Poranne słońce zalało hotelowy taras. Już pierwszego dnia odkryłem, że kawa w tym miejscu, z widokiem na zieloną ścianę drzew, to genialny pomysł. Przesiadywanie na tym tarasie stało się moim rytuałem. Słońce, delikatny wiatr i śpiew ptaków. Z każdą minutą słońce stawało się coraz odważniejsze. Muskało fasadę i wypełniało liczne załomy. Budynek rozpoczynał grę z widzem. Robi to zresztą na każdym kroku. W odróżnieniu od pozostałych hoteli SPA grupy Dr Irena Eris ten w Polanicy-Zdroju z zewnątrz imponuje monumentalnym wyglądem. Gra rozpoczyna się w środku, bo tam wkracza się w świat magii i wszystko staje się bardziej kameralne, przytulne, ciepłe i spokojne. Będąc tam, miałem wrażenie, że panujący spokój emanuje z każdego zakamarka. Przeniosłem się do lat 20. XX wieku. I była to iście luksusowa podróż do przeszłości.

Polanica-Zdrój położona jest w urokliwym zakątku Dolnego Śląska. To jedno z kilku uzdrowisk o wieloletnich tradycjach w tym regionie. Tuż obok znajdują się Duszniki-Zdrój, a nieco dalej Kudowa-Zdrój. Ze wszystkich stron Polanicę-Zdrój otaczają góry – Stołowe i Bystrzyckie. Na wyciągnięcie ręki jest natura i gęsta sieć szlaków turystycznych, ale nie brakuje też ciekawych zabytków. O nudzie nie ma mowy. Każdy w tych okolicach znajdzie coś dla siebie. Zawsze można też skorzystać z hotelowej oferty SPA czy udać się do Kosmetycznego Instytutu. Ale po kolei.

Do Hotelu SPA Dr Irena Eris w Polanicy-Zdroju udałem się w połowie września. To już nie wakacje, ale jeszcze nie martwy sezon. Coś na kształt przedsionka jesieni. Wybrałem termin w środku tygodnia, bo nie lubię weekendowego zamieszania na drogach ani tłoku na szlakach. Szukałem ciszy i spokoju. Znalazłem je w najlepszym wydaniu. Zarówno w hotelu, jak i w górach.

Mój pokój znajdował się na parterze. Przez drzwi balkonowe mogłem wyjść na prywatny taras. Tuż za progiem rozciągało się morze zieleni. Na wyciągnięcie ręki miałem restaurację Art Déco, w której serwowane są śniadania, lunch i kolacje. SPA ulokowano na drugim piętrze. Stylowe windy w holu zabierały mnie do wodnego świata. Niespieszne pływanie z widokiem na kołyszące się drzewa to niezapomniane przeżycie. Podobnie sprawa ma się z saunami. Jedna z nich ma przeszkloną ścianę, przez którą można patrzeć na las. Zaskoczyło mnie również to, że w Kosmetycznym Instytucie w trakcie masażu mogłem patrzeć na naturę. Zastosowano tam lustra weneckie, co zapewnia sto procent intymności.

Czym najbardziej urzekł mnie ten hotel? Architekturą. Od wielu lat interesuję się wszystkim, co jest związane z okresem międzywojennym. Jest to związane z moim prywatnym śledztwem dotyczącym przodka, który podobnie jak ja zajmował się fotografią. Sporo czytam o realiach życia w tamtych czasach, ale do tej pory nie miałem okazji poczuć klimatu początkowych dekad XX wieku. Dopiero w Polanicy-Zdroju odbyłem luksusową podróż do przeszłości. Widoczne nawiązania do stylu art déco, a także odpowiedni dobór kolorów i świateł sprawiły, że kiedy przekraczałem próg hotelu, czułem się, jakbym wkraczał w świat dwudziestolecia międzywojennego. Nie działo się to tylko zewnętrznie. Coś we mnie ulegało przemianie i czas nagle zdawał się biec wolniej. Znaczenie stracił telefon, a jego miejsce zajęła papierowa gazeta. Nie pamiętam też, kiedy ostatnio z taką rozkoszą siedziałem w fotelu i spoglądałem na kołysane wiatrem kwiaty.

