal idealnym. Piszę o Barci, ale z tego, co wiem, Smolarnia różni się jedynie innym widokiem z okna na las.

Nie jest sztuką postawić domek na skraju lasu i zaprosić do niego gości. Cała magia tego miejsca zaklęta jest w detalach. Zaczyna się już przy wjeździe, a potem co rusz dotyka się czegoś, co jest dokładnie tam, gdzie być powinno. Tyczy się to zarówno ściereczki w kuchni, ręcznika w łazience, jak i rozplanowania tarasu czy rozkładu łóżek we wnętrzu. Tego nie da wyczytać się w książkach ani nie zobaczy się tego na zdjęciach. To słyszy się w rozmowach z gośćmi, a tych akurat Ani i Pawłowi nie brakuje.

Cały proces meldunku zajął mi 4 sekundy. Po wpisaniu kodu do skrytki wyjąłem z niej klucze i dostałem się do środka. Ze światem połączyłem się dzięki szybkiej sieci wi-fi. Trochę zdziwiło mnie, że wieczorem, po powrocie do domku, było przyjemnie ciepło. Okazuje się, że Paweł zdalnie steruje ogrzewaniem. Kolejny plus dla nich!

Takich plusów i małych subtelności umilających pobyt w Barci znalazłem dużo więcej. Było mi tam po prostu dobrze i z ogromnym żalem wyjeżdżałem w dalszą podróż.

Jeszcze jedna ważna sprawa. Cały czas piszę o puszczy, a przecież tuż obok płynie rzeka Czarna Hańcza. Goście, którzy mieszkają w domkach, mogą śmiało przespacerować się po działce na drugą stronę drogi, a następnie ścieżką zejść ze skarpy nad rzekę. Jest tam drewniany pomost, leżaki i nieskończone źródło świętego spokoju!

Zakole Czarnej Hańczy
Tartaczysko 10 C, 16-506 Tartaczysko
Telefon: (+48) 602 719 106
www.zakoleczarnejhanczy.pl

Bardzo się ucieszyłem, że wyznaczający granicę województwa nie przesunęli jej o kilka kilometrów. Dzięki temu na mapie Mazowsza znalazło się wyjątkowe miejsce – dwór Zaścianek, który jest łącznikiem pomiędzy mazowieckim spokojem a podlaską gościnnością. Tętniące życiem pobliskie Serpelice daleko odbiegają od ciszy, która panuje tu, w Borsukach, oba te miejsca łączy jednak Bug. Warto przemierzyć niemal całe Mazowsze, żeby dotrzeć do tej oazy ciszy i spokoju.

Zbyszka i Elę spotykam tuż przy bramie. Przy kawie podsuwają mi kilka pomysłów na spacery po okolicy. Wybieram się nad Bug, na długą przechadzkę pośród łąk i sielskiej ciszy. Wracam, maszerując przez wioskę, i podziwiam ten przepiękny koniec świata. Wieczorem zasiadamy do kolacji, czy może raczej uczty. Na stół trafiają przepyszne dania. Stopniowo poznaję historię tego miejsca, które z początku było tylko prywatną odskocznią od codzienności. Po latach jednak sami goście sprawili, że Zaścianek otworzył wrota szerzej, i dzisiaj każdy może zasmakować w klimacie nadbużańskiego dworku. Trudno opisać, jak piękne wnętrza urządzono w starej, przeniesionej na to miejsce szkole. Trzeba je po prostu zobaczyć. Każdy detal ma tu jakieś znaczenie. Nie ma zbędnego nadęcia i przegadania – wszędzie panuje harmonia i spokój.

Zasypiałem otulony ciszą, wpatrzony w gwiazdy przez malutkie okno nad głową. Nie jest to hotel ani jest to pensjonat – to po prostu przyjazny dwór, który niczego nie udaje. Spełnia taką rolę jak przed wiekami: daje gościnę, karmi i pozwala odpocząć. Rankiem znowu wybrałem się nad Bug. Wioska jeszcze spała, las szumiał sobie tylko znane melodie. Gdziekolwiek się tu człowiek nie ruszy, wszędzie panuje niezwykły spokój. Po przepysznym śniadaniu długo siedziałem z kawą na werandzie. Udzielił mi się dworski klimat.

