Święta Bożego Narodzenia mocno oddziałują na wiele aspektów naszego życia. Nie mam na myśli ich religijnego charakteru ani nie nawiązuję do kwestii tradycji. Chodzi mi o to, że choć trwają raptem trzy dni, to potrafią wywrócić do góry nogami cały poprzedzający je miesiąc. Sprzed oczu znikają wtedy podróże, a ich miejsce zajmuje planowanie zakupów, świątecznych dań i logistyki wyjazdowej, żeby nie urazić nikogo z rodziny. Grudzień wydaje się więc niezbyt dobrym czasem na podróżowanie dla przyjemności. Tak myśli wiele osób, a ja mam właśnie zamiar zmienić to podejście! A patrząc z innej perspektywy, świątecznej, może chcę w ten sposób podarować wam nieoczywisty prezent w postaci relaksującej przerwy w ferworze nerwowych przygotowań. Jestem realistą i wiem, że wiele czytających to osób robi właśnie karpia w galarecie albo walczy ze sposobami na niespadanie igieł z choinki, więc obiecuję się streszczać i dać konkretne wskazówki. W drogę!

Grudniowa podróż dla przyjemności (gdziekolwiek) musi posiadać kilka kluczowych dla jej powodzenia cech. Powinna być krótka, bo dzień jest krótki. A skoro dzień jest krótki, to nie ma co męczyć się jazdą w ciemnościach i lepiej udać się gdzieś blisko. Ponieważ nikt przedświątecznie nie myśli o zwiedzaniu, więc właśnie warto zwiedzać w tym czasie, bo jest pusto i awansem można dostać całe muzeum dla siebie, ot tak za bilet w regularnej cenie. Filary takiej wyprawy to: blisko, krótko i pod prąd schematom. Co w takim razie wybrałem? Wycieczkę z Wrocławia do Zamku Książ. Tak, wiem, wiele osób w tym miejscu oblało się kawą ze śmiechu albo ma ochotę przejechać kursorem w kierunku krzyżyka zamykającego to okno. Dajcie mi jednak szansę obronić ten pomysł, zobaczcie zdjęcia i spotkamy się za kilka tysięcy znaków, na końcu podróży. Obiecuję, że będzie ciekawie.

Do Zamku Książ mam blisko i krótko bez wysiłku, bo dzieli mnie od niego niespełna 80 km. Pod prąd, a nawet pod prądem pojechałem w tę trasę elektryczną mazdą MX-30. Kierunek, choć wydaje się mało wyszukany, bo kto nie był w Zamku Książ, wybrałem całkiem świadomie, bo nigdy nie zwiedzałem tego miejsca w zimowej aurze. I kto powiedział, że po drodze nie można odwiedzić kilku innych ciekawych miejsc? Przy ujemnych temperaturach zasięg elektryka pozwolił mi na pokonanie około 150 km bez ładowania. To wystarczyło, żeby wybrać wariant trasy prowadzący przez pałac w Krobielowicach. Świetne miejsce o każdej porze roku, a zimą, kiedy nie ma liści i wiekowy park odsłania wszystkie pomniki przyrody, robi się tam jeszcze ciekawiej. Pałac jest odrestaurowany i mieści się w nim hotel i restauracja. Można tam wejść na chwilę, żeby się ogrzać, ale przyznam, że ja wybrałem dalszą podróż i wnętrze mazdy z dobrą muzyką. Kolejnym punktem na trasie były ruiny pałacu w Czerńczycach. Dojechałem do malowniczej doliny Bystrzycy, która w zimowej aurze prezentowała się zjawiskowo. Od ruin pałacu musiałem wrócić kawałek tą samą drogą, żeby pokonać Bystrzycę mostem na drodze do Kamionny. Dalej przez Milin pojechałem do Mietkowa i choć pierwotnie chciałem zatrzymać się na plaży w Borzygniewach, to wybrałem bardziej dzikie miejsce od strony Domanic. Z perspektywy ziemi to miejsce prezentuje się dość dziwnie przy niskim stanie wody, ale kiedy w powietrze uniosłem drona i spojrzałem na dziesiątki wysp i wysepek, to nie mogłem wyjść z podziwu. Śnieg też jak za dotknięciem magicznej różdżki zniknął, bo ciepły wiatr od gór przyniósł nagle 5 stopni powyżej zera i po porannym pejzażu rodem z krainy śniegu nie było ani śladu. Mknąłem dalej bocznymi drogami, kierując się cały czas w stronę Jaworzyny Śląskiej. Od dawna chciałem zajrzeć do Muzeum Kolejnictwa na Śląsku. Tam pierwszy raz poczułem grudzień w muzeum. Byłem sam. Cały zewnętrzny park maszynowy był tylko dla mnie. Chodziłem, oglądałem i gdyby nie mój plan, to pewnie spędziłbym tam jeszcze więcej czasu. Brak zwiedzających odbiera poczucie czasu i człowiek nie wie, jak długo już patrzy na daną lokomotywę. Miałem jeszcze kawałek drogi do pokonania, więc z Jaworzyny pojechałem prosto do stacji ładowania samochodów elektrycznych nieopodal wałbrzyskiej Palmiarni. Spacerkiem udałem się do Zamku Książ. Kupiłem bilet i choć nie byłem jedynym zwiedzającym, to przy rozsądnym tempie zwiedzania mogłem każdą salę, wszystkie obrazy i zakamarki zamku mieć tylko dla siebie. Ogromna powierzchnia tego zabytku sprawia, że ludzie rozpływają się w wielości pomieszczeń i stają się niewidzialni niczym kropla atramentu w cysternie wody. Kiedy zobaczyłem przez okno, że zapada zmrok, udałem się do magicznego miejsca mojej wyprawy, czyli do Ogrodów Światła. Takiego Zamku Książ nie zobaczy się o innej porze roku! Tarasy dookoła obiektu jarzą się miliardami światełek. Nie ma w tym grama tandety. Czysta poezja, która wydobywa się z uśpionych na czas zimy ogrodów. Im robiło się ciemniej, tym było ciekawiej. W niektórych miejscach zatrzymywałem się na dłużej jak oczarowany. Mazda MX-30 w tym czasie ładowała akumulatory, a ja ładowałem siebie pięknymi przeżyciami. Ot taka analogia. Z żalem opuszczałem Ogrody Światła, ale jako wisienkę na torcie zostawiłem sobie Palmiarnię. Tam również ciemność jest magicznie rozświetlona. Zobaczyłem świetlne ryby, żyrafę czy palmę. Spektakl rozgrywa się też pomiędzy roślinami, gdzie rozmieszczono kolejne świecące elementy. Wszystko ze smakiem i równowagą. Chociaż byłem tu wielokrotnie, to nigdy nie spacerowałem po Palmiarni tak zauroczony jak tego grudniowego wieczoru.