Zastanawiałem się, co jest kluczem do sukcesu tego miejsca. Architektura i klimat odgrywają ważną rolę, ale ich dopełnieniem są ludzie. Obsługa – od osób z recepcji po obsługujących pokoje – nadają temu miejscu wyjątkowy sznyt. W świecie, w którym nie dba się o standardy, takie podejście jak w tym hotelu jest czymś wyjątkowym.

Kiedy już myślałem, że nie da się bardziej zanurzyć w przeszłości, na mojej drodze pojawiła się restauracja Décompresja. Jej stylowe wnętrze jest idealnym tłem dla niebiańskiej uczty smaków, która się tam odbywa. Menu degustacyjne przygotowane przez szefa kuchni Kamila Kita to retrospektywna podróż do smaków z lat 20. XX wieku. Odważne połączenia i niecodzienne zestawienia produktów zaskakują, wywołują zdziwienie, a na końcu rozkosz dla podniebienia. Klimat, jaki panuje w tej restauracji, jest dla mnie kwintesencją tego, jak chcę czuć się w momencie, kiedy wyruszam w kulinarną podróż. Czułem, że każde danie, które kelner stawiał na stole, powstało z miłości do gotowania, a przy jego przyrządzaniu nikt nie szedł na skróty. Najlepszą recenzją każdego z dań, których mogłem spróbować, jest długa chwila ciszy po pierwszym kęsie, gdy zachwyt odbierał mi mowę.

Hotel SPA Dr Irena Eris w Polanicy-Zdroju to miejsce, do którego z pewnością będę wracał. Kusi mnie ta ulotność chwili, spokój i jakże silne poczucie, że czas płynie tam wolniej. W pędzącej codzienności, w której brakuje chwil, by się zatrzymać, taki spowalniacz czasu, wyciszasz emocji i dawca radości jak ten hotel jest czymś na wagę złota.

Święta Bożego Narodzenia mocno oddziałują na wiele aspektów naszego życia. Nie mam na myśli ich religijnego charakteru ani nie nawiązuję do kwestii tradycji. Chodzi mi o to, że choć trwają raptem trzy dni, to potrafią wywrócić do góry nogami cały poprzedzający je miesiąc. Sprzed oczu znikają wtedy podróże, a ich miejsce zajmuje planowanie zakupów, świątecznych dań i logistyki wyjazdowej, żeby nie urazić nikogo z rodziny. Grudzień wydaje się więc niezbyt dobrym czasem na podróżowanie dla przyjemności. Tak myśli wiele osób, a ja mam właśnie zamiar zmienić to podejście! A patrząc z innej perspektywy, świątecznej, może chcę w ten sposób podarować wam nieoczywisty prezent w postaci relaksującej przerwy w ferworze nerwowych przygotowań. Jestem realistą i wiem, że wiele czytających to osób robi właśnie karpia w galarecie albo walczy ze sposobami na niespadanie igieł z choinki, więc obiecuję się streszczać i dać konkretne wskazówki. W drogę!

Grudniowa podróż dla przyjemności (gdziekolwiek) musi posiadać kilka kluczowych dla jej powodzenia cech. Powinna być krótka, bo dzień jest krótki. A skoro dzień jest krótki, to nie ma co męczyć się jazdą w ciemnościach i lepiej udać się gdzieś blisko. Ponieważ nikt przedświątecznie nie myśli o zwiedzaniu, więc właśnie warto zwiedzać w tym czasie, bo jest pusto i awansem można dostać całe muzeum dla siebie, ot tak za bilet w regularnej cenie. Filary takiej wyprawy to: blisko, krótko i pod prąd schematom. Co w takim razie wybrałem? Wycieczkę z Wrocławia do Zamku Książ. Tak, wiem, wiele osób w tym miejscu oblało się kawą ze śmiechu albo ma ochotę przejechać kursorem w kierunku krzyżyka zamykającego to okno. Dajcie mi jednak szansę obronić ten pomysł, zobaczcie zdjęcia i spotkamy się za kilka tysięcy znaków, na końcu podróży. Obiecuję, że będzie ciekawie.