Polecam dwór Zaścianek wszystkim szukającym świętego spokoju i lubującym się w długich spacerach, po których jeszcze bardziej docenia się polską kuchnię. Oczywiście nawet nie ruszając się z miejsca, można się relaksować (np. w ruskiej bani), ale las woła, Bug woła… Trudno oprzeć się pokusie niespiesznego łazikowania. Warto się tu wybrać zarówno na weekend, jak i na długie wakacje. W tej przystani szybko odzyskuje się energię i ładuje akumulatory, bo człowiek czerpie tu z najspokojniejszego kawałka Mazowsza i podlaskiego klimatu. Czy może zdarzyć się coś lepszego?

Borsuki 1B,  08-221
Hołowczyce
www.zascianek.home.pl

Wakacje jak u babci za dawnych lat. Tak właśnie pomyślałem, kiedy z wysokości domku na drzewie spoglądałem na najbliższą okolicę. Na tym małym skrawku podlaskiej ziemi Sławkowi i Uli udało się zamknąć całą kwintesencję Podlasia – drewniany dom z przepiękną historią, ogródek warzywny i kilka budynków gospodarczych. Korolowa Chata ze wszystkich stron otoczona jest polami, a panująca tu cisza jest po prostu niezwykła.

Wnętrze domu od samego początku opowiada piękną historię. Zadbano tu o utrzymanie prawdziwego klimatu wsi i tradycji, który panował w tym domu przez całe pokolenia. Jest przytulnie, rustykalnie, a zarazem bardzo komfortowo. Tę przestrzeń „wynajmuje się” w całości – razem z pięknym otoczeniem. Sprawia to, że odpoczynek w Korolowej Chacie jest naprawdę cudownym doświadczeniem. Docenią to wszyscy, którzy lubią ciszę i prywatność.

Ten urokliwy zakątek leży niedaleko światowej klasy atrakcji – sama bliskość Puszczy Białowieskiej jest wystarczającym powodem, żeby przyjechać tu odpocząć. Miejsce to idealnie uosabia podlaski klimat i u każdego gościa pozostawi niezwykłe wspomnienia odpoczynku w prawdziwie sielskiej atmosferze.

Nowoberezowo 112, 17-200 Hajnówka
www.wiespodlaska.pl
www.facebook.com

Dom Mglistych Poranków, Mieszkanie Niespokojnych Okiennic czy Dom Długich Wieczorów – to tylko kilka niezwykłych miejsc, które w zaciszu suwalskich wzgórz ukryły się przed światem. Cisowe Wzgórze to adres wyjątkowy pod każdym względem. Nie boję się napisać, że jest to najlepsze miejsce noclegowe na wszystkich trasach Slow Road, które odwiedziłem do tej pory. Dlaczego? Czy mogę to uzasadnić? Oczywiście!

Patrząc na położenie, nie można lepiej wybrać. Tam, gdzie mapa Polski praktycznie się kończy, a droga w Rutce-Tartaku niemal styka się z litewską granicą, my kierujemy się na wschód, po czym skręcamy w szutrową drogę, w lewo. To na suwalskiej ziemi standard i w sumie niezła frajda – bez wszechobecnego asfaltu można się poczuć jak na końcu świata. Mijając ostatnie domy, droga wspina się na malownicze, wyrzeźbione przez lodowiec wzgórze. Kilka zakrętów i już widać „bramę do raju”. Sam widok z parkingu to kwintesencja Suwalszczyzny. Falujące pagórki usiane krowami, gdzieś w oddali kępy drzew.