W aplikacji na smartfonie sprawdziłem, że MX-30 jest już naładowana, więc mogłem wracać do Wrocławia. Podróż powrotna zajęła mi około 50 minut. W całości od wyjścia z domu trwała 6 godzin. Można powiedzieć, że w pełni wykorzystałem najlepsze momenty krótkiego grudniowego dnia. Przejazdy między punktami na trasie nie były długie, ale pozwoliły mi cieszyć się jazdą, posłuchać dobrej muzyki i przez chwilę odpocząć od codzienności. A tego w grudniu potrzeba najbardziej i to polecam wszystkim, którzy dobrnęli do tego miejsca tekstu. Zrzućcie na chwilę fartuchy, odłóżcie odkurzacze i zostawcie na jeszcze jeden dzień nieumyte okna. Wyrwijcie się z domu i skorzystajcie z tego, co jest dostępne tylko teraz. Ogrody światła zyskują coraz większą popularność. Poniżej przygotowałem krótką listę, która może stać się inspiracją do takiej podróży jak moja w różnych regionach Polski.

Warszawa –  Ogrody Pałacu Królewskiego w Wilanowie

Kraków – Ogród Doświadczeń im. St. Lema, Aleja Pokoju 68

Poznań – Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego, ul. Warmińska 2

Gdańsk – Park Oliwski

Ogrodzieniec –  Zamek Ogrodzieniec

Ekogrill? Szyba, przez którą można zobaczyć, jak pracują kucharze? Zioła i przyprawy z ogródka znajdującego się tuż za restauracją? Tak! To wszystko i o wiele więcej zaskakujących rzeczy znalazłem w bardzo urokliwym miejscu nieopodal Szczawna-Zdroju. Trafiłem tam z polecenia pewnej mieszkanki Wałbrzycha i w ostatniej chwili zdecydowałem, że zajrzę, choć miałem inne plany. Przyjechałem na 5 minut, a zostałem do rana!

Jeśli właściciele jakiejś restauracji marzą o zaangażowanych i świadomych pracownikach, powinni odwiedzić Restaurację Babinicz. Kelner to tutaj nie tylko łącznik na linii stolik – kuchnia, ale również znawca menu i opiekun gościa. Od momentu wejścia do restauracji moje pytania nie pozostawały bez odpowiedzi. Nie miałem rezerwacji, a kelner sprawiał wrażenie, jakby czekał właśnie na mnie. Zaspokoił moją ciekawość i pokazał mi całą dostępną dla gości przestrzeń. Kiedy wyjaśniłem mu, że takich miejsc właśnie szukam, zostawił mnie na 5 minut przy deserze, aby przyprowadzić do mnie szefa kuchni – Wojciecha Harapkiewicza. Rozpoczęliśmy z Wojciechem nie tyle zwiedzanie, ile niezwykły dialog na temat zdrowego jedzenia, smaku i filozofii prowadzenia restauracji.

Już nie tylko jak gość, przez szybę, lecz także od środka mogłem zobaczyć kuchnię, masarnię i wszystkie miejsca, gdzie powstają wyjątkowo smaczne produkty. Skosztowałem kiełbasy i bardzo oryginalnych nalewek! Poszliśmy z Wojciechem do ogrodu, gdzie dowiedziałem się, jak dużo ciekawych przypraw i jadalnych kwiatów można wyhodować na skrawku ziemi. Jeśli w kuchni ich zabraknie, młody kucharz, zaopatrzony w nóż, biegnie do ogrodu i je przynosi – natury nigdy za dużo!

Zjadłem tu najsmaczniejszy obiad ze wszystkich, które miałem przyjemność jeść w dotychczasowych podróżach. Była pyszna szczawiowa, półgęski, a jako danie główne wybrałem jesiotra, sandacza i przegrzebki. Ogromnym zaskoczeniem okazał się deser, czyli własnoręcznie robione lody, z czekoladą, sosem chili i czerwonym pieprzem. Coś niesamowitego! Zauważyłem też, że nie tylko ja, lecz także goście z sąsiednich stolików mieli po jedzeniu setki pytań – „Co to za sos?”, „Co to za zioło?”, „A jak to…?”, „A dlaczego…?”. Ku mojemu zaskoczeniu nie dość, że kelnerzy znali odpowiedzi na te pytania, to jeszcze ciekawie opowiadali i wyjaśniali różne połączenia smaków. Menu mają również w małym palcu, bo bez wahania potrafili zaproponować najróżniejsze zestawy dań. Czapki z głów za taką obsługę! To naprawdę rzadkość.

Po tak pysznym obiedzie poszedłem na długi spacer po okolicy. Obserwowałem wolno biegające konie i wędrowałem przed siebie wpatrzony w malownicze pejzaże. Nie mogłem odmówić sobie ciszy poranka w tym miejscu i zasnąłem tego dnia w Dworze Idy. To przepiękny dworek w stylu szwajcarskim – ślad dawnych czasów. Dziś posiada przytulne, a zarazem przestronne pokoje gościnne.

Po śniadaniu pełnym wyrobów tutejszej produkcji mogłem ruszyć na dalsze poszukiwania, choć tęsknota za tym miejscem pozostanie na długo i z pewnością jeszcze kiedyś tu wrócę!

Aleja Spacerowa 22, 58-310 Szczawno-Zdrój
www.dworzysko.pl

Prawie 700 lat historii zobowiązuje do szacunku. Kiedy przekroczyłem próg pałacu w Piotrowicach Nyskich, już po paru minutach dostrzegłem, jaki wpływ miały na niego jego powiązania z dziejami tych terenów.

Obecnie zakochana w tym miejscu rodzina Partonów stara się naprawić skutki wielu złych decyzji podjętych w ostatnich czasach. To polsko-angielskie małżeństwo podjęło trudy nie tylko ocalenia budynku, ale również zainteresowania regionem turystów z Polski i zagranicy. To ciężka praca. Na szczęście jej efekty widać bardzo wyraźnie.

Wewnątrz czułem się, jakbym teleportował się kilka wieków wstecz. Co jakiś czas współczesne przedmioty przypominały mi, że mamy XXI wiek, ale klimat i tak był iście średniowieczny. Zamieszkałem w przestronnym pokoju z widokiem na park. Dotarłem na miejsce już po ciemku, więc dopiero rano okazało się, jak urokliwe jest otoczenie. Przed snem udałem się jeszcze na krótki wieczorny spacer do sali balowej. Na jej suficie można podziwiać malowidła sprzed kilkuset lat. Odrestaurowane z wielką dokładnością cieszą oko obserwatora.

Trzeba wspomnieć, że pałac jest w remoncie. Czuwa nad nim konserwator zabytków, ale ograniczone fundusze i wiele niewiadomych nie sprzyjają postępom prac. Mało kto jest w stanie przewidzieć, jak zachowa się sklepienie sprzed wieków. Nie wie tego nawet Jim, który zna tu każdy kamień. Po polsku starał się opowiedzieć jak najwięcej szczegółów. Zaimponowało mi, że właściciele są naprawdę świadomi złożoności zagadnień dotyczących renowacji. Jim często powtarzał: „Nie wiemy, dlatego lepiej zrobić tak”. Kiedy obeszliśmy cały budynek dookoła, zrozumiałem, że to nie remont, który skończy się na wiosnę. Może potrwać latami. Dbałość o detale w zrewitalizowanych pomieszczeniach pałacu zachęca tylko do niecierpliwego wyczekiwania końca i kibicowania małżeństwu. Wielu osobom świadomość ogromu tego przedsięwzięcia nie pozwoliłaby go nawet rozpocząć. Oprowadzając nas po zrujnowanych pokojach, Jim mówił z uśmiechem: „Tu zrobimy sypialnię, tu będzie piec, tu będzie kominek”. Nie usłyszałem w jego głosie wątpliwości. Tak będzie. Oni w to wierzą.

 

Piotrowice Nyskie 54
48-385 Piotrowice Nyskie
tel. +48 77/4356908
WWW