Do Zamku Książ mam blisko i krótko bez wysiłku, bo dzieli mnie od niego niespełna 80 km. Pod prąd, a nawet pod prądem pojechałem w tę trasę elektryczną mazdą MX-30. Kierunek, choć wydaje się mało wyszukany, bo kto nie był w Zamku Książ, wybrałem całkiem świadomie, bo nigdy nie zwiedzałem tego miejsca w zimowej aurze. I kto powiedział, że po drodze nie można odwiedzić kilku innych ciekawych miejsc? Przy ujemnych temperaturach zasięg elektryka pozwolił mi na pokonanie około 150 km bez ładowania. To wystarczyło, żeby wybrać wariant trasy prowadzący przez pałac w Krobielowicach. Świetne miejsce o każdej porze roku, a zimą, kiedy nie ma liści i wiekowy park odsłania wszystkie pomniki przyrody, robi się tam jeszcze ciekawiej. Pałac jest odrestaurowany i mieści się w nim hotel i restauracja. Można tam wejść na chwilę, żeby się ogrzać, ale przyznam, że ja wybrałem dalszą podróż i wnętrze mazdy z dobrą muzyką. Kolejnym punktem na trasie były ruiny pałacu w Czerńczycach. Dojechałem do malowniczej doliny Bystrzycy, która w zimowej aurze prezentowała się zjawiskowo. Od ruin pałacu musiałem wrócić kawałek tą samą drogą, żeby pokonać Bystrzycę mostem na drodze do Kamionny. Dalej przez Milin pojechałem do Mietkowa i choć pierwotnie chciałem zatrzymać się na plaży w Borzygniewach, to wybrałem bardziej dzikie miejsce od strony Domanic. Z perspektywy ziemi to miejsce prezentuje się dość dziwnie przy niskim stanie wody, ale kiedy w powietrze uniosłem drona i spojrzałem na dziesiątki wysp i wysepek, to nie mogłem wyjść z podziwu. Śnieg też jak za dotknięciem magicznej różdżki zniknął, bo ciepły wiatr od gór przyniósł nagle 5 stopni powyżej zera i po porannym pejzażu rodem z krainy śniegu nie było ani śladu. Mknąłem dalej bocznymi drogami, kierując się cały czas w stronę Jaworzyny Śląskiej. Od dawna chciałem zajrzeć do Muzeum Kolejnictwa na Śląsku. Tam pierwszy raz poczułem grudzień w muzeum. Byłem sam. Cały zewnętrzny park maszynowy był tylko dla mnie. Chodziłem, oglądałem i gdyby nie mój plan, to pewnie spędziłbym tam jeszcze więcej czasu. Brak zwiedzających odbiera poczucie czasu i człowiek nie wie, jak długo już patrzy na daną lokomotywę. Miałem jeszcze kawałek drogi do pokonania, więc z Jaworzyny pojechałem prosto do stacji ładowania samochodów elektrycznych nieopodal wałbrzyskiej Palmiarni. Spacerkiem udałem się do Zamku Książ. Kupiłem bilet i choć nie byłem jedynym zwiedzającym, to przy rozsądnym tempie zwiedzania mogłem każdą salę, wszystkie obrazy i zakamarki zamku mieć tylko dla siebie. Ogromna powierzchnia tego zabytku sprawia, że ludzie rozpływają się w wielości pomieszczeń i stają się niewidzialni niczym kropla atramentu w cysternie wody. Kiedy zobaczyłem przez okno, że zapada zmrok, udałem się do magicznego miejsca mojej wyprawy, czyli do Ogrodów Światła. Takiego Zamku Książ nie zobaczy się o innej porze roku! Tarasy dookoła obiektu jarzą się miliardami światełek. Nie ma w tym grama tandety. Czysta poezja, która wydobywa się z uśpionych na czas zimy ogrodów. Im robiło się ciemniej, tym było ciekawiej. W niektórych miejscach zatrzymywałem się na dłużej jak oczarowany. Mazda MX-30 w tym czasie ładowała akumulatory, a ja ładowałem siebie pięknymi przeżyciami. Ot taka analogia. Z żalem opuszczałem Ogrody Światła, ale jako wisienkę na torcie zostawiłem sobie Palmiarnię. Tam również ciemność jest magicznie rozświetlona. Zobaczyłem świetlne ryby, żyrafę czy palmę. Spektakl rozgrywa się też pomiędzy roślinami, gdzie rozmieszczono kolejne świecące elementy. Wszystko ze smakiem i równowagą. Chociaż byłem tu wielokrotnie, to nigdy nie spacerowałem po Palmiarni tak zauroczony jak tego grudniowego wieczoru.

W aplikacji na smartfonie sprawdziłem, że MX-30 jest już naładowana, więc mogłem wracać do Wrocławia. Podróż powrotna zajęła mi około 50 minut. W całości od wyjścia z domu trwała 6 godzin. Można powiedzieć, że w pełni wykorzystałem najlepsze momenty krótkiego grudniowego dnia. Przejazdy między punktami na trasie nie były długie, ale pozwoliły mi cieszyć się jazdą, posłuchać dobrej muzyki i przez chwilę odpocząć od codzienności. A tego w grudniu potrzeba najbardziej i to polecam wszystkim, którzy dobrnęli do tego miejsca tekstu. Zrzućcie na chwilę fartuchy, odłóżcie odkurzacze i zostawcie na jeszcze jeden dzień nieumyte okna. Wyrwijcie się z domu i skorzystajcie z tego, co jest dostępne tylko teraz. Ogrody światła zyskują coraz większą popularność. Poniżej przygotowałem krótką listę, która może stać się inspiracją do takiej podróży jak moja w różnych regionach Polski.

Warszawa –  Ogrody Pałacu Królewskiego w Wilanowie

Kraków – Ogród Doświadczeń im. St. Lema, Aleja Pokoju 68

Poznań – Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego, ul. Warmińska 2

Gdańsk – Park Oliwski

Ogrodzieniec –  Zamek Ogrodzieniec

Ekogrill? Szyba, przez którą można zobaczyć, jak pracują kucharze? Zioła i przyprawy z ogródka znajdującego się tuż za restauracją? Tak! To wszystko i o wiele więcej zaskakujących rzeczy znalazłem w bardzo urokliwym miejscu nieopodal Szczawna-Zdroju. Trafiłem tam z polecenia pewnej mieszkanki Wałbrzycha i w ostatniej chwili zdecydowałem, że zajrzę, choć miałem inne plany. Przyjechałem na 5 minut, a zostałem do rana!

Jeśli właściciele jakiejś restauracji marzą o zaangażowanych i świadomych pracownikach, powinni odwiedzić Restaurację Babinicz. Kelner to tutaj nie tylko łącznik na linii stolik – kuchnia, ale również znawca menu i opiekun gościa. Od momentu wejścia do restauracji moje pytania nie pozostawały bez odpowiedzi. Nie miałem rezerwacji, a kelner sprawiał wrażenie, jakby czekał właśnie na mnie. Zaspokoił moją ciekawość i pokazał mi całą dostępną dla gości przestrzeń. Kiedy wyjaśniłem mu, że takich miejsc właśnie szukam, zostawił mnie na 5 minut przy deserze, aby przyprowadzić do mnie szefa kuchni – Wojciecha Harapkiewicza. Rozpoczęliśmy z Wojciechem nie tyle zwiedzanie, ile niezwykły dialog na temat zdrowego jedzenia, smaku i filozofii prowadzenia restauracji.

Już nie tylko jak gość, przez szybę, lecz także od środka mogłem zobaczyć kuchnię, masarnię i wszystkie miejsca, gdzie powstają wyjątkowo smaczne produkty. Skosztowałem kiełbasy i bardzo oryginalnych nalewek! Poszliśmy z Wojciechem do ogrodu, gdzie dowiedziałem się, jak dużo ciekawych przypraw i jadalnych kwiatów można wyhodować na skrawku ziemi. Jeśli w kuchni ich zabraknie, młody kucharz, zaopatrzony w nóż, biegnie do ogrodu i je przynosi – natury nigdy za dużo!

Zjadłem tu najsmaczniejszy obiad ze wszystkich, które miałem przyjemność jeść w dotychczasowych podróżach. Była pyszna szczawiowa, półgęski, a jako danie główne wybrałem jesiotra, sandacza i przegrzebki. Ogromnym zaskoczeniem okazał się deser, czyli własnoręcznie robione lody, z czekoladą, sosem chili i czerwonym pieprzem. Coś niesamowitego! Zauważyłem też, że nie tylko ja, lecz także goście z sąsiednich stolików mieli po jedzeniu setki pytań – „Co to za sos?”, „Co to za zioło?”, „A jak to…?”, „A dlaczego…?”. Ku mojemu zaskoczeniu nie dość, że kelnerzy znali odpowiedzi na te pytania, to jeszcze ciekawie opowiadali i wyjaśniali różne połączenia smaków. Menu mają również w małym palcu, bo bez wahania potrafili zaproponować najróżniejsze zestawy dań. Czapki z głów za taką obsługę! To naprawdę rzadkość.

Po tak pysznym obiedzie poszedłem na długi spacer po okolicy. Obserwowałem wolno biegające konie i wędrowałem przed siebie wpatrzony w malownicze pejzaże. Nie mogłem odmówić sobie ciszy poranka w tym miejscu i zasnąłem tego dnia w Dworze Idy. To przepiękny dworek w stylu szwajcarskim – ślad dawnych czasów. Dziś posiada przytulne, a zarazem przestronne pokoje gościnne.

Po śniadaniu pełnym wyrobów tutejszej produkcji mogłem ruszyć na dalsze poszukiwania, choć tęsknota za tym miejscem pozostanie na długo i z pewnością jeszcze kiedyś tu wrócę!

Aleja Spacerowa 22, 58-310 Szczawno-Zdrój
www.dworzysko.pl

Prawie 700 lat historii zobowiązuje do szacunku. Kiedy przekroczyłem próg pałacu w Piotrowicach Nyskich, już po paru minutach dostrzegłem, jaki wpływ miały na niego jego powiązania z dziejami tych terenów.

Obecnie zakochana w tym miejscu rodzina Partonów stara się naprawić skutki wielu złych decyzji podjętych w ostatnich czasach. To polsko-angielskie małżeństwo podjęło trudy nie tylko ocalenia budynku, ale również zainteresowania regionem turystów z Polski i zagranicy. To ciężka praca. Na szczęście jej efekty widać bardzo wyraźnie.

Wewnątrz czułem się, jakbym teleportował się kilka wieków wstecz. Co jakiś czas współczesne przedmioty przypominały mi, że mamy XXI wiek, ale klimat i tak był iście średniowieczny. Zamieszkałem w przestronnym pokoju z widokiem na park. Dotarłem na miejsce już po ciemku, więc dopiero rano okazało się, jak urokliwe jest otoczenie. Przed snem udałem się jeszcze na krótki wieczorny spacer do sali balowej. Na jej suficie można podziwiać malowidła sprzed kilkuset lat. Odrestaurowane z wielką dokładnością cieszą oko obserwatora.

Trzeba wspomnieć, że pałac jest w remoncie. Czuwa nad nim konserwator zabytków, ale ograniczone fundusze i wiele niewiadomych nie sprzyjają postępom prac. Mało kto jest w stanie przewidzieć, jak zachowa się sklepienie sprzed wieków. Nie wie tego nawet Jim, który zna tu każdy kamień. Po polsku starał się opowiedzieć jak najwięcej szczegółów. Zaimponowało mi, że właściciele są naprawdę świadomi złożoności zagadnień dotyczących renowacji. Jim często powtarzał: „Nie wiemy, dlatego lepiej zrobić tak”. Kiedy obeszliśmy cały budynek dookoła, zrozumiałem, że to nie remont, który skończy się na wiosnę. Może potrwać latami. Dbałość o detale w zrewitalizowanych pomieszczeniach pałacu zachęca tylko do niecierpliwego wyczekiwania końca i kibicowania małżeństwu. Wielu osobom świadomość ogromu tego przedsięwzięcia nie pozwoliłaby go nawet rozpocząć. Oprowadzając nas po zrujnowanych pokojach, Jim mówił z uśmiechem: „Tu zrobimy sypialnię, tu będzie piec, tu będzie kominek”. Nie usłyszałem w jego głosie wątpliwości. Tak będzie. Oni w to wierzą.

 

Piotrowice Nyskie 54
48-385 Piotrowice Nyskie
tel. +48 77/4356908
WWW

Losy polskich pałaców to najciekawszy podręcznik historii. Lata świetności i znamienitych rodów, później rozbiory, wojny, nacjonalizacja i na końcu współczesność. Pałacu Wiejce nie ominęły różne koleje losu.

Nie tak dawno temu mieściła się tutaj szkoła, a później ośrodek kolonijny. Dziś, stojąc w salonie, trudno w to uwierzyć. Wnętrza wyglądają, jakby rodzina Benninngsenów opuściła majątek przed kilkoma dniami. Niezależnie od dziejów poszczególnych rezydencji, wszystkie mają pewną wspólną cechę – są stworzone do przyjmowania gości. Pierwotnym założeniem było stworzenie azylu  dla rodziny. Na szczęście w tej kwestii przez te lata nic się nie zmieniło.

Oferta tego majątku ziemskiego opiera się o niezwykle przyjemnie spędzanie czasu w cieniu parkowych drzew czy w wygodnych pokojach. Gdy dotarłem na miejsce z serca Drawieńskiego Parku Narodowego, poczułem ulgę. Od progu przyjęto mnie z ogromnym ciepłem i życzliwością. Wnętrza od razu urzekły mnie dbałością o detale. Popijając kawę w oranżerii, spoglądałem na skąpany w kolorach jesieni park. Na otaczających pałac stawach przy odrobinie szczęścia można zobaczyć gęsi i kaczki. Ich obserwacja napawa spokojem.

Na parterze pałacu znajdują się salon, restauracja i recepcja. Na piętrze urządzono bardzo przytulne i stylowe pokoje z niesamowitym widokiem na park. Kiedy spacerowałem po budynku i parku, czas upływał mi wolniej. To zasługa ludzi o wielkiej fantazji, którzy zadbali, by można się tu było wyciszyć. Oczywiście w XVIII wieku poziom stresu był inny i życie wyglądało zupełnie inaczej, ale zdaje się, że potrzeba odpoczynku, wytchnienia i relaksu była taka sama.

Pałac Wiejce to ogromna przestrzeń, która może ugościć nawet około 150 osób. Planując pobyt, trzeba dobrze zorientować się w sytuacji, bo często odbywają się tu wesela. Ja odwiedziłem Wiejce w środku tygodnia, po sezonie, i było wyjątkowo spokojnie. Decydując się na wizytę w weekend trzeba wziąć pod uwagę, że choć Rządcówka, Folwark czy Domek Ogrodnika są oddalone od Pałacu, to przez wesele wciąż może panować spore zamieszanie. Przy rezerwacji nie zapomnijcie dopytać, jak będzie wyglądał wybrany weekend.

W okolicy jest wiele ciekawych i nieoczywistych miejsc, które można zobaczyć. To raj dla miłośników długich spacerów czy rowerzystów. Na spragnionych przygód na wodzie czekają również kajaki. Pałac Wiejce zagwarantuje wam spokojne, rodzinne wakacje z dala od miasta w otoczeniu pięknej przyrody. Piękno okolicznych terenów jest nieoczywiste i trzeba je odkryć. Jednak mnie absolutnie urzekło i wrócę tu z pewnością jeszcze niejeden raz.

Wiejce  17A

66-440 Skwierzyna

tel. 95/ 717 31 30

WWW