Przeszedłem przez bramę. Podbiegła do mnie uradowana moim przybyciem Heksal – wiekowa samica owczarka niemieckiego. W drzwiach jadalni czekał już Paweł. Było dosyć późno, ale długie czerwcowe dni pozwoliły jeszcze na krótki spacer w świetle zachodzącego słońca. Minęło raptem kilka chwil, a ja, oczarowany tymi widokami, wnętrzami i niezwykłym powietrzem, już wiedziałem, że spędzę tutaj dobry czas.

W Cisowym Wzgórzu nie ma kompromisów. Widać to na każdym kroku. Od małej podstawki pod kubek po łóżkowy materac. Nawet muzyka, która rozsnuwa się po jadalni, to brzmienia wyszukane, pasujące jakoś do tego suwalskiego raju. Tak krok po kroku pogłębia się moja fascynacja tym miejscem. Kiedy spotykam się z Pawłem przy śniadaniu, dzieje się rzecz niezwykła. Całe pojęcie chleba, jakie w sobie nosiłem, runęło po pierwszym kęsie tego, co upiekł Paweł. Dołączyłem do grona dozgonnych fanów tego wypieku – jak zresztą wielu gości Cisowego Wzgórza. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się, żebym pochłonął na kolację cały bochenek. Kuchnia, którą serwuje gospodarz, przekracza wszelkie wyobrażenia. Jego potrawy nie tylko smakują wyjątkowo, ale też wyglądają jak małe dzieła sztuki. Przy tym widać lekkość i radość, jaką sprawia Pawłowi gotowanie.

Co po pysznym obiedzie? Leżak! Nie zapomnę tego widoku (były to już chyba litewskie pola), na którym zatrzymał się mój wzrok. Czułem się jak w innym świecie i mimo bliskości wielu atrakcji czy ciekawych miejsc wcale nie miałem ochoty na długie wycieczki. Postanowiłem po prostu czerpać z tej ciszy i panującego tu klimatu. Cisowe Wzgórze to ideał i perła w koronie polskiej agroturystyki. Wymarzone miejsce na długie, spokojne wakacje. Ta przestrzeń wymaga zatrzymania się, dlatego weekend to za mało. Zapewniam – tu trzeba zajrzeć na dłużej!

Rowele 35,
16-406 Rutka-Tartak
www.cisowewzgorze.pl

W niewielkiej Narewce, na skraju prastarej Puszczy Białowieskiej znajduje się wyjątkowe na mapie Podlasia miejsce. Gościniec Bojarski, bo o nim mowa, od kilku lat pisze nową historię pięknej, nadrzecznej okolicy. Z tarasu można podziwiać wędrujące po obrzeżach puszczy jelenie, a czasami nawet żubry.

Gościniec to według mnie miejsce, w którym gość powinien czuć się po prostu dobrze. I tak właśnie czułem się w „bojarskich progach”. Po pierwsze była to niezwykła uczta dla podniebienia – spróbowałem przepysznych, tradycyjnie polskich dań. Po drugie – doznałem cudownego spokoju, jakim to miejsce emanuje wieczorem. Siedząc nad brzegiem rzeki i popijając moskiewskie piwo, podziwiałem spacerujące nad wodą sarny. Nad moją głową krążyły bociany i tylko w oddali słyszałem nikłe odgłosy podlaskiej wsi. Pokoje urządzono tu ze smakiem i z lekkością (nie oszczędzano miejsca na łazienkach, które są wyjątkowo przestronne!). Właścicielom zależy również na zachowaniu tradycyjnej, podlaskiej architektury, dlatego ratują tutejsze zabytkowe domy. Przenoszą je do Narewki i tam przywracają im nowe życie.

Polecam to miejsce wszystkim, którzy cenią dobrą kuchnię i oryginalne smaki. Odpoczynek na skraju puszczy to dobra alternatywa dla przeżywającej najazd turystów Białowieży.

Ogrodowa 28, 17-220 Narewka
www.bojarskigosciniec.